De kaap van 500!

Wauw! De kaap van vijfhonderd lezers is overschreden! Ik had nooit durven hopen dat ik ook maar aan de helft zou geraken. Dus dankjewel allemaal om zo trouw te blijven lezen. Daar maak je me heel gelukkig mee. Het is fantastisch te weten dat ik zoveel steun heb. En ik merk ook net dat ik reeds twintig blogberichten gepubliceerd heb op exact twee maand tijd. Dat is wat beter in vergelijking met mijn acht berichten over een volledig semester vorig jaar...

Ik heb met mijn ‘Koop de Dag’ actie ondertussen 33 dagen verkocht, wat goed is voor 330 euro! Dat is super! Nu, volgens de berekening dat iedere persoon een dag zou kopen voor 10 euro, zou dat willen zeggen dat er nu dus 33 mensen een dag hebben gekocht. Dat zijn 33 mensen van de 500 die deze blog hebben gelezen. In realiteit ziet het er echter net iets anders uit. Er zijn namelijk 9 mensen die dagen hebben gekocht. Deze mensen zijn mijn petekindje Lara Gyssels, nonkel Eric & tante Sonia, Momma Colleen, Cathy & Franky, Omi & Peter, tante Yvonne & nonkel Rik, mijn mama, Katrien Elpers en Kelly Schrader. Dankjewel, lieve mensen, dank je wel! Jullie hebben ieder een gemiddelde van 37 euro gegeven, wat goed is voor ieder bijna 4 dagen. Ik ben jullie eeuwig dankbaar!

Maar eigenlijk was het zelfs niet nodig dat jullie meer gaven dan de 10 euro per persoon per dag. Als ieder van die 500 mensen namelijk 10 euro geeft, zou ik nu 5000 euro hebben! Dat lijkt heel veel geld, maar is het niet fantastisch hoe je zo’n som kan bekomen door het simpele bedrag van 10 euro? Dat is waar Up With People in gelooft en wat wij de wereld willen doen inzien: als we samenwerken, als we ieder ons eigen kleine steentje bijdragen, kunnen we grootse dingen bereiken.

Nu, ik kan me inbeelden dat bepaalde lezers de volgende twee dingen denken: Ten eerste, is 5000 euro niet een beetje teveel, zoveel heeft Pieter nu ook weer niet nodig. En ten tweede, waarom wordt deze blog plots een soort smeekbede om geld, ik had nooit verwacht dat Pieter zoiets zou doen?

Wel, hier zijn de eerlijke antwoorden. Vraag 1: Up With People is een ongelooflijk, maar daarom ook zeer duur programma. Mijn eerste semester kostte mij 14,250 $ wat nu overeenkomt met 10,450 euro. Een tweede semester is 9,900 $ of 7,250 euro. In totaal heb ik dus 17,700 euro betaald en dat was het meer dan waard! Maar als ik dus zeg dat 5000 euro zou welkom zijn, dan is dat ook zo. Dat zou, zoals je kan zien, nog niet één derde zijn van wat ik uiteindelijk betaald heb.

Eerlijk gezegd, had ik het geld zelfs niet om een tweede semester te vertrekken. Daarom heb ik net voor ik vertrok een lening genomen, die ik dus nog moet afbetalen als ik terug in België ben. Daarenboven, is een enkele vlucht naar de Verenigde Staten iets meer dan 1000 euro, wat er zo nog maar eens bij komt. Op dit moment had ik genoeg geld om mijn programma te betalen, alsook mijn vlucht naar de Verenigde Staten. Maar. Er is (nog) niet genoeg geld om terug te geraken.

Dus, dat brengt me bij Vraag 2. Ja, dit is plots een soort semismeekbede. Ik heb ervoor gekozen deze reis te ondernemen, om mensen te helpen en nu hoop ik ergens zelf op een beetje hulp en steun. Die krijg ik al en ik ben heel dankbaar, maar toch doe ik hierbij een nieuwe oproep. Tien euro. Dat is wat ik vraag. Niet meer. Het is een verwaarloosbaar bedrag als je denkt hoeveel het voor mij betekent. Bovendien, weet je ook waar je geld naartoe gaat, het is niet een bedrag dat je zomaar stort voor één of ander goed doel zonder echt te weten waar het heen gaat.

Eigenlijk, sinds vandaag kan ik zelfs iets meer specifiek uitleg geven over wat er met dat geld zou gebeuren, of beter: wat er met mij gaat gebeuren. We kregen namelijk de uitleg over de Community Impact die we gaan doen in de Filippijnen. Aangezien we daar een langere tijd zijn, hebben we de kans om langere projecten te doen. Zo zijn er vijf opties waarvoor we ons konden inschrijven. Voor ieder project is er plaats voor dertien studenten die samen veertien dagen zullen werken op dezelfde plaats. In mijn geval is dat het project dat ik echt wou doen: Smokey Mountain.

Smokey Mountain is één van de grootste afvalbergen over de hele wereld. Het bestaat uit meer dan twee miljoen ton afval en bestaat al zo’n veertig jaar. En aangezien het zo’n grote berg afval is dat constant composteert, blijft de temperatuur stijgen totdat er om de zoveel keer een deel vuur vat. Vandaar dan ook de naam Smokey Mountain, wat je zou kunnen vertalen als “rokerige berg”. Nu, op en rond die berg leven ongeveer 30,000 mensen die hun boterham verdienen met het sorteren van afval. Het is namelijk zo dat in Manilla, de hoofdstad van de Filippijnen waar wij gaan verblijven, vijftig percent van de bevolking in sloppenwijken wonen. Wij gaan daar helpen met een nieuwe scholenproject dat ze aan het opstarten zijn alsook een vrouwenziekenhuis. Maar ik denk dat ik beter wacht met de exacte uitleg totdat ik uiteindelijk daar ben en met mijn eigen ogen kan zien hoe alles er aan toe gaat.

Hoe dan ook, het zou me zeer veel plezier doen nog wat dagen zien verkocht te worden. Als ik eraan denk dat iedere persoon zelfs nog maar 1 euro zou geven, zou ik nu plots 500 euro meer hebben. Maar tot zover mijn beschamende smeekbede. Ik dank iedereen voor alle steun. Bedankt om mij deze levensveranderende ervaring te gunnen. Ik geniet er ten volle van en blijf iedere dag groeien. Ik blijf mezelf meer en meer pushen, want ik wil meer en meer en meer.

Ondertussen hebben wij Minneapolis verlaten en bevind ik mij nu in Montevideo, Minnesota. Mijn Host Family bestaat uit Warren en Randi, heel rustgevende ouders en grootouders van vier kinderen en vijf kleinkinderen. Mijn roommate is Allison (Colorado) en ik heb wederom het geluk mijn eigen kamer te hebben. Dit verblijf zal echter kort zijn, het is te zeggen dat we morgen een CI Day hebben, overmorgen een Show Day en nadien Travel Day naar Naperville, Chicago. En binnen een week ga ik nu slapen om op te staan en te vertrekken naar de Filippijnen. Ihaaa! De spanning stijgt…

The Land of 10.000 Lakes

Minnesota is minder koud dan verwacht, wat ik positief vind. Blijkbaar is het hier net één van de warmste weken dat ze de laatste tijd hebben gehad. Het is nog steeds nul graden Celcius en er ligt over zo’n vijftig centimeter sneeuw, maar dat is echt zeer aangenaam in vergelijking met hoe het klimaat hier normaal gezien is. Verder lijkt het landschap te bestaan uit ontelbare ijspistes, aangezien Minnesota bekend is als “The Land of 10.000 Lakes” (vertaling: Het land der tien duizend meren) die nu stuk voor stuk bevroren zijn.

Wij verblijven in de hoofdstad Minneapolis, die samen met St. Paul the Twin Cities worden genoemd. Die steden grenzen namelijk aan elkaar, waardoor het lijkt alsof het één grote stad is. We hebben een drukke week met heel veel Community Impact en twee Show Days op vrijdag en zaterdag. Zondag is er dan weer een Host Family Day, voordat we maandag richting Montevideo vertrekken.

Mijn Host Family bestaat uit Sue en Jon, twee heel lieve mensen en ouders van drie kinderen, die allemaal het huis uit zijn. Ze hebben nu dus een groot leeg huis en aangezien Sue zelf met Up With People heeft gereisd in ’79, wou ze nu vier studenten hosten. Het lijkt veel, maar het huis is zo groot dat we zelfs ieder onze eigen kamer hebben, iets wat ik net nodig had. Mijn Roommates zijn Frederike (Germany), Andy (Germany) en Kimia (Maryland), een leuke en tegelijkertijd toch rustige bende.

Ik ben heel moe, zowel fysiek als mentaal, dus ik ben zeer dankbaar voor de situatie waarin ik me nu bevind. Hopelijk kan ik tijdens deze week wat rust en slaap inhalen. En binnen twee weken bevind ik me in de Filippijnen. Het lijkt me zo onwezenlijk, maar ik kijk er heel erg naar uit. Het is een mix tussen nieuwsgierigheid en toch ook wel een beetje angst, wat volgens mij niet noodzakelijk negatief is.

Afscheid nemen

Ik dacht dat ik eraan gewend zou raken, dat afscheid nemen gemakkelijker zou worden. Het tegendeel is waar. Afscheid nemen wordt moeilijker, zwaarder en in zekere zin is het gevoel intenser.

Het begon bij mijn vertrek. Toen ik in Juli voor de eerste keer vertrok, was ik heel erg gefocust op het avontuur dat me te wachten stond en afscheid nemen viel me toen niet zo zwaar. De uiting van emoties van de mensen die ik achterliet leek me toen ook eerder overbodig. Ik zou slechts tweeëntwintig weken weg zijn, wat relatief kort is in vergelijking met een doorsnee mensenleven. Dus ik snapte het dramatische van de hele situatie niet echt. En dan, om één of andere onduidelijke reden, moest ik vroeger terug komen, waardoor ik uiteindelijk slechts twaalf weken was weggeweest. Daar had ik helemaal geen begrip voor. Maar mensen bleven me zeggen dat alles gebeurt om een bepaalde reden. Nu zie ik die reden. Nu zie ik dat dit alles moest gebeuren opdat ik opnieuw deze kans kreeg.

En opnieuw vertrekken was hard, daar ga ik niet over liegen. Ik wist wat me te wachten stond. Ik wist dat ik weg zou zijn voor zo’n lange tijd. En ik wist dat er die dagen zouden komen dat ik gewoon thuis wou zijn, in een vertrouwde omgeving. Dat ik mensen zou willen zien die ik ken, waar ik me veilig bij voel. En ik wist dat dat een keuze was die ik op dat moment niet kan maken. Het is nu maart. Er zijn acht weken voorbij. Er volgen er nog zestien. Er is dus één derde voorbij. Dat is veel en niet veel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Maar ik heb gekozen om intenser te gaan leven. Om meer uit dingen te halen dan er in zit. Krijg ik minder, dan maak ik er meer van. Hoe korter de verblijven hier zijn, hoe meer ik mezelf gooi en er het meeste van maak. En dat is een manier van leven die me bevalt. Het houdt natuurlijk in dat ik me meer ga hechten aan dingen. Het is veel gemakkelijker en minder pijnlijk om afstand te behouden. Maar daar heb ik geen zin meer in. Dan moet ik niet doen wat ik nu doe. Dus ik ga voor ieder moment, hoe kort dat ook mag zijn. Nadien zal ik de pijn wel voelen wanneer het over is en dan ben ik dankbaar voor wat ik heb gekregen en voor wat ik mezelf gegeven heb.

Bij mijn vertrek uit North Platte deze morgen, kreeg ik van Emilie als afscheidgeschenk een boekje waarin zij citaten en gedichten had verzameld voor mij. Ze weet dat ik daar heel erg van hou en dat ik thuis reeds een hele verzameling heb, die ik waarschijnlijk mijn leven lang zal blijven uitbreiden. Eén van de eerste citaten in dit boekje is het volgende: “How lucky I am to have someone that makes saying goodbye so hard.” (vertaling: Ik ben gelukkig iemand te hebben die afscheid nemen zo hard maakt.) En daar sluit ik me volledig bij aan. Het zou jammer zijn gewoon ergens te kunnen vertrekken zonder ook maar iets te voelen. Ik herhaal, dan zou het geen zin hebben te doen wat ik nu doe.

Een impact maken op de wereld, op de mensen die je pad kruisen. Dat is waar het om gaat. Ieder van ons heeft het potentieel iemand te inspireren. Het is jammer dat zovele mensen dat niet beseffen. Want bewust of onbewust, ieder van ons inspireert op één of ander moment en op de één of andere manier wel iemand. Dat is niet de keuze die je maakt. Wat je wel kiest is of je die impact van positieve of negatieve aard wil laten zijn. Hoe dan ook, ik wil dit niet laten overkomen als een preek, het zijn gewoon dingen waar ik over nadenk.

Het is een fascinerend iets om op drie dagen tijd een band op te bouwen met mensen die je tot voordien nog nooit had gezien, waarbij die band uiteindelijk zo sterk is dat je geen afscheid wil nemen. Uiteraard was dat in het geval van Emilie een uitzondering. Het was hartverscheurend om in oktober afscheid te moeten nemen en nu, na eindelijk herenigd te zijn, te weten dat je niet kan ontkomen aan het afscheid dat je te wachten staat. Maar laat ik voordat ik spreek over afscheid nemen van Emilie, misschien eerst even vertellen wat er gebeurde tussen mijn aankomst en vertrek.

Na een lange Travel Day van Vermillion naar North Platte kwamen we donderdagavond uitgeput aan. We hadden één rustige en gezellig avond voordat de drukte begon. Vrijdag begon met Community Impact en het opstellen van het podium, repetities en uiteindelijk de show. En zaterdag zag er, buiten het opstellen van het podium – want dat stond er nu eenmaal al – eigenlijk hetzelfde uit. Dat wou dus zeggen dat we woensdag, vrijdag en zaterdag een show hadden, wat ervoor zorgde dat mijn stem zoiets had van: “En nu is ’t genoeg.”

Onze Host Family Day zondag kwam dan ook als geroepen. We trokken er vroeg op uit om een dagje te gaan ijsvissen. Dat houdt in dat we de wagens laadden met al het materiaal en een uurtje reden tot een enorm meer dat volledig was dichtgevroren. Daar zetten we onze tent op in het midden van het meer en begonnen met een grote boor gaten te boren in het ijs, dat zo’n halve meter dik was. Het was eerst nogal angstaanjagend om zomaar wat rond te huppelen op dat ijs, maar ik had het al snel naar mijn zin.

Mijn enthousiaste Host Sister Haley (13) haalde de slee boven, terwijl mijn Host Brother Alec (16) begon te schaatsen. Ondertussen was mijn Host Dad Tod aan het vissen geslagen en ook mijn Roommate Dylan (Washington) had al snel de smaak te pakken. Mijn Host Mom Dawn haalde met een grote glimlach de gril boven en begon aan een fantastische lunch op het ijs. Ik had echt heel veel plezier! Emilie en ik lachten er op los – zoals gewoonlijk – en even leek het alsof we nooit afscheid hadden genomen in México. Het zijn stuk voor stuk warme mensen en het is ongelooflijk hoe je op zo’n korte tijd deel lijkt uit te maken van de familie. Het zijn die dagen die je onthoudt en even dook die trieste ondertoon op, omdat ik zelf nooit zoiets had mogen meemaken. Maar dat is weer een extra reden om dankbaar te zijn voor alles wat ik nu mag ervaren.

Na alles te hebben ingepakt riep Tod me bij zich. Ik liep op hem toe en daar stond hij plots met een geweer. Hij vroeg me of hij het zich goed herinnerde en ik inderdaad nog nooit een geweer had vastgehouden, laat staan ermee had geschoten. Dat was correct. Dus hij toonde me hoe je het moest laden en vasthouden en toen stond ik daar met een echte shotgun in mijn handen. Hij zette een paar meter verder een blikje klaar voor mij en lei me uit hoe ik moest mikken. Ik legde aan, volgde alle instructies die hij me had gegeven, schoot en zag het blikje meters ver wegvliegen, terwijl ik de terugslag tegen mijn schouder voelde en mijn oor hoorde fluiten. Tod was er van onder de indruk dat ik de eerste keer onmiddellijk raak had geschoten en ik was ergens toch ook wel wat trots.

Nadien reden we richting huis, hadden samen ons laatste avondmaal en begonnen aan de zoveelste valiezenoorlog. Dylan, Emilie en ik bleven maar praten en lachen en toen was het plots 3:00 am en besloten we toch maar drie uurtjes te slapen alvorens we moesten opstaan om te vertrekken. En daar zijn we dan. Het afscheid.

Ik zeg vaak dat wenen niet mijn ding is, maar hier was geen ontkomen aan. Van het moment dat ik de auto uitstapte en mijn valies in de bus zette, had ik een krop in mijn keel die groter en groter leek te worden. Emilie en ik bleven maar afscheid nemen en wegstappen om uiteindelijk terug naar elkaar te lopen. Ik ben zo dankbaar dat ik deze vier dagen met haar heb kunnen doorbrengen, maar ik wou dat er gewoon iets was dat me kon beloven dat dit niet de laatste keer was dat ik haar zou zien. Ik hield haar in mijn armen en we schoten beiden in de lach omdat we allebei aan het schokken waren van het wenen. Het werd uiteindelijk onduidelijk of we nu aan het wenen of aan het lachen waren, maar het was meer dan duidelijk dat we heel veel van elkaar houden.

Afscheid nemen wordt niet gemakkelijker. De busreis naar Minneapolis in Minnesota duurt twaalf uur en ik heb minstens ieder uur getwijfeld of er niet een bus terug naar North Platte zou zijn waar ik nog snel zou kunnen opspringen. Maar ik weet dat dat niet reden is waarom ik hier ben. Mijn reis voert mij verder en ik ben vastbesloten die te volgen. En ik ga ervan uit dat als je iets heel erg wil, je dat zelf maar moet waarmaken. Ook al is het nu hartverscheurend, ik weet – diep in dat verscheurde hart – dat ik haar zal terugzien. En ik ben zo dankbaar en gelukkig dat ik iemand heb zoals zij die afscheid nemen zo hard maakt.

Weer even student

Alle shows in Colorado Springs verliepen zeer goed, maar nadien was ik volledig leeg. Vijf shows achter elkaar en tussenin Community Service en Educational Workshops, het was een hele, euhm, uitdaging – zullen we maar zeggen. We zijn naast de projecten in de scholen ook gaan helpen in een rusthuis en hebben buiten elkaar ook een paar muren een likje verf gegeven. Maar het interessantste voor mij was de interactie met de kinderen wiens ouders in het leger zitten. Het lijken alledaagse kinderen te zijn, maar van het ogenblik dat je een conversatie met hen aanvangt, merk je heel snel dat ze een andere kijk hebben op bepaalde aspecten van het leven. Heel fascinerend en eerlijk gezegd soms zelfs lichtelijk verontrustend.

De week was eigenlijk zeer snel voorbij en voor we het goed en wel beseften, begon onze lange Travel Day naar Vermillion, South Dakota. Die afstand was zo groot, dat de reis over twee dagen werd gespreid. Zondag reden we een hele dag tot North Platte, Nebraska, waar we overnachtten en nadien reden we maandag door tot Vermillion. Die overnachting was zeer leuk, aangezien we bij onze Host Families verbleven waar we een paar dagen later een tijdje zouden wonen. Na Vermillion gaan we namelijk voor vier dagen naar North Platte en daarom had de organisatie gevraagd of we daar op onze doortocht naar Vermillion één nacht mochten verblijven. Dus nu, op weg van Vermillion naar North Platte, weten we eigenlijk al waar we naartoe gaan en bij wie we gaan verblijven. Dat is een uitzonderlijke situatie en een heel leuk gevoel. Om een of andere reden voelt het aan alsof we terug naar huis gaan.

In mijn geval is dat gevoel nog sterker aangezien ik in North Platte bij Emilie en haar familie verblijf. Emilie is mijn beste vriendin van Cast B’09 en ik beschouw dit dan ook als een cadeau. Na een semester bouw je zo’n sterke band op met mensen en je vraagt je telkens af: “Zullen we elkaar nadien nog zien?” Ik wist dat ik Emilie zeker wou terugzien, maar dat beslis je uiteraard niet altijd zelf. Hoe dan ook, ik had me voorgenomen haar te zien, maar ik wist niet goed wanneer dat zou zijn en hoe ik dat het snelst kon waarmaken. Toen ik te horen kreeg dat de nieuwe UWP tour ook naar North Platte ging, sprong ik dan ook een gat in de lucht. En nu ben ik op weg naar daar met de meest belachelijk grote glimlach op mijn gezicht. De overnachting was al een geweldige tijd en veel te kort, dus ik kijk heel erg uit naar meer tijd samen.

De voorbije drie dagen waren we dus te gast in Vermillion en meerbepaald in de University of South Dakota (USD). Dit was een ideale gelegenheid voor ons om nieuwe studenten te werven, maar voor mij was het ook heel interessant om middenin het studentenleven in de US te zitten. Meer nog, er waren dertig Cast Members die weldegelijk bij studenten werden gehost en ik was daar één van. De andere Cast Members hadden Host Families zoals we gewoon zijn, maar ik verbleef bij een student in een studentenhuis. Het was een fantastische ervaring! Mijn “Host Dad” was Braxton (20) en hij en zijn roommate Jeremy (20) hadden op hun kot een uitklapbare zetel voor mij. Het was niet enkel leuk, maar ook zeer ontroerend te zien hoe een student bereidwillig was iemand in “huis” te nemen. Braxton betaalde namelijk tijdens mijn gehele verblijf voor al mijn kosten. Ik vraag me af hoeveel studenten dat zouden willen doen, maar ik vond het echt meer dan vriendelijk.

Aangezien we voor grootste deel van de tijd echt op de campus waren, hadden we heel veel activiteiten gepland waarin we de studenten konden betrekken. Het grootste evenement dat we gepland hadden, was onze Culture Fair. Vorig semester hadden we er ook al meerdere gedaan, dus ik wist wat ik daarvan kon verwachten. Het lijkt op een minivakbeurs waarbij ieder land een stand krijgt waarop een Cast Member informatie kan verstrekken over zijn of haar eigen cultuur. De studenten van de universiteit gaan dan rond en stellen allerlei vragen of nemen deel aan de activiteiten die aan ieder tafel te doen zijn. Daarbuiten deden we ook vier dansworkshops waar de studenten een choreografie werd aangeleerd die wij in onze show doen.

’s Avonds, terug in de studentenhuizen, kroop iedereen bij elkaar in een kot en was er altijd wel ergens een klein feestje. Braxton en zijn vriendin Jordan (19) zijn op een korte tijd echt heel goede vrienden geworden. Jordan en haar roommate Allison (19) hadden op hun beurt Linn (Norway) als Host Kid en daardoor trokken we vaak samen op. Het was leuk om op die manier Linn beter te leren kennen en ik beschouw haar hierdoor eigenlijk een beetje als mijn roommate voor deze stad.

Maar nu zit ons driedaagse verblijf er dus op en zit ik op de bus op weg naar North Platte. Over een tweetal uurtjes zijn Pieter en Emilie weer herenigd. Hoezee! Emilie heeft ook een geweldige familie. Haar ouders Tod en Dawn zijn heel vriendelijke, warme, open en begripvolle ouders en ik versta me ook heel goed met haar broer Alec (16) en zus Haley (13). De eerste en voorlopig enige nacht dat ik bij hen was, hebben we bijvoorbeeld Twister gespeeld, wat uiteraard uitmondde in een lachbui van formaat.

Ik heb dan ook gezorgd dat ik op voorhand al wat kon slapen op de bus, omdat ik weet dat de nachten eerder kort zullen zijn. Het zou ook gewoon te jammer zijn om een fantastische kans als deze voorbij te laten gaan door te slapen. Alhoewel ik uiteraard mijn portie slaap nodig heb, aangezien we morgen (vrijdag) en overmorgen twee shows hebben met Community Impact in de ochtend. Zondag hebben we dan een Host Family Day, wat de eerste is in twee weken en bijgevolg zeer welkom is. Maandag voert de reist ons naar Minnesota, waar onze eerste stop Minneapolis wordt. De verblijven worden inderdaad korter, waardoor de tijd nog sneller lijkt te gaan, als dat al mogelijk is…

Between Nature and Nurture

De Travel Day naar Colorado Springs verliep heel vlot. Het was slechts een drie uur durende reis en daarom had de Staff onderweg voor wat Regional Learning gezorgd. Onze eerste tussenstop was in Garden Of The Gods. Daar was ik inderdaad al geweest met Momma en daardoor kon ik er nu nog meer van genieten. Zoals ik voordien reeds gezegd had, is het echt een hemelse plek op aarde. We kregen er een middagpauze van iets meer dan twee uur en het weer, een blauwe hemel met een paar door zon overgoten wolkjes, was ideaal. Het werd een heuse picknick met kaas en crackers, waar ik oh zo op verlekkerd ben. Waarmee ik zowel de maaltijd als het concept bedoel.

Nadien was er een bezoek aan de Cave of Winds (vertaling: Grot der Winden (hmm, nu ik dat neerschrijf, klinkt het een beetje vreemd, maar goed, dat is nu eenmaal de vertaling)) gepland. Deze grot was, in tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden, ontstaan door watererosie. De twee jongetjes van tien en elf jaar, die volgens de legende de grot hebben gevonden, hoorden de wind als muziek op een panfluit door de vele spleten en scheuren in de rotswand en uiteindelijk kwam vandaar de naam. Het was een heel mooie grot, met een speciaal onderdeel waarbij je zelf lantaarns ronddraagt en het donker intrekt. De andere delen van de grot waren allemaal verlicht, maar dat deel helemaal niet. De lantaarns bestonden uit emmers die je zijlings vasthield en waar dan een kaars inzat. Het was leuk en vooral zeer mooi.

Uiteindelijk reden we door naar Colorado Springs, waar we werden opgepikt door onze Host Family. Jef en Renee hebben ervoor gekozen vier studenten te hosten, waardoor ik weer Roommates had, wat toch wel leuk is na een week alleen te zitten. Ik zit nu dus samen met Lance (Hopi Reservation), Sean (California) en Toño (México), wat een leuke, enthousiaste bende was. Toen bij onze aankomst thuis onze Host Father vroeg “How ‘bout a beer?”, wist ik onmiddellijk dat ik me hier thuis ging voelen. Het zijn echt twee supervriendelijke mensen met een interessant leven en overtuigingen.

Het speciale aan ons verblijf in Colorado Springs is dat we de volledige week in Fort Carson verblijven, wat een militaire basis is. Het lijkt alsof het een stad in een stad is. Ten eerste moet je door zeer zware beveiliging, waarvoor ik als buitenlander iedere dag mijn paspoort nodig heb, maar als je uiteindelijk binnen bent, lijk je je in een volledig andere wereld te bevinden. Alle mannen en vrouwen die je ziet rondlopen dragen een uniform, maar voor de rest lijkt het een normale stad. Je hebt er huizen, gebouwen, winkels, tanks, bioscopen, vliegtuigen, bowlingbanen, helikopters en scholen. Echt heel ongewoon.

Wij werden gevraagd om iedere dag naar de scholen te gaan om met de studenten om te gaan. De meeste van die kinderen hebben nu een mama of een papa in Irak of Afghanistan zitten en dat is een eerder vreemde situatie. De scholen zijn dus ook uitzonderlijk voor kinderen van een militaire familie, alsook de rest van alle faciliteiten. Wij gaan de klassen in, spreken met hen, doen spelletjes en het doel is hen te laten zien dat er ook een andere wereld is dan die die zij kennen en dat er een andere manier is om vrede te bekomen. Het is heel fascinerend en soms ook zeer emotioneel om met zo’n specifieke groep te werken.

Nu, omdat wij onze boodschap meestal via muziek overbrengen, houdt dat ook in dat we deze week iedere dag een show doen. Dus van dinsdag tot en met zaterdag, dat betekent vijf voorstellingen in één week. Vrijdag en zaterdag zijn de grote “echte” avondvoorstellingen en de drie weekdagen zijn iets kleiner, aangezien we ze weldegelijk in de scholen zelf uitvoeren. Het publiek bestaat dan ook enkel uit leerlingen, wat voor een totaal andere dynamiek zorgt. Ik vind het super. Vandaag bijvoorbeeld was de show enkel voor kinderen van het vierde, vijfde en zesde leerjaar. En aangezien het gewoon in de sporthal was, zag je alle kinderen zitten en zag je de reacties op hun gezicht. Vreemd genoeg is dat een veel grotere uitdaging dan een grote zaal met drieduizend mensen. Daar zijn namelijk zoveel lichten dat je met moeite je publiek ziet.

Hoe dan ook, ik ben zeer enthousiast over de hele situatie. De conversaties die worden gevoerd zijn op het randje van ongemakkelijk en ik krijg een wereld te zien waar ik tot voordien nog niets van afwist. Het is ongelooflijk te zien hoe ik op één dag tijd een impact maak op zoveel leerlingen tegelijkertijd. En zijzelf hebben totaal geen besef hoeveel impact zij op hun manier op mij hebben…

Verhit ijs

Ik had een geweldige Host Family Day. Het was een heel rustig en ontspannen dagje onder ons tweetjes. We begonnen aan de dag met onze Valentijnsbrunch, die zeer lekker was en die ik afrondde met een “Belgische wafel”. Ik moet wel zeggen dat het er één was van het soort, waarvan ik niet wist dat we die hadden bij ons, maar het smaakte.

Nadien zijn we gaan wandelen in het Sculpture Park dat, zoals de naam laat vermoeden, een park vol standbeelden is. Het is echt zeer groot en er staan minstens honderd beelden, in de meest uiteenlopende stijlen. Ik vond het zeer aangenaam en het is zeker een plaats waar ik meer zou gaan wandelen, moest het iets korter bij huis zijn. Buiten de standbeelden waren er ook drie vreemde wezens die luid lachend op en neer huppelend voorbij kwamen. Het waren uiteraard drie Cast Members, namelijk Darleen (Liechtenstein), Yuri (Japan) en Ian (Idaho), die ook net met hun Host Family het park aan het bezoeken waren. Het goede aan deze ontmoeting was dat zij ons vertelden dat ze op weg waren naar een ijshockey wedstrijd. En toen Kay, mijn Host Mother, vroeg of ik dat ook zag zitten, stemde ik zeer enthousiast in.

Het was een zoveelste culturele ervaring waar ik heel erg van genoten heb. Het is super als dingen zo spontaan samenvallen. Ik ben gewoon alles op voorhand te plannen en dingen zoals dit verbazen me keer op keer. Hadden we niet naar dat park gegaan op net dat moment dat mijn Cast Mates daar waren, dan had ik deze geweldige ervaring gemist. We hadden fantastische plaatsen op de achtste rij, waardoor ik alles perfect kon zien. Het is een gestoorde sport en ik ging er volledig in op. De wreedaardigheid waarmee de spelers elkaar tegen een muur rammen is van een ongeëvenaarde entertainmentwaarde. Ik weet niet wat het is met mij, maar gewelddadige sporten spreken me meestal meer aan. Ik krijg een adrenalinestoot, waardoor het lijkt alsof ik mezelf midden in het spel bevind. In het begin had ik helemaal geen idee wat de bedoeling was, maar het duurde niet lang voordat ik verhit stond te schreeuwen en op en neer te springen als een halve Neanderthaler.

De teams die het tegen elkaar opnamen, waren de Eagles van Colorado en Rush van South Dakota. Het was een zeer spannende en belangrijke match, aangezien zij respectievelijk de nummer twee en één waren op dit moment. Wij supporterden uiteraard voor de Eagles en het stadium was dan ook te klein toen zij met zeven tegen zes de match wonnen. Het publiek was verbaasd omdat dat blijkbaar een uitzonderlijke hoge score is. Meestal is de eindscore vier tegen twee of drie. Het is heel zelden dat er iemand vijf punten scoort, laat staan zes! Maar deze match eindigde met een gelijkstand, waardoor ze een extra vijf minuten Sudden Death speelden, met enkel vier spelers op het veld, in plaats van vijf. Toen ook dat niet tot uitsluitsel leidde, volgde er Shoot Outs, waarbij al snel duidelijk werd dat onze uitzonderlijk getalenteerde keeper ervoor zou zorgen dat we de overwinning zouden behalen. En dat gebeurde dus ook. En aangezien ze zeven punten scoorden, wat bijna nooit gebeurt, kreeg iedere toeschouwer op vertoon van zijn/haar ticket een gratis maaltijd bij Wendy’s. Hoezee!

Nadien reden we richting huis, waar we ons laatste avondmaal hadden, voordat Kay naar bed ging en ik mijn koffer begon te maken. Dat ging eigenlijk heel vlot. Ik word er beter en beter in. Misschien moet ik wel officieel “valiezenmaker” worden of zo, als zoiets al bestaat. En anders creëer ik de positie gewoon zelf. Oh, de toekomstperspectieven, ze zijn eindeloos met Up With People…

Happy Valentine’s Day!

Jawel, vandaag is het Valentijn, een big deal hier in de VS. In Europa staan we daar meestal sceptisch tegenover, maar hier gaan ze er volledig voor! Het feit dat ik in Loveland verblijf, maakt dat er natuurlijk niet beter op. Trouwens, bij ons is dat een dag waarop het meestal om die ene speciale persoon gaat, maar hier geldt dat voor iedereen. Je wenst je geliefde, maar ook je vrienden en familie een gelukkige Valentijn. Het is voor hen gewoon een dag waarop je anderen laat zien dat je van hen houdt.

Een groot feest dus. Maar het feest dat ik ondertussen mis, is ons wereldberoemde carnaval in Aalst! Bedankt Cathy en Franky voor deze dag en veel plezier daar in het verre Aalst zonder mij! Vele mensen zien er iets absurds en vreemds in, maar geloof me, op dit moment is carnaval in Aalst niets vergeleken bij Valentijnsdag hier.

Maar vandaag is dus de laatste dag in Fort Collins en bijgevolg ook de Host Family Day. Mijn Host Mom werkt ’s nachts, dus die doet meestal een dutje van 8:30 am tot 11:30 am en nadien trekken we er op uit. Ik weet nog niet wat de plannen zijn, maar het begint waarschijnlijk met een Valentijnsbrunch. Het idee alleen al brengt een glimlach op mijn gezicht.

De show vrijdag ging zeer goed, waar ik blij om ben. Ik was er eerlijk gezegd een beetje bang voor. Meestal gaat de tweede show na een première niet zo goed, omdat mensen het gevoel hebben dat alles wel in orde komt. Het is op zo’n moment dat iedereen wat lakser wordt en er bijgevolg fouten gebeuren. Maar ze hadden ons hier voor verwittigd, dus we waren voorbereid en zijn niet in de val getrapt. Hoezee voor ons! We hebben echt een zeer sterke groep en ik vind de show op zich beter dan die van vorig semester.

Nog een laatste ding dat ik wou delen, is dat ik ben gaan eten in Casa Bonita. Het is een gestoord restaurant en ik heb, denk ik, nog nooit zoveel plezier gehad door gewoon ergens te gaan eten. Ik kan het het beste omschrijven als volgt: Het lijkt alsof de eigenaar van het restaurant het decor van Pirates of the Carribean, de attractie uit Disneyland, heeft overgekocht. Daarin zit je dan te eten terwijl er mensen verkleed rondlopen en voor animatie zorgen. Zo is er bijvoorbeeld een gorilla, een goochelshow, cowboys die plots op elkaar beginnen schieten, een vuurspuwer, jongleurs, een poppentheater, mensen die van rotsen door een waterval duiken in een soort rotsachtig waterbassin, een Marriachi band en noem maar op. Je houdt het niet voor mogelijk. Het was een hilarische avond! Lang leve de Verenigde Staten!

Toen “gisteren” plots “vorige week” was…

Er is een week voorbij. In mijn hoofd was dat enkel één dag. Ik stond maandag op, ging slapen, werd wakker en plots was het zondag. Deze hele week bestond uit repetities van ’s ochtends tot ’s avonds. De uren zijn dan ook aangepast, waardoor onze dagen nog langer duren. Het enige waar we nog toe in staat waren, was thuis komen, eten en in slaap vallen. Of dat nu in bed was, in de zetel of zelfs al in de auto op weg naar huis.

Maar de week was zeer productief en dat is maar goed ook. Morgenavond (maandag) is het namelijk onze première. Ik ben er klaar voor en ik heb er zin in! Dus in plaats van bang te zijn zoals zovele studenten, kijk ik er heel erg naar uit! Het was zeer verrijkend met zo’n professioneel team te mogen werken. Ze hebben me een hele week lang uitgedaagd om telkens net die ene stap meer te zetten en verder te gaan dan ooit daarvoor. En ik ben ze zo dankbaar. Onze Director Lynne Morris is een fantastische vrouw en mijn nieuwe Vocal Coach Brett McGuire is buiten mijn nieuwe grootse angst ook mijn persoonlijke held. Zonder hem had ik nooit kunnen doen wat ik nu doe, had ik nooit kunnen staan waar ik nu sta.

Ik moet wel toegeven dat ik tegen donderdag volledig leeg was en dat er dan nog een vrijdag én een zaterdag aankwam. Maar goed, ik heb het overleefd en ik gun mezelf vandaag eindelijk wat rust. Zondag rustdag. Ik ben blij wanneer dat klopt, want tijdens onze tour vallen onze vrije dagen op eender welke willekeurige dag. Dus als we donderdag een vrije dag hebben, is dat in mijn hoofd zondag en bijgevolg is vrijdag in mijn hoofd maandag en ben ik helemaal in de war. Zo besef ik bijvoorbeeld ook helemaal niet dat ik hier al een maand ben. Is dat even voorbijgevlogen…

Vandaag is het vrije dag, morgen Show Day en dinsdag zijn we ermee ribbedebie scampavie en partie. Dan begint de grote reis. Ik kijk er zo naar uit! Maar dus vandaag onze vrije dag. Het was niet zomaar een dag. Het is namelijk Super Bowl in de Verenigde Staten, wat zo ongeveer een nationale feestdag is. Na Thanksgiving is dit de dag waarop het meeste eten wordt verbruikt. Voor de mensen die de Super Bowl niet kennen, dat is de grote finale van het American Football seizoen, waar de twee beste teams het tegen elkaar opnemen en strijden om de titel van beste team in de VS. Je zou het kunnen vergelijken met de Wereldbeker voor voetbal bij ons. Het is een gestoorde dag waarop iedereen feesten organiseert en bij elkaar kruipt om samen naar de match te kijken. Heel gezellig en alweer een nieuwe culturele ervaring.

Aangezien eten een soort rode draad leek, besloot ik mijn handen uit de mouwen te steken en te koken. En hoe anders kon ik mijn Amerikaanse familie veroveren dan door mijn allerliefste Omi eer aan te doen en één van haar toprecepten te maken. Even ter verduidelijking: de meeste mensen zeggen oma, maar dat is lang niet speciaal en respectvol genoeg voor de persoon die mijn Omi is en voor wat zij voor mij betekent In elk geval, ik koos voor mijn favoriete gerecht: Balletjes in Tomatensaus met puree à la Omi. Simpel Belgisch eten, maar ze hebben er van gesmuld. Ze waren gefascineerd door mijn zelfgemaakte puree met echte aardappelen en mijn manier van balletjes maken, namelijk met mijn handen. Als dessert heb ik Omi’s Zandkoekjes gemaakt – weer verbazing over mijn kneedkunsten – wat heel erg in de smaak viel. Mijn missie was met andere woorden geslaagd. Manuel, mijn favoriete Mexicaanse broer, maakte Carne Asada wat grote porties look alsook bier bevat en mij heel erg beviel. We hadden als het ware een heus cultureel eetfestijn. Hoera daarvoor!

En nu is het tijd voor een laatste gezellige familieavond, aangezien morgen wordt opgeslorpt door het hele showgebeuren. Ik probeer er van te genieten en nog even te negeren dat ik dinsdag afscheid moet nemen. Wat waarschijnlijk het enige ding is waar ik tot nu toe niet naar uitkijk…

Flora en Fauna

Na een welverdiende nachtrust – al zeg ik het zelf – was het tijd om te vertrekken. De meisjes waren niet zo enthousiast met ons vertrek en Amber zei, net voor we de auto instapten, met een betreurd gezicht: “Natuurlijk ben ik triest, mijn beste vrienden gaan weg!” Het was wederom een warm en ontspannen weekendje, zoals meestal met het A-team. Trouwens, ik weet niet of ik dat al heb uitgelegd, maar de vier gezinsleden heten Alan, Amy, Amber en Alana, dus vandaar de bijnaam. En, voor alle duidelijkheid, buiten de naam is er in de verste verte een gelijkenis met de gelijknamige film of serie.

Manuel, Paul, Momma en ik vertrokken met de auto richting huis, met het plan een paar tussenstops te maken. De eerst was in Colorado Springs, waar we de Garden of the Gods (vertaling: Tuin der Goden) gingen bezoeken. Het is een – ondertussen zoveelste – hemelse plek op aarde die ik heb mogen ontdekken. De natuur is even ongelooflijk als onvergetelijk. We wandelden rond en genoten van de onmenselijke bergen en de gemotiveerde mensen die de steile wanden probeerden te beklimmen. De zon scheen, zoals dat gemiddeld driehonderd dagen het geval is in Colorado, en ik waande me in het Aards Paradijs tussen alle prachtige bloemen en bomen.

Na al die adembenemende flora begaven we ons naar onze volgende en onmiddellijk laatste tussenstop op onze heenweg. Tijd voor wat fauna. We gingen van heel dichtbij een paar bovenaardse wezens bekijken, die je over de hele Verenigde Staten kan terugvinden, maar enkel in bepaalde en zeer beperkte communes. Je vindt ze nooit in het wild, maar als je naar hun georganiseerde voederplaatsen gaat, krijg je meestal een kleine kudde te zien. Ze hebben vier poten, maar lopen enkel op hun twee achterste, terwijl ze met hun voorste allerlei voorwerpen heen en weer dragen. Ze hebben meestal lange manen tot voorbij hun nek en diepe duidelijk geaccentueerde ogen. Hun huidskleur is lichtroze, maar ze hebben een wit bovenlichaam en een wel zeer vreemd fluorescerend oranje achterwerk. Ze worden ook altijd vergezeld van een uil en hebben een wel heel geprononceerd bovenlichaam. De wezens gaan door het leven onder de naam Hooters girls. Voor de mensen die dat niet zouden kennen, stel ik voor dat je eens een kijkje neemt op hun website: www.hooters.com

Hooters is inderdaad een Fastfoodketen in de VS, waar schaars geklede meisjes de gasten verwelkomen en bedienen. Vele mensen zien er iets vulgairs in, maar eigenlijk is het gewoon een heel leuk en ontspannen sport café. Er hangen minstens tien schermen waarop tegelijkertijd basketball, American Football en nog andere sporten getoond worden. En hoewel ik verwacht had er enkel mannen aan te treffen, waren er voornamelijk gezinnen met kinderen. Er hangt een zeer hartelijke sfeer en het eten is er heel lekker. En aangezien het echt een culturele ervaring is, raad ik het iedereen aan!

Uiteindelijk kwamen we thuis aan en nu is het tijd om me voor te bereiden voor de laatste week Staging, die vermoedelijk één lange sprint wordt naar onze première op maandag 8 februari…

Over hotels en oesters

Zondag was onze Host Family Day en als ik het me goed herinner had ik mezelf voorgenomen om te slapen… wel… euhm, slapen kan ook volgend semester. Toch? Het is enkel, dat dacht ik vorig semester ook, dus uiteindelijk ga ik misschien met een klein slaaptekort komen te zitten. Maar ach, wat is dat, een slaaptekort? Ik zie het liever als “meer tijd om te leven” in plaats van “minder tijd om te slapen”.

Hoe dan ook, ik werd wakker, nam een douche en toen ik de keuken in kwam gewandeld, kreeg ik te horen dat we binnen vijftien minuten zouden vertrekken. Dus, ik neem een snel ontbijt, trek mijn jas aan en stap in de wagen. Ik kreeg te horen dat we naar Estes Park gingen, wat net buiten Denver ligt. In mijn hoofd klonk dat als volgt: we rijden een half uurtje of zo, bezoeken die stad en als we terug komen kan ik dan nog alle dingen doen die ik wou en vooral moest doen. In realiteit ging het als volgt: we reden anderhalf uur tot daar, bleven daar meerdere uren en reden achteraf anderhalf uur terug om thuis te komen toen het al donker was…

Ik heb met andere woorden drie uur in de auto gezeten, wat hier totaal normaal is. Het is zo’n grappig verschil met ons petieterig landje. Als wij drie uur rijden, zitten we sowieso, of we het nu willen of niet, in Frankrijk, Duitsland, Nederland of Luxemburg (of eigenlijk, beter gezegd, voorbij Luxemburg). Toen we vorig weekend bijvoorbeeld een museum “buiten Denver” gingen bezoeken, moest Colleen en co heel erg lachen toen ik plots luidop in de auto zei: “En we zijn in Parijs.” Echt waar, ik had thuis de auto kunnen nemen om zomaar even het Louvre te gaan bezoeken. Het zou op hetzelfde neer komen.

Maar versta me niet verkeerd, ik bedoel daar niets negatiefs mee. Ik was heel blij en ik zit graag in de auto en ook, Colorado is zo’n prachtige staat. Ik kan uren naar de natuur staren. De onmetelijk grote velden, de grote huizen die her en der verspreid staan, de gigantische bomen en op de achtergrond de alomtegenwoordige majestueuze en ongelooflijk mooie bergen.

Nu, om terug te keren naar mijn verhaal van zondag. Na een idyllische rit door de bergen kwamen we aan een groot meer, waar ik onze bestemming van ver zag opdoemen: Het Stanley hotel. Dan pas drong het tot me door wat dit hotel echt was. Het was inderdaad de plaats waar Stephen King ooit was verbleven en waar hij de inspiratie had opgedaan om zijn boek The Shining te schrijven, wat nadien zou verfilmd worden door Stanley Kubrick. Het prachtige decor was dus, tot mijn grote verbazing, echt. Meer nog, het hotel bleek een soort spookhotel te zijn met een zeer grote paranormale activiteit. Het was daardoor dat King tijdens zijn verblijf op dergelijk griezelig verhaal was gekomen.

We bezochten het hotel en daarbij hoorde de “Ghost and History Tour” waarbij een gids je rondleidt en allerlei griezelverhalen vertelt. Zo zou er een geest ronddwalen die met zijn vingers door de (jonge)dames hun haar gaat, in hun nek blaast of hen streelt. Hotelgasten zouden ook regelmatig op de vierde verdieping kinderen horen lachen en door de gang hollen, terwijl er helemaal geen kinderen zijn. Er zijn ook verscheidene foto’s waarop je vreemde schimmen kan zien die zogezegd net voorbij kwamen zweven toen de foto werd genomen. Ik ben te sceptisch voor dergelijke dingen, maar ik heb er heel erg van genoten en me soms toch vragen gesteld bij bepaalde dingen.

Nadien zijn we iets gaan eten in het stadje dat aan de voet van het hotel ligt. Daar heb ik kunnen proeven van de Rocky Mountains Oysters, wat dus de Oesters van de Rocky Mountains zijn. Ik kan me inbeelden dat enkele onder jullie nu beginnen denken: Hmm, ik wist niet dat ze daar oesters hadden in de bergen. Wel, ik ook niet. En eigenlijk zijn het niet echt oesters zoals wij het kennen, maar het gaat hem meer om de naam. Die zogenaamde “oesters” zijn namelijk de testikels van een stier die je op een mooi bordje worden voorgeschoteld. Ik dacht eerst: “Oh help, dit kan ik niet.” Maar je kent mij, het duurde niet lang voor ik dacht dat dit waarschijnlijk de enige kans was dat ik zoiets kon proeven… Dus, ik ging ervoor! En het was eigenlijk lekker, zolang je er maar niet bij nadacht wat je aan het eten was. Vervolgens heb ik als hoofdgerecht edelhert gegeten, wat ook uitmuntend lekker en mals vlees was.

Na de maaltijd hadden we plots zin in een fotoshoot. Vraag me niet waarom, maar soms gebeurt dat nu eenmaal. Estes Park heeft namelijk een speciale fotostudio waar ze je aankleden alsof je terug in het Wilde Westen bent. Je komt binnen, kiest ongeveer wat je wil qua stijl en dan begint het grote verkleedfestijn. Ze hebben een uitgebreid assortiment aan kleren: salondames, cowboys, serveuses, gentlemen,… Nadien wordt iedereen geplaatst in een bepaald decor, in ons geval een saloon en dan nemen ze een namaak oude foto. We hadden zoveel plezier! Het duurde al bij al maar dertig minuten, maar we hebben echt zoveel en hard gelachen. Wederom een onvergetelijke ervaring en de foto is een mooie herinnering. Na het stadje bezocht te hebben, vertrokken we dan terug naar huis, waar we na een lange, mooie dag toekwamen en nog net genoeg energie hadden om in bed te kruipen.

Vandaag dan, begon de race naar onze première, wat wil zeggen dat we voor de eerste keer het eerste deel van de hele show achter elkaar hebben gezet. Ik kreeg de kans voor het eerst met de nieuwe Director te werken, die uit Las Vegas komt en het was super. Heel professioneel, heel verruimend en heel leerrijk. Maar, na een dag als deze ben ik echt zo moe. Daarbij kwam dan nog eens dat we vanavond met een hele groep Michael From Belgium zijn verjaardag zijn gaan vieren in Denver’s Hard Rock Café. Het was een heel leuke en ontspannende avond en ik kruip nu tevreden in mijn bedje, klaar om er morgen weer tegenaan te vliegen!

TGIF!

Hmm, misschien was ik iets te enthousiast met mijn “Tot snel!”. Maar ik was er dan ook niet op voorzien dat ik plots een week lang zonder internet zou komen te zitten. Maar laat ik niet bij de pakken blijven zitten, want nu dat probleem van de baan is, heb ik wat inhaalwerk te doen.

Vorig weekend verliep heel goed en het was (zoals alles hier) veel te snel voorbij. Ik had veel plezier met de meisjes en het voelde zo goed aan om eindelijk nog eens met Amy te kunnen spreken. Ze is echt een fantastische vrouw en een onwaarschijnlijk goede moeder en ik ben dankbaar dat ik op zo’n korte tijd weer zoveel van haar heb kunnen leren. Het is hartverwarmend te zien hoe trots Momma op haar dochter is en hoe Jug rondloopt met pretoogjes als zijn kleindochtertjes in huis zijn. Ik kwam trouwens net te weten tijdens het avondeten dat ze dit huis gekocht hebben op Valentijnsdag, dus misschien vandaar dat er zo veel liefde heerst in dit huis. Of zoiets.

We zijn zaterdag naar het museum van Westerse kunst gegaan. Een prachtige plaats met een grote, mooi onderhouden tuin vol standbeelden waar je in kan wandelen en binnen is er een zeer grote collectie schilderen en beeldhouwwerken van voornamelijk Amerikaanse landschapsschilders te bewonderen. Ik was heel erg onder de indruk van Bill Hughes en John Schoenherr en maakte een aangename nieuwe ontdekking met de expressionistische Fritz Scholder. Verder snap ik nu eindelijk de subliminal feeling en liep een hele dag met een grote glimlach op mijn gezicht terwijl menig quote uit twintigste-eeuwse postmoderne cursussen door mijn hoofd flitsten…

Maandag was een belangrijke dag. Het was namelijk Martin Luther King Day, wat een nationale feestdag is in de Verenigde Staten. Wij, met Up With People, hebben deelgenomen aan de grote Marade die ze ieder jaar houden. Een Marade is een combinatie van een March en een Parade, dus een politieke mars maar dan met veel kleuren, gelach, muziek en gezang. Het was een zeer vernieuwende ervaring voor mij om deel te nemen aan een mars en ik heb erg genoten van alle interessante gesprekken die ik heb gevoerd met mensen van alle mogelijk culturen. Ik vind het geruststellend te weten dat zovele mensen nog steeds dezelfde droom nastreven als die van Martin Luther King.

Nadien ging alles zeer snel, wat volgens mij niets nieuws is, maar goed ik wou het toch maar even vermelden. Het is vreemd hoe het soms lijkt alsof de dagen in elkaar overvloeien. Ik ben doodop, maar zo gelukkig met alle kansen die ik krijg en dan ook met beiden handen aanneem. Het gevolg is dat ik ondertussen wel al vier avonden in slaap ben gevallen in de zetel terwijl we allemaal samen in het salon zaten, maar dat werd me met een lieve glimlach vergeven. Ik kijk uit naar zondag, onze vrije dag, die ik volgens mij grotendeels ga opvullen met dat ondertussen mij vreemd in de oren klinkende werkwoord “slapen”. Of dat zeg ik nu toch.

Een hoogtepunt van de voorbije week was Up With People’s Culture Jam, die plaatsvond op woensdagavond. Het is een soort mini spektakel waarin alle studenten iets mogen brengen dat iets te maken heeft met zijn/haar cultuur, of dat nu zang, dans of een sketch is. Aangezien er veertien Belgische studenten zijn (jawel, dat leest u goed, veertien!) was er het idee om iets samen op poten te zetten. Nu, het is belangrijk om te vermelden dat ik de enige Vlaming ben van die veertien studenten. Dus, had ik het voorstel dat zij hun groot Franstalig geweld loslieten op de groep, terwijl ik koos voor een sober en integer Vlaams lied. Het werd, tot mijn eigen grote verbazing, Afscheid van een Vriend van onze alom geliefde Belgische groep Clouseau. Het fascinerende was dat ik nadien heel veel positieve reacties kreeg van het publiek. Mensen die op me afkwamen om me proficiat te wensen en te zeggen dat ze kippenvel hadden gekregen tijdens mijn optreden. Ook al hadden ze helemaal geen idee waarover ik zong, toch raakte het hen. Maar dat lag uiteraard ook voor een groot deel aan mijn broer Paul, die me begeleide op zijn gitaar en zelf een nieuwe intro had gemaakt.

Verder niets speciaals noemenswaardig of toch niets dringends en dat zeg ik vooral ook omdat ik nog zoveel dingen moet doen, terwijl mijn bed me nu reeds roept. En hoewel ik morgen een dag ga werken, ben ik toch blij dat het nu vrijdag is. Ik weet niet wat het is met die dag, maar het geeft mensen een goed gevoel. In de VS hebben ze daarvoor zelfs een uitdrukking, namelijk “TGIF!” wat ze dus echt uitspreken als [tie djie aai ef] en de afkorting is van “Thank God It’s Friday!” Een zoveelste nieuw klein detail van deze enorme, verrassend blijvende en hoogst interessante cultuur. Ik krijg er niet genoeg van!

What’s happening to me?

Er is zoveel gebeurd en ik besefte zelfs niet dat ik nu al drie weken achter sta met mijn blog. Dus laat ik even proberen een chronologisch overzicht te geven.

Het begon met ons eerste optreden in Denver, dat onmiddellijk heel goed verliep. Uiteraard moest er nog zoveel verbeterd worden, maar we stonden er. We kregen een daverend applaus, een staande ovatie en ik kreeg veel persoonlijke complimenten van mensen uit het publiek. Het was een hele opluchting toen het voorbij was en tegelijkertijd was er iets in mij dat schreeuwde: “Nog, nog! Meer, meer!” En oh, ik kreeg meer, want de avond nadien stonden we alweer op de scene.

Nu, het is belangrijk te vermelden dat zo’n dagen ongelooflijk druk zijn. ’s Ochtends zijn er workshops om dingen “op te kuisen”, te verbeteren, zoals liederen en choreografieën. In de namiddag is het doorloop, waarbij alles tezamen komt en dan heb ik het niet enkel over de inhoud van de show zelf, maar ook kostuums, belichting en noem maar op. Dan volgt er een nabespreking met notes van de Show Manager, Dance Captain, Musical Coordinator en dan avondeten. Nadien is er tijd om ons in onze kostuums te hijsen en voor de dames om hun haar grootse proporties te laten aannemen en hun gezicht te beschilderen, tot ze er allemaal als pareltjes uitzien. Dan volgt de Green Room, waarin we nog enkele laatste notes krijgen en we elkaar oppeppen door samen te zingen of enkele teambuilding spelletjes te doen. Na de show volgt de afbraak en vergadering voor het Show Team en dan zijn we meestal rond 1.00 a.m. klaar om naar huis te gaan.

Om terug te keren naar mijn ietwat chronologische verloop van de voorbije weken: na de show op woensdag ging ik met Momma naar huis, nu ja, niet zozeer naar huis maar naar een “Diner” voor een soort uitgesteld laatste avondmaal. Timothy, Manuel, Emilie, Momma en ik zijn echt heel hecht geworden en we hadden een fantastische avond/nacht. Toen we naar huis gingen, hadden we dan ook al bijna onuitgesproken unaniem beslist dat er niet veel tijd zou verspild worden aan het concept genaamd “nachtrust”. Ik begon de was te doen, te strijken, mijn valies te maken, in afwisseling met leuke spelletje, conversaties en heel veel gelach, soms in combinatie met een traan. We voelde allemaal heel duidelijk aan dat deze geweldige maand erop zat en dat vanaf nu alles anders zou gaan zijn. Voor we het goed en wel beseften was de nacht om en was het tijd om in de auto te stappen en te vertrekken naar het vertrekpunt van de bus. Momma liet vele traantjes en na vele knuffels en “Goede reis!”-wensen vertrokken we dan uiteindelijk richting Aspen.

Aspen, voor de mensen die dat niet kennen, is een soort high society skioord waar mensen zoals Will Smith, J.Lo en Bruce Willis graag vertoeven tijdens de wintermaanden. Dat zijn in elk geval enkele voorbeelden die mijn nieuwe host mom gaf van de mensen die zij reeds over de vloer had gekregen in de winkel waar zij werkt. Het was een onwaarschijnlijk dure winkel met enkel luxe artikelen voor je huis. Een glas van 350 euro, een bestekset van 500 euro, een onderbord van 1000 euro, een tafel van 13000 euro,… noem maar op, je houdt het niet voor mogelijk. Ik kon mijn ogen niet geloven en was doodsbang om ook maar ergens tegenaan te lopen! Zoals zo vaak het geval is, zijn de werknemers zelf niet in staat om iets uit de winkel te kopen waar ze werken en zo is het ook onmogelijk om zelfs maar in dezelfde stad te wonen, die trouwens voor het grootste deel louter uit vakantiehuisjes en hotels bestaat.

Mijn host familie woonde in Carbondale, een klein rustig dorpje, een half uur verwijderd van Aspen. Ze bestond uit Natalia, een geweldig sterke en lieve jongedame van 24, die samenwoont met haar man Sergio, 30 jaar oud. Zij zijn beiden uit Mexico afkomstig en spreken daardoor dan ook een mengeling van Spaans en Engels, wat ze zelf lachend de term “Spanglish” geven. Ze hebben het helemaal niet breed en na Momma’s kasteel, hadden ze echt een klein huisje. Dit vooral omdat 2 maanden geleden Natalia’s moeder plots was overleden en zij had beslist haar zus Viviane van 20 en haar broertje Adrian van 12 jaar oud bij haar in huis te nemen. Ik was heel ontroerd door de situatie en vond het geweldig hoe ze erin slaagde om zowel zus en moeder tegelijkertijd te zijn.

Toen wij er waren hadden ze broer en zus samen in een kamer gelegd, zodat mijn nieuwe roommate Phil (uit Denver) en ik in de andere kamer konden slapen. Het was pakkend om te zien dat mensen die zo weinig hebben toch alles willen delen dat ze hebben. Ik heb geweldige conversaties met ze gevoerd en was zo geraakt door de manier waarop zij hun leven leiden en heb echt heel veel van ze geleerd. Ik ben zondag zelfs meegegaan naar de misviering in het Spaans, omdat ik wist dat dat voor hen heel veel betekende. Ik verstond er uiteraard bijna niets van, maar ik zag dat zij dat heel erg apprecieerden en ervan genoten mij voor te stellen aan hun vrienden en kennissen.

Tijdens mijn enige vrije dag wou ik dan ook zoveel mogelijk tijd met ze doorbrengen, aangezien ik iedere dag zo druk en tot heel laat bezig was. Phil en ik hadden een hele leuke en mooie dag met Sergio en Adrian. Natalia en Viviane hadden er heel graag willen bij zijn, maar ze verontschuldigden zich omdat ze moesten werken, ook al was het zondag, maar Natalia zei dat ze het geld gewoon echt nodig hadden. Maar ’s avonds, na een prachtige dag vol bezoekjes aan onder andere het natuurlijk Paradijs op aarde (een wondermooie plek genaamd Belroom Mountains), gingen we allemaal samen op restaurant om onze laatste avond te vieren. Ik probeerde ze duidelijk te maken dat dat echt niet nodig was, maar Natalia stond erop omdat ze zo blij was met ons als gasten en blijkbaar ook zij een fantastische tijd had gehad en dat in schoonheid wou afsluiten.

We gingen naar een Mexicaans restaurant en vierden onze vierde en laatste avond samen, alsook mijn 22^ste verjaardag. Ik begreep er niets van toen Natalia plots zei: “Jeeej, het is Pieter zijn verjaardag!”, ik probeerde ze duidelijk te maken dat dat niet het geval was, maar toen de hele familie enthousiast riep: “Oh ja, wat een goed idee! Jeeej, het is Pieter zijn verjaardag!”, had ik al snel door dat ze iets van plan waren, dus speelde ik maar enthousiast mee, benieuwd wat me te wachten stond. We hadden een heerlijke maaltijd met al even heerlijke conversaties en heel veel gelach. Ik kreeg “voor mijn verjaardag” een Margharita, een sombrero op en een lied gezongen door het gehele personeel van het restaurant. We hadden superveel plezier en ik had een grote glimlach op mijn gezicht totdat, plots, voor ik het goed en wel besefte, mijn gehele gezicht onder de slagroom zat. Mijn host familie proestte het uit en zoals jullie me allemaal kennen, schoot ook ik in een lachbui. Daarop kwam de vriendelijke serveuse me, buiten de rest van de slagroom ook, wat servetten brengen, verontschuldigde zich met een grote glimlach op haar gezicht en wenste me een onvergetelijke verjaardag, wat het zeker en vast was!

Maandagmorgen was het alweer tijd voor een afscheid en deze keer zette de bus koers richting Durango, Arizona. We reden een hele dag door een ongelooflijk mooi landschap en amuseerden ons rot met allerlei busspelletjes, afgewisseld met hier en daar een uurtje slaap, om toch ietwat dat slaaptekort proberen in te halen. Maar met een grote glimlach op mijn gezicht dacht ik aan wat Momma eens had gezegd: “Och, slapen kan volgend semester nog”.

We kwamen aan in Durango, een prachtig idyllisch dorpje en ik werd voorgesteld aan mijn nieuwe host mom Micki. Het klikte onmiddellijk, zelfs die eerste ongemakkelijk avond werd achterwege gelaten. Ik besefte dat iedere dag dat we traag gaan om elkaar rustig te leren kennen, een dag minder is dat we plezier kunnen maken en dat is zeer kostbaar als je zo weinig dagen hebt… Maar met Micki ging alles als vanzelf. Ze is een leerkracht en weet ongelooflijk veel, wat urenlange conversaties tot gevolg had. Deze keer was mijn roommate Rafa (van Brazilië) en ook dat was een goede combinatie.

Nu, in Durango hadden we een heel druk schema. Maandagavond kwamen we aan, gingen we naar huis, was er net tijd voor een maaltijd, een korte kennismaking en dan was het bedtijd. Rafa viel ook gewoon met al zijn kleren en het licht aan in slaap op zijn bed. Ik merk dat dat ook bij mij het geval is. Het concept is: slapen. Of dat nu met of zonder licht, op of onder het laken, met of zonder kleren, op het bed of ergens in een zetel of zelfs op de grond is,… maakt allemaal niet zoveel meer uit.

Dinsdag was het tijd voor een hele dag Community Service, wat echt heel veel voldoening bracht. Woensdag was er een tweede CI Day (wat staat voor Community Impact), maar ik werd uitgeschreven voor workshops. Er was ondertussen namelijk iets anders belangrijks gebeurd: Net voor we vertrokken “on the road”, werd ik uitgekozen als stagiair van Laura Lynn (Nebraska), de Musical Coordinator, die, zoals de titel al laat vermoeden, instaat voor de muzikale kwaliteit van de show. Dit houdt in dat ik mee workshops geef voor solisten, kleine groepjes of soms zelfs de hele cast. Zo heb ik vanaf Durango bijvoorbeeld de stemopwarming overgenomen en kijkt Laura Lynn gewoon toe hoe ik haar job overneem, zodat ze zeker is dat ik niets vergeet of geen grove fouten maak.

Het is tot nu toe het beste onderdeel van het hele programma. Ik geniet er echt superhard van om andere mensen te helpen een lied te leren zingen, meer nog dan het lied zelf te zingen. Ik breng urenlang door met mensen met een geweldige stem en geef ze feedback terwijl ik ze begeleid op de piano om naar ze te luisteren. Ik snap nu waarom David, Marina, Greet en alle andere mensen die mij ooit les gaven, zo erg van hun job genieten. Het is wonderbaarlijk een onderdeel te zijn van iemands leerproces. Zien hoe die persoon de eerste keer het lied hoort, meezingt, de tekst leert, werkt aan het brengen van het lied, zelfzekerder wordt, openbloeit en uiteindelijk stralend op scene staat. Wauw! Echt, het meest toepasbare woord is simpelweg: wauw!

Natuurlijk houdt dit in dat ik er weer zoveel werk extra bij krijg, wat leidt tot nog meer werk ’s avonds als ik al doodmoe thuiskom. Workshops voorbereiden, maar ook gewoon puur administratief allerlei tracklijsten bijhouden en helpen bij het opstellen van de Showlist, die zegt wie wat zing, waar die persoon moet staan, welke microfoon hij of zij moet gebruiken,… Maar het is ongelooflijk! Het geeft me ook een nog beter inzicht in de show, aangezien ik nu ook de andere kant zie. Zo maak ik iedere ochtend en avond deel uit van de Staff vergadering en ben ik na iedere show aanwezig op de showevaluatie.

Hoe dan ook, om terug te keren naar het overzicht, was het donderdag en vrijdag Show Day. Jawel, twee shows na elkaar. Superdruk. Superspannend. Superleuk! Vrijdag was een zeer goede show en tot mijn grote verrassing prijkte ik op de voorpagina van de krant in het midden van een van de solo’s die ik zing. Nadien weer een drukke en lange avond vol opruim en vergadering, zorgen dat we alles bij elkaar kregen en zaterdagmorgen hupakee weer de bus op! Het was ook fantastisch te zien dat we vrijdag een speciale gast hadden, namelijk Momma! Ze was donderdag vertrokken, had in totaal acht uur gereden met een tussenstop bij haar dochter om te overnachten, gewoon om ons nog eens te kunnen zien. Ik was zo blij haar terug te zien en het was bijna niet te geloven dat we vrijdagavond weer gewoon met onze kleine familie samen konden zitten om te eten en te lachen.

Uiteraard was het zaterdagochtend dan tijd om afscheid te nemen van twee host moeders tegelijkertijd, Micki en Momma, maar dat liep al bij al vrij vlot. Er is ook gewoon geen tijd om te blijven stilstaan bij dingen. Alles gaat zo snel. Soms word ik wakker en voor ik het weet is het alweer tijd om in bed te kruipen. Maar, hoe druk het ook is, hoe snel het ook gaat, ik geniet van iedere seconde! Alleszins, dat probeer ik toch. Zo was het bijvoorbeeld fenomenaal om die dag, ergens rond te middag, plots de bus te voelen stoppen, uit te stappen, je hart voelen versnellen, je voetstappen ook, om dan stil te staan, je mond te laten openvallen en een half uur vol ongeloof te staan staren naar de Grand Canyon. We hadden de kans om daar twee uur te vertoeven en te beseffen dat dat veel te kort was, maar om tegelijkertijd toch dankbaar te zijn voor elke minuut die we gekregen hadden om dat te mogen aanschouwen.

Nadien bracht de bus ons verder naar Chino Valley waar ik kennis maakte met mijn nieuw gastgezin, zijnde Carole en Bud en mijn nieuwe roommate Brandon (Colorado). Zondag was een vrije dag, dus mijn plan was om dan eindelijk wat e-mails te kunnen versturen en iets op mijn blog te posten, maar zij hadden al andere plannen. We zijn samen allerlei mooie plaatsen gaan bezoeken zoals het zeer aangename stadje Prescott en om 3.00 p.m. hadden zij met vrienden afgesproken voor een barbecue waarop ook wij uitgenodigd waren. Die vrienden waren namelijk ook zelf een host familie en zo hadden we een onvergetelijke namiddag en avond met Emil (Zweden), Renee (Arizona) en Willemijn (Nederland) vol leuke gezelschapspelen en veel te veel lekker eten.

Maandag was het al onmiddellijk Show Day, voor de eerste keer in een High School, wat echt heel interessant was en ook voor de eerste keer leidde tot signeersessies. Supergrappig om meisjes van 14 en 15 jaar op je zien af te komen met een pen, je foto en een grote lieve glimlach, vragend of “you would be so kind to sign this, please?” Na de show en de opruim volgde een nieuwe Travel Day (het was echt een minibezoekje aan Chino Valley) en nu bevind ik me in Lake Havasu. Ik verblijf bij Pauline, een enthousiaste en energieke jongedame van 80 jaar oud, samen met roommate Scott (Arizona). We zijn samen de grote trots van deze stad gaan bezichtigen, namelijk de London Brigde. Voor de mensen bij wie er een belletje gaat rinkelen: jawel, dat is inderdaad de brug die ooit in Londen over de Thames stond, totdat een gekke Amerikaan besloot ze over te kopen voor $2,5 miljoen, om ze dan te laten afbreken, verschepen en weer opbouwen over de Colorado rivier in Lake Havasu en dit alles voor nog eens $7 miljoen. Die Amerikanen toch…

En nu, na een eerste gezellig avond en drie uur op de computer te werken aan dit hele lange blogbericht, is het tijd voor mij om in bed te kruipen. Tot slot, nog even vermelden dat Lake Havasu onze laatste stad is in de Verenigde Staten en dat we zondag op het vliegtuig stappen richting Mexico, dus mijn volgend bericht zal vermoedelijk van daar komen… Olé!

Tempus fugit...

Iedere keer doe ik mijn best om sneller iets te publiceren, maar het lukt gewoon niet. Zeker nu we minder dan twee weken verwijderd zijn van ons eerste grote optreden. Het schema is dan ook zo aangepast dat we extra sessies hebben tot 7.30 pm, waardoor ik pas om 8.30 thuis ben. Als ik dan nog iets instudeer of herhaal en tussenin nog even probeer te praten met mijn gastgezin, is de avond zo om.

Het wordt nu ook echt spannend. Donderdag was de eerste doorloop. Enerzijds denk ik dat we echt wel al iets hebben, maar anderzijds is er nog zoveel te doen. Daarbij komt dat we de komende week voor de eerste keer een vrijwilligersproject gaan doen, dus dat is zoveel tijd dat we niet kunnen repeteren. Maar ik ben heel blij dat ik ook eindelijk met dat aspect van het programma ga mogen kennis maken. Ik kijk er heel erg naar uit.

Ik besefte vorige week, toen ik mijn eigen blog herlas, dat ik eigenlijk nooit heb uigelegd wat ik nu net aan het doen ben. Er ontbreekt namelijk een blogbericht, meerbepaald de week voor mijn vertrek. Ik had dat bericht al getypt om het dan te kunnen publiceren, maar ik ben dat toen vergeten en aangezien ik mijn computer heb verkocht, ben ik dat nu dus kwijt. Maar dat is helemaal geen probleem, dan doe ik dat nu gewoon even:

Het programma waaraan ik deelneem, heet Up With People. Het is een organisatie die jongeren van over de hele wereld samenbrengt om als groep rond te trekken. Op die manier willen ze een boodschap overbrengen van samenhorigheid en tegelijkertijd de schoonheid van die diversiteit. Iedere week trekt de groep naar een andere stad om daar een impact teweeg te brengen op de lokale gemeenschap. Dat wordt enerzijds verwezenlijkt door het vrijwilligerswerk (dat gaat van watterputten graven, over huizen en/of scholen bouwen, tot cliniclowns spelen voor kinderen die op palliatieve zorgen liggen) en anderzijds door de show die we iedere week opvoeren, waarin muziek centraal staat als universeel communicatiemiddel. Een derde aspect is dat dit een studieprogramma is, waarbij ik les krijg in verschillende vakken, die ik reeds in een vorig blogbericht heb opgesomd. Als student kan je dan ook credits krijgen voor dit half jaar en eigenlijk is het zelfs meer waard dan een semester universiteit. Een laatste aspect is het feit dat ik iedere week (buiten de eerste maand, waar ik me nu nog steeds in bevind) bij een ander gastgezin woon om zo volledig ondergedompeld te worden in de cultuur.

Mijn groep bestaat uit 72 studenten van 22 verschillende landen, waarbij de Verenigde Staaten van Amerika als een land wordt beschouwd. Het is superinteressant om een discussie te voeren over een bepaald onderwerp en te zien hoe iemand van Japan helemaal anders denkt dan iemand van Ethiopie, Venezuela, Zweden, Texas of Duitsland. Ik leer ongelooflijk veel bij over al die culturen en daardoor ook over mezelf. En het feit dat het soms tot confrontaties leidt, is niet enkel moeilijk, maar ook net heel leerrijk.

Door de intensiteit van dit programma, heb ik op een zeer korte tijd ook al hechte banden opgebouwd met verschillende mensen. Zo weet ik nu al dat ik ooit eens een reisje ga moeten ondernemen om mensen zoals Wei van China, Aude van Canada, Kristine van Noorwegen, Celiana van Venezuala, Andrea van Mexico of Nao van Japan te gaan bezoeken. En uiteraard lijkt het nu al onmogelijk om ooit afscheid te moeten nemen van Manuel (Mexico), Timothy (Chicago) en Emilie (Nebraska), mijn roommates voor deze maand. Tot slot, lijkt het me zelfs overbodig te vermelden dat ik sowieso Momma Colleen en Dad Jug ga moeten komen opzoeken in dit idyllische Denver. Het zijn twee van de meest gelwedige mensen die ik ooit heb leren kennen. Ik had me geen beter gastgezin kunnen inbeelden!

I [have] the time of my life!

Deze week was voorbij voor ik het goed en wel besefte. Ik duik van het ene avontuur in het andere. Het is supervermoeiend, maar echt fantastisch! Iedere dag zijn er minstens 3 workshops zang en dans. Vrijdag spande de kroon met dans van 9.00 tot 12.00 am en van 1.00 tot 5.15 pm, met een zangworkshop tussenin (als ontspanning zullen we maar zeggen) van 4.00 tot 4.00 pm. Ik leer zoveel bij op zo'n korte tijd, het is ongelooflijk. En voor we vrijdag naar huis gingen, kregen we te horen: "Rust alsjeblief allemaal goed dit weekend, want nu beginnen de twee drukste en zwaarste weken. Denk eraan dat jullie op 12 augustus voor het eerst op een podium staan voor een groot publiek."

Het is echt geweldig. Zo hebben we bijvoorbeeld een workshop gekregen van een externe choreografe, die ons moest leren "Indisch" dansen, als voorbereiding op de choreografie van 'Jai Ho'. Ik ging door mijn dak! Het gaat abnormaal snel en mijn schouders schudden langs alle kanten tegelijk, maar ik amuseer me rot! Ik kijk al uit naar de kostuums die ermee gepaard gaan... Verder was er woensdagavond ook een optreden waar alle studenten iets mochten brengen. Ik werd al snel gerekruteerd als cowboy voor het Georgia-team en stond enthousiast het beste van mezelf te geven in mijn eerst line-dancing, waarna ik meerdere keren de reactie kreeg: "Pieter, are you sure you aren't American?"

Alle andere avonden zaten ook vol met vanalles en nog wat, maar het spectaculairste was ongetwijfeld maandagavond. Ik heb van dichtbij een Amerikaanse storm meegemaakt, met alles erop en eraan. We zaten allemaal stil (en toch ietwat bang) in de woonkamer rond te kijken en te luisteren, toen we plots het alarm hoorde afgaan. De televisie die tot op dat moment constant het nieuws bleef uitzenden met satelietbeelden, werd plots zwart en in witte letters verscheen de boodschap "Tornado Warning". Nadien kwam er een hele gebruiksaanwijzing, die zei dat je alles moest achterlaten en naar de kelder moest gaan en indien je geen kelder had, je zo ver mogelijk weg moest blijven van de buitenmuren. Dat was toch wel even schrikken. Gelukkig heeft dit veel te grote huis een al even grote kelder. De storm ging voorbij zonder enige schade aan te richten bij ons, maar de dag nadien hoorden we van andere studenten hoe het huis van hun host family was toegetakeld. Het was een culturele ervaring van formaat. Of zoiets.

Vrijdagavond hebben we gezelschapspelletjes gespeeld en heel hard gelachen. Het was superleuk, maar ook afschuwelijk tegelijk. We hebben namelijk als laatste een spel gespeeld, dat je niet bepaald doordeweeks kan noemen. In Amerika zijn de Jelly Belly snoepjes heel bekend. Het zijn kleine snoepjes met alle mogelijk smaken: banaan, kiwi, mango, chocolade, pina colada, koffie, appel crumble, kokosnoot,... alles door elkaar en ieder met een eigen kleurtje. Maar er zijn natuurlijk meer smaken dan kleuren, waardoor je soms moet afwachten of die rode nu aardbei, tomaat, framboos of kers is. Hoe dan ook, er is ook een speciale versie van deze snoepjes (voor diegenen die Harry Potter hebben gelezen, zal dit bekend in de oren klinken). Er bestaan namelijk doosjes met "Weird and Wild Flavours". Een kleine greep uit het assortiment: Oorsmeer, rotte eieren, braaksel, potloodslijpsel, snot, pampers, beschimelde kaas,... Wal. Ge. Lijk. En hoewel ieder van ons wel een paar keer bijna echt moest overgeven, hebben we ons kapot gelachen. Manuel (mijn Mexicaanse Host Brother) had ook het ingenueuze idee om ons te filmen terwijl we de meest afschuwelijke gezichten maakten. Hilarisch om dat nadien te bekijken en opnieuw mee te maken!

Gisteren zijn we weer op familie-uitstap geweest en deze keer naar Boulder, een heel mooi stadje met een openlucht mall, eigenlijk gewoon een winkelstraat dus. Op weg naar daar zijn we eerst gestopt in FlatIrons, een gigantisch winkelcentrum, waar je volgens mij urenlang in kan rondlopen of zelfs gewoon in kan wonen. Het centrum heet zo, omdat het naast de Flat Iron Mountains van de Rocky Mountains ligt. Dit zijn zes bergen die eruit zien alsof ze platgestreken zijn en daarenboven lijken ze gewoon op zes enorme strijkijzers naast elkaar. Heel vreemd, maar zeer mooi. In Boulder zelf, hebben we rondgewandeld op de Boulder Mall, dat je zou kunnen vergelijken met onze Rue Neuve in Brussel, maar dan veel groter (uiteraard, in Amerika moet alles groot zijn) met bomen en kunstwerken in het midden van de straat. Heel rustgevend en aangenaam. Het had ook iets weg van de Ramblas in Barcelona, want er stond om de zoveel meter (of moet ik nu feet zeggen?) een straatartiest.

Zo zat er bijvoorbeeld een jongen op een buffetpiano te spelen in het midden van de straat en het duurde dan ook niet lang of ik zat achter de piano. Ik deed dit uiteraard gewoon zodat die jongen, hij heette Ben en was 23 jaar, even een rustpauze kon nemen. Hij vertelde me dat hij een overeenkomst had met StarBucks (die vind je hier trouwens in iedere straat of soms zelfs meerdere per straat) waar de piano heel de tijd stond. Als hij kwam, rolde hij de piano naar buiten en mocht er op spelen. Ik wou dat ik ook zoiets kon versieren in Brussel... Het was ook heel grappig dat ik aan het spelen was en er mensen bleven staan kijken en geld in het potje kwamen stoppen. Ik was zo verbaasd. Dat potje zat trouwens al goed vol met zeker meer als $50 en Ben zei dat hij daar nog maar twee uur zat.

Gisterenavond hebben we naar 'Dirty Dancing' gekeken, waar ik heel erg van heb genoten. Vandaag gaan we naar Denver Zoo en nadien gaan we gaan picknicken in het park, waar er een gratis Jazz festival is. Het gaat allemaal snel, maar het was weer een supermooie week!

De eerste week zit erop!

Ik heb een geweldige eerste week achter de rug. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel dingen tegelijkertijd meegemaakt en gevoeld. Het is dan ook geen gemakkelijke opdracht om er een kort overzicht van te geven. Maar voor ik daarmee begin wil ik even iedereen bedanken die me een lieve e-mail heeft gestuurd en me verontschuldigen dat ik niet heb terug gestuurd. Ik ben blij dat ik jullie verwittigd had dat ik geen tijd zou hebben. En, heel eerlijk, het is nog erger dan ik dacht...

Iedere dag begint hier met een alarmklok die om 6 uur afgaat. Na een ochtendlijke wasbeurt en een lekker ontbijt dat meestal bestaat uit "cereals" en fruit, vertrekken we met de auto richting hartje Denver waar het Sherman Centre gelegen is, waar we een maand verblijven voor de Staging en Orientation.

Om 8.00 am begint de vergadering met alle aankonigingen en opmerkingen en om 9.00 am start de eerste les. Om 10.30 hebben we een kwartier pauze om dan een tweede sessie tot 12.00 te volgen. Dan is het middagpauze tot 1.00 pm, waarin we iedere middag opnieuw verwend worden met een geweldige warme maaltijd, die verzorgd wordt door een extern catering bedrijf. Er is altijd een slaatje als voorgerecht, een lekker hoofdgerecht (Mexicaanse burrito's, Italiaanse pasta, een Amerikaanse hamburger en gisteren kalkoengebraad met zoete aardappelen) en tot slot een dessert, dat meestal een stuk fruit is, maar soms ook een heerlijke brownie of ander verderfelijk lekkers.

De volgende sessie is dan van 1.00 tot 3.00 pm en tot slot van 3.15 tot 5.15 pm. Dan volgt er een korte "wrap up" en om 5.30 pm vertrekt iedereen richting huis. Om 6.30 aangekomen, praten we even, zetten onze spullen weg, helpen bij het dekken van de tafel en dan eten we om 7.oo pm. Nadien, rond 8.00 pm, beginnen we aan een "ontspannende" avond. Soms gaan we iets bezoeken, of gewoon naar de winkel, we spelen een gezelschapspel, kijken naar een film, praten en lachen gewoon wat of ik werk nog tot 10.00 pm of later omdat er zoveel werk is.

Het is namelijk zo dat alle hierboven genoemde sessies ingevuld worden met zangles, dansles, acteerles of echt een hoorcollege psychologie, sociologie, cultuurwetenschappen, communicatie, geschiedenis,... Nu, normaalgezien volgt de hele groep die lessen samen, maar tijdens deze algemene groepslessen (we zijn uiteindelijk met 70) worden er soms groepjes van 4, 6, 8 of 10 studenten uitgehaald voor speciale prive lessen of workshops. Je voelt het waarschijnlijk al aankomen...

Maandag begon als een heel open dag met vooral infosessies en kennismakingsspelen. Dinsdag echter, was de grote dag waar iedereen over sprak  en sommige zelfs al op voorhand nerveus voor waren, namelijk de audities. En niet zomaar een beetje... Op een dag tijd hadden we vijf verschillende modules waar we in groepjes van 4 naartoe moesten om iets te brengen voor een jury die telkens uit drie tot zeven personen bestond. Er was een auditie voor zang, dans, spreken, techniek en kostuums (dat laatste was het minst schrikwekkende en voelde echt aan als een rustmoment tussen al het geloop en gestress voor de andere).

Tijdens de audities werd ons iets aangeleerd, bijvoorbeeld een choreografie (of eigenlijk meerdere en ieder in een verschillende stijl, waaronder hip hop, ballet, ballroom, latin en noem maar op) of moesten we iets brengen dat we voorbereid hadden, zoals een lied. Alles ging aan een hels tempo en ze wouden dan ook te weten komen wie er in staat was om op een zeer korte tijd veel leerstof te verwerken. Zo kregen we bijvoorbeeld bij de auditie "spreken" onder andere een monoloog die we op 5 minuten vanbuiten moesten leren en voorbrengen voor de groep.

Iedere auditie eindigde ook teleurstellend hetzelfde: "Okay, thank you guys, you can go now. Good luck with the other modules!" Geen feedback, geen enkele "goed" of "het kon beter", niets. Het was een lange, vermoeiende en heel frustrerende dag. Ik ben kapot thuisgekomen, met barstende hoofdpijn en had zo kunnen beginnen wenen. Gelukkig was Momma er om ons op te vangen, zoals enkel zij dat kan doen. Ze zit ondertussen dan ook al aan host kid 130, dus ze heeft ervaring genoeg.

Hoe dan ook, woensdag begon en voor ik het wist was het zaterdagavond. Ik werd uit iedere mogelijke groepsactiviteit gehaald voor zang- of dans"workshops" (zo noemen ze het graag). Iedere dag wordt er in de inkomhal een lijst opgehangen met de "workshops" van die dag en of het nu 10, 8 of maar 4 namen waren die op de lijst stonden, de mijne was er altijd bij. Ik heb ondertussen al 12 uur dansles achter de rug en mijn hele lichaam schreeuwt: "Wil je vandaag alsjeblief eens NIET dansen!?!" Het doet overal pijn, maar vooral mijn rechterschouder is half verlamd. Maar ja, mijn lichaam is het dan ook niet echt gewoon om op 2 uur tijd meer dan 25 keer een jongedame op te tillen en 8 tellen op mijn schouder te laten zitten terwijl ik ronddraai. Maar hey, ik kan nu de lift op 'Time of My Life' uit 'Dirty Dancing', dus dat was het zeker waard (en ja, dat zeg ik nu gewoon om Charlipop even te laten gillen ;) ).

Ze zeiden ons in het begin van de week dat we uitgedaagd zouden worden. Wel, dat is zeker het geval. Na de eerste 2 uur dansles (een supermoeilijke hip hop choreografie dat uit een videoclip van Justin Timberlake zou kunnen komen) was ik blijkbaar nogal zichtbaar gefrustreerd, want de choreograaf riep me bij zich om te vragen of alles in orde was. We hadden net op 2 uur de hele choreografie aangeleerd gekregen en het ging echt veel te snel. Hij zei dan ook aan het begin van de les: "Jullie zijn de beste, dus dan kan ik ook snel doorgaan. Denk eraan dat we binnen een maand met een twee uur durende show op scene moeten staan." Het was dan ook letterlijk 8 tellen voordoen, die 8 tellen samen doen, nog eens herhalen en dan doorgaan naar de volgende 8...

De choreograaf zei me: "Dit ben je precies niet gewoon, he Pieter? Je kijkt nogal boos. Wil je erover praten?" Dus ik zei hem dat ik dit helemaal niet gewoon was, omdat ik misschien een acteur was, misschien een zanger, maar zeker geen danser en dat ik niet snapte waarom ik in deze les zat en daarom heel gefrustreerd was (je kent me, ik ben nogal direct). Daar zei hij simpelweg op: "Kijk Pieter, ik ben de choreograaf, ik doe dit al meer dan 25 jaar en als ik zeg dat jij een danser bent, ben je een danser. Ik ben thuisgekomen en heb een tijdje gejammerd, maar ben uiteindelijk gewoon heel hard beginnen werken. En wat een geluk want de dag nadien waren er al weer 2 nieuwe workshops met bijhorende nieuwe choreografie...

Daarbij komen dan ook nog eens alle prive zanglessen kijken, want volgens de leidende zangcoach ben ik een van de sterkste stemmen. Als ik zeg dat ik soms tot na 10.00 pm werk en moe ben, dan is dat ook zo. Ik ben dan ook vaak tot niet veel meer in staat buiten in de zetel ploffen en blij zijn dat ik even wat kan praten en lachen met mijn host family. Maar het is geweldig, ik leer zoveel bij en ik geniet (tussen alle frustraties door) met volle teugen! Ik kijk al uit naar morgen, naar een nieuwe week. Maar misschien kijk ik nog meer uit naar het volgend weekend, want dan hebben we zowel zaterdag als zondag vrij.

Het was echt vreemd, zo'n zes-dagen-week. En de enige vrije dag vandaag zat dan ook bomvol. Opruimen, de was doen, achterstallig werk inhalen en dan hebben we een familieuitstapje gemaakt naar Red Rocks, Georgetown en Idaho Springs. Red Rocks is een amfitheater uitgehouwen in roodkleurige rotsen (wauw, wat een verrassing), waar bijna alle beroemde sterren al hebben opgetreden. Georgetown en Idaho Springs zijn twee oude Gold Mining Cities uit de tijd van de Gold Rush (waar de tijd ook lijkt stil te staan) die midden in de Rocky Mountains liggen. Echt ongelooflijk mooi!

Toen we thuiskwamen (het was ondertussen al 7.00 pm) hebben we gegeten en traditional American chocolate chip cookies gemaakt. En nu, na deze drukke week (geloof me, ik heb het bij een kort overzicht gehouden) heb ik dus eindelijk de tijd gevonden om iets op mijn blog te posten. *Zucht* Ik hoop dat het volgend bericht er iets sneller komt. Ik doe in elk geval mijn best.

Liefs uit het boeiende en broeierige Denver

En dan was het zover.

Zaterdagochtend gebeurde wat ik een maand geleden had gezegd dat ging gebeuren: Ik werd wakker in een ander bed, in een ander huis, in een andere stad, in een ander "land", in een ander werelddeel.

Het leuke is dat ik nu, een maand later, die zin ook mooi kan invullen: Ik werd wakker in een koninklijk bed met 4 lakens en 2 kussens, in een kast van een huis met 5 woonkamers (waarvan 1 met piano), 6 slaapkamers en 3 badkamers, in Denver, in Colorado, in Noord Amerika. En hoewel ik doodmoe was na een dag van 24 uur reizen, werd ik 's ochtends toch al om 7 uur wakker.

Na me nog een paar keer proberen te draaien, ben ik dan uiteindelijk toch maar om 8 uur opgestaan, gedouchet (in een van de badkamers) en dan mijn eerste American breakfast gegeten, dat uit courgettebrood en fruit bestond en overheerlijk was! Dan heb ik verder het huis ontdekt (er is ergens ook een fitnessruimte, een garage voor 3 wagens (maar ook fietsen, allerlei materiaal en ontelbare ijs- en koelkasten), een bureau met kasten van Belgische makelij (jawel), een tuin in Xeriscape en vele kamers die eigenlijk geen kamers zijn, maar gewoon kasten met een binnendeur waardoor ze kamers lijken) alsook de familie. Dit weekend is mijn gastouders hun dochter Amy op bezoek, samen met haar man Skip en hun twee dochtertjes Amber (3 jaar) en Alana (1 jaar). Het is hier dus lekker vol en gezellig.

De eigenaars van dit grote, doch zeer warme huis zijn Colleen en Jug Eastman, twee schatten van mensen. We hebben al heel veel gesproken en gelachen en Momma Colleen heeft me al veel geleerd over de streek en het leven hier. Bovendien is ze niet zomaar een gastmoeder, maar de gastmoeder aller gastmoeders, die voor de eerste keer in 1987 haar huis openstelde voor vrijwilligers zoals ik en dus (hoe toevallig) nu aan haar 22ste jaar toe is. En dat is niet alles. Ze is namelijk een van de directeurs bij Up With People en ik had haar naam al tientallen keren onder brieven en e-mails gevonden. Ik was dan ook heel erg verbaasd en voelde me om de een of andere reden vereerd toen ik haar naam op mijn gastgezin-kaartje vond.

Deze ochtend, na het ontbijt, de douche etcetera, nam ze me mee voor mijn eerste Amerikaanse ervaring, namelijk het Costco Warehouse. Een kilometersgrote winkel, waar je enkel dingen kan kopen waarmee je kast in een keer gevuld is. Het lijkt een beetje op onze Makro, maar dan meer de Makro van de Makro, zeg maar de Makro maal de Ikea maal de Cora, maal de Mediamarkt, maar de Colruyt of zoiets. Er is ook het vreemde concept dat je tijdens het winkelen (of dat nu kleren, meubels, eten, tuingereedschap of dvd's zijn) aan iedere hoek van een gang iets te eten krijgt toegestopt, waardoor je niet enkel richting huis vertrekt met een (over)volle kar, maar ook een volle maag. En alsof de "hapjes" (ijs, pannekoeken, brood, fruit, pasta, bizonvlees, koekjes, kaas,...) nog niet genoeg waren, vond Mama Colleen dat ze me moest trakteren op mijn eerste hotdog, in het restaurant dat zich ook om een of andere reden in dat winkelparadijs (je vond er alle mogelijke romans voor slechts 4,95 dollar) bevond.

Na thuis te hebben uitgepakt, verder mensen te hebben leren kennen, was het tijd voor mijn tweede grote Amerikaanse ervaring: een Marching Band Contest in het Football Stadium of Denver. De tien beste teams streden om de nationale titel en uiteindelijk is California gewonnen. Wat moet je je voorstellen bij zo'n Marching Band Competition? Het is niet zomaar een wandelend harmonieorkest zoals je bij ons soms terugvindt op kermissen, maar een heel team van blazers en percussiemuzikanten in combinatie met dansers en vlaggezwaaiers die ingewikkelde choreografieen uitvoeren aan een hels tempo terwijl ze zichzelf live begeleiden. Ongelooflijk. Nog nooit had ik zoiets gezien of er zelfs ook maar van gehoord en daar is het een logisch onderdeel van het schoolleven en cultuur.

Ik ben hier nog maar heel even, maar ik val van de ene verbazing in de andere. Benieuwd wat er morgen volgt...