The End.

En dan is het voorbij. Daar kan je niet onderuit. Aan alle mooie liedjes komt een einde. Maar laten we het positief bekijken en het een begin noemen. Een begin betekent namelijk het einde van een ander begin. Totdat dat begin weer plaatsmaakt voor een ander begin. En Up with People is, buiten zovele andere dingen, zeker een springplank naar zoveel meer kansen. Dus ik sta positief tegenover de toekomst en daarom noem ik dit een begin.

Ja, denk je nu, allemaal goed en wel, maar hoe zag die laatste week er nu uit? Wel, ik werd tot mijn grote verrassing opgehaald door mijn Host Family van vorig semester. De fantastische familie Minutti – Funes, die één van mijn favoriete families was en die ik met spijt in het hart had moeten achterlaten toen ik naar huis terugkeerde met mijn gebroken voet. Maar nu was ik dus tot mijn grote verrassing terug, wat inderdaad zo aanvoelde: het leek alsof ik terug thuiskwam. Mijn mama Laura en papa Rafael waren heel blij me weer bij hen te hebben en mijn zus Andrea (18 jaar oud), broer Aldo (16) en zusje Alexia (7) waren door het dolle heen! Dit was de perfecte setting voor een laatste en onvergetelijke week.

Van het begin af voerden we de gesprekken die je nooit zou kunnen voeren als je slechts een week bij een familie verblijft. We konden een stap verder zetten, voorbij de alledaagse gesprekken, geen nood meer aan fatisch taalgebruik. Het leek ook alsof ik nooit was vertrokken. Alsof ik thuiskwam na een tijdje te zijn gaan rondtrekken in de Filippijnen, de Verenigde Staten en dat kleine landje dat België werd genoemd. Ik was heel opgelucht en voelde me heel erg op mijn gemak.

Daar was spijtig genoeg wel niet veel tijd voor, aangezien er een gestoord programma gepland was. Laat ik even een overzicht geven van de Host Drop Off en Host Pick Up uren. Dat was op dinsdag 8:00 am tot 9:00 pm en woensdag 8:00 am tot 6:45 pm, wat de rustige dagen waren. Nadien begon het feest op donderdag van 7:00 am tot 1:00 am – inderdaad ’s nachts dus – gevolgd door vrijdag 3:30 pm – wat dus betekende dat we een een Host Family voormiddag hadden – tot 10:30 pm en dan de laatste driedaagse: zaterdag 6:30 am tot 11:30 pm, zondag 10:30 am tot 10:30 pm en maandag 6:30 tot 10:30. Ik weet dat dit veel nummers zijn, maar ik wou het overzicht geven, zodat het duidelijk was dat ik dus bijna nooit thuis was geweest. ’s Ochtends was iedereen druk bezig zich klaar te maken om te vertrekken voor school of werk, waar dus niet veel tijd was om iets te doen en ’s avonds kwam ik het grootste deel van de tijd toe toen iedereen reeds naar bed was gegaan of net op het punt stond om dat te doen.

Maar we hadden onze rustige woensdagavond, die heel gezellig was, en dan was er vrijdagvoormiddag, wat dus de Host Family Morning was. Op die dag was er een zeer speciale gebeurtenis, niet enkel voor mij, maar voor de gehele Mexicaanse bevolking. Mexico kwam die ochtend namelijk tegen Zuid Afrika te staan in de strijd voor de Wereldbeker voetbal. Overal werden bijeenkomsten (lees: “feesten” – dat geldt voor ieder keer dat het woord “bijeenkomst” wordt gebruikt in een Mexicaanse context) georganiseerd en ik ging samen met mijn zus Andrea naar één van die “bijeenkomsten”.

De plaats waar we heengingen was een soort van feestzaal, waar nu tientallen kleine televisieschermen en één groot projectiescherm geplaatst waren, zodat iedereen van overal de wedstrijd kon volgen. Het was negen uur ’s ochtends, maar toch zat iedereen duchtig bier te drinken, taco’s te eten, te zingen, lachen en praten. Het was een heel leuke en ontspannen atmosfeer en ik amuseerde me zeer goed met de bende waarmee Andrea had afgesproken.

Er was wel één ding dat ik iets minder vond en dat is blijkbaar een Mexicaanse gewoonte tijdens “bijeenkomsten” zoals dit. Telkens wanneer er een punt wordt gescoord – of wanneer iemand denkt dat dat het geval is – begint iedereen, buiten te schreeuwen als een randdebiel, ook zijn flesje of glas bier in het rond leeg te gooien. De eerste reactie is echt gewoon om onmiddellijk het glas met een zwier leeg te kappen in de lucht, met het gevolg dat iedereen uiteindelijk een douche van liters bier over zich heen krijgt. Was me dat even een verrassing… Maar na mijn ontmoeting met de onnatuurlijke hoeveelheid afvalwater in de Filippijnen, betekende dit echt niet zoveel meer en we hadden heel veel plezier, waarna we ons na zo’n drie uur druipnat richting huis begaven.

Tot slot, hadden we een buitengewone zaterdagavond met de gehele familie. Na mijn drukke dag begaf ik mij met een taxi naar het Nikko Hotel in het centrum van Mexico City, waar mijn familie mij verwachtte. Daar werd namelijk de Graduation Party van mijn zus Andrea gevierd. Het was een prachtige avond in een majestueuze ballroom, met overheerlijke eten en uitzonderlijke live muziek dat verzorgd werd door een zeer getalenteerde pianiste, violist en cellist. Ik genoot met volle teugen van het aangename gezelschap in een minstens even aangenaam kader.

Na het eten echter maakte de klassieke muziek plaats voor een live band die voor wat uptempo Mexicaanse muziek zorgde. Het was een wonderbaarlijk gezicht: de muziek startte en tot mijn grote verwondering stortte iedereen zich op de dansvloer. De honderden jongeren, maar ook alle broers, zussen, moeders, vaders en zelfs grootouders. De dansvloer barstte van het volk en ik zei luidop tegen mezelf: “Van een cultureel verschil gesproken…” In Europa of de VS moet er meestal een dapper koppel schichtig de dansvloer opsluipen, hopende dat ze snel gevolgd zullen worden door anderen, zodat ze zich te midden van die gehele dansende menigte kunnen verbergen. Maar vaak lukt dat niet, tenzij we al wat later op de avond zijn en iedereen eerst zijn percentage alcohol op een hoger niveau heeft kunnen brengen. Hier is dat in elk geval niet zo. Het werd een enthousiast en spelend gevecht om toch maar met beide voeten op de houten dansvloer te kunnen staan, wat blijkbaar een beter gevoel gaf dan zomaar ergens aan de buitenrand op het vast tapijt te dansen.

Ik was gefascineerd en zo gelukkig, omdat ik me niet alleen voelde in al mijn enthousiasme. Andrea’s vrienden namen me ook gewoon op in de groep en voor ik het goed besefte zat ik middenin een dans-tot-het-zweet-van-je-afdruipt-competitie. En dat bleek helemaal niet moeilijk te zijn. Het opzwepende ritme van de live band hielp daar natuurlijk bij, maar het was vooral het uitbundige publiek dat je geen andere kans liet. Niet dat ik het anders zou willen, maar ze gaven me de energie om toch door te gaan, hoewel ik eigenlijk doodmoe was. Ik maakte dan ook de fout om “heel even te gaan zitten voordat ik terug zou dansen”, want mijn lichaam raakte het zachte kussen van de stoel nauwelijks aan en het zakte volledig in. Er was geen manier om dat nog terug recht te krijgen en op de koop toe viel het zelfs in slaap terwijl ik daar aan tafel zat.

Ik schrok wakker en zag grootmoeders lieve glimlach, die ook net even een pauze nam om haar rug wat rust te geven. Mijn poging om me te herpakken was vergeefs, aangezien ik nog geen vijf minuten later weer in slaap viel en dat herhaaldelijk bleef doen. De tantes vonden het amusant, maar mijn Host Mom besefte ook dat ik na zo’n week natuurlijk niet in de ideale toestand was om een hele nacht te feesten. Het programma van het feest was namelijk begonnen om 8:30 pm en zou doorgaan tot 9:00 ’s ochtends… Mijn zus was zeer blij me die culture ervaring te kunnen laten meemaken, maar mijn lichaam kon de uitdaging spijtig genoeg niet aan. Denkend aan mijn verantwoordelijkheid voor de laatste show, die de dag nadien zou plaatsvinden, werd ik om 3:00 am naar huis gevoerd door de zus van mijn Host Mom, waar ik als een blok in slaap viel. Toen ik zes uur later opstond keek ik met een warm gevoel en een glimlach op mijn gezicht rond en vond her en der lichamen verspreid in zetels en op bedden, met dezelfde feilloze outfit aan van de vorige nacht.

Nu, waarom was deze week zo druk en zwaar? Er waren van dinsdag tot en met zondag zes shows gepland, het is te zeggen drie grote (ongeveer tweeënhalf uur) en drie kleinere (vijfenveertig minuten). En aangezien Mexico City een reusachtige stad is met meer inwoners dan België en we er zoveel mogelijk wilden bereiken, betekende dat natuurlijk dat we die shows zoveel mogelijk uitspreidden. Daardoor hadden we dagen zoals vrijdag, die bestonden uit tweeënhalf uur rijden naar de venue, anderhalf uur het podium opstellen, opwarmen en uiteindelijk optreden om uiteindelijk tweeënhalf uur terug te rijden. Wat dus wil zeggen dat we gemakkelijk dagelijks drie tot vijf uur in de bus zaten, wat een verklaring is voor de vroege Host Drop Off’s en late Host Pick Up’s.

Maar de shows waren van een zeer hoge kwaliteit. Het is natuurlijk ergens een logisch gevolg, maar toch is het leuk om te merken dat de show telkens beter wordt. De repetities waren spijtig genoeg niet altijd even productief omdat Cast de motivatie wat verloren was, wat leidde tot enkele frustraties met de Production Manager, maar gelukkig werden die allemaal snel opgelost. De shows werden dus beter, wat uiteindelijk uitmondde in onze laatste show op zondagavond. Dat was een heel emotionele gebeurtenis en tegen dat we aan het laatste nummer waren gekomen stond meer dan drie vierde van de Cast gewoon te janken op scene.

Laura Lynn (Nebraska), onze Vocal Instructor, was dan ook zeer tactisch geweest in het kiezen van Caitlin (Wyoming) en mij als solisten, omdat ze wist dat wij niet zomaar in het midden van het nummer een krop in de keel zouden krijgen en niet meer zouden kunnen doorzingen. Ik begrijp dat het natuurlijk heel triest is dat het voor Cast A 2010 zijn laatste show betekent, maar ik ben ook nog altijd van de overtuiging dat ook ons laatste publiek een uitstekende show verdient. Dus daar heb ik dan ook voor gezorgd dat ze die kregen.

Om het nog wat interessanter te maken had Kyle (Minnesota) – samen met Hans en mij één van de drie belangrijkste mannelijke sollisten in de show – vrijdagavond zijn enkel verstuikt, waardoor hij niet meer kon meedoen. Dat hield in dat ik er daardoor plots twee grote solo’s bij kreeg, wat extra stress met zich meebracht, maar daar had ik, eerlijk gezegd, eigenlijk niets op tegen. En wederom, ik weet van mezelf dat ik mijn lijn kan volhouden en mijn emoties op dat moment opzij kan zetten. The show must go on. Ik vind het persoonlijk heel pijnlijk om te zien hoe mensen soms proberen om zelf iets te brengen op een begrafenis van een familielid, om dan in het midden van het nummer te beginnen snotteren en uiteindelijk in tranen uit te barsten, waardoor er niets meer overblijft van het nummer.

Ik weet dat dat natuurlijk een totaal andere situatie is en ik klink nu precies harteloos, maar ik denk dat een betalend publiek zeker een show verdient hoe die zou moeten zijn. Professioneel, kwaliteitvol en energetisch. Ik kan me niet inbeelden dat iemand zou willen betalen om te gaan kijken naar een bende snotterende jongeren. Maar naar traditie weet het publiek dat dit normaal gezien gebeurt tijdens de laatste show en daardoor bestaat het publiek ook meestal voornamelijk uit familieleden en vrienden. Zo is er, om het als het ware te anticiperen, ondertussen sinds jaren de traditie gegroeid om bij de laatste show Kleenex uit te delen aan het publiek bij de binnenkomst en hen te vragen om die tijdens het laatste nummer boven te halen en dramatisch heen en weer boven het hoofd te wuiven, zoals dat soms met aanstekers wordt gedaan. Een heel mooi effect en voor vele studenten de laatste druppel om alsnog de sluizen open te zetten en de waterlanders de vrije loop te laten. Hoe dan ook, we hadden een zeer goede laatste show en ik sloot met een goed gevoel dit jaar als performer voor Up With People af.

De dag nadien kwam als een hamerslag voor velen en de theorie die we tijdens onze psychologische workshop ‘Stages of Loss’ hadden gekregen, werd plots zeer duidelijk omgezet in de praktijk. Tijdens die workshop hadden we geleerd hoe mensen met verlies omgaan en hoewel dit voor veel mensen algemene kennis is, wou ik het toch even herhalen. Als je iets of iemand verliest – dat is niet noodzakelijk een overlijden, dat kan ook het einde van een relatie zijn of zoals in dit geval het einde van een heel lange periode samenleven met dezelfde mensen en dan overblijven met de vraag of je elkaar ooit nog gaat weerzien – zijn er vijf fasen van verlies die je doormaakt.

De eerste fase is die van Ontkenning, wat gevolgd wordt door Woede, Onderhandeling, Depressie en uiteindelijk Aanvaarding. In ons voorbeeld gaat dat als volgt: Ontkenning: “Maar neen, het is nog niet over, we hebben nog twee weken samen, waar spreek je toch over.” Woede: “Wat! Het is gedaan! Ik wil godverdomme niet naar huis! Ik ben hier nog niet klaar voor! Ik wou nog zoveel dingen doen en ik moet nog zoveel zeggen!” Onderhandeling: “Oké, volgende zomer kom ik jou bezoeken en dan kan jij met Kerstmis naar mij toe komen. En ondertussen hebben we Facebook, Skype en e-mail.” Depressie: “Het is over. Hoe moet ik nu verder? Wat moet ik doen met mijn leven? Ik ga jullie nooit meer terug zien. Dat kan ik niet aan.” Aanvaarding: “Het is gedaan, het is nu eenmaal zo, dat wisten we van het begin. Ik ben klaar voor iets nieuws. Dit was een geweldige ervaring en ik ga alles gebruiken wat ik hier geleerd heb om mijn leven minstens even fantastisch te maken.

En dat is ook het hele punt van Up with People. Dit is geen einde. Het is het begin. Ze zeggen ons dat het jammer zou zijn, moesten dit de beste zes maanden van je leven zijn. Dit is slechts het begin van een leven vol uitdaging en kansen om jezelf blijvend te ontplooien. En ik ben het daar volledig mee eens. Up with People is een ongelooflijk programma. Ik heb al meerdere keren gedacht dat dit een verplicht deel zou moeten zijn in ieders leven. Het geeft je de tijd die nodig is om na te denken wie je was, wie je bent en wie je wil zijn en als je dat hebt uitgepluisd kan je in alle nuchterheid en harmonie beslissen wat je dan wil gaan doen.

Tijdens één van mijn laatste Skype gesprekken met één van mijn beste vrienden aan het thuisfront had ik nog maar net een discussie over Up with People. De persoon in kwestie vond dat het programma niet goed was voor mij en dat ik er zo snel mogelijk zou moeten uitstappen. De bewering was dat UWP een “sekte” zou zijn, wat trouwens helemaal geen nieuwe “belediging” is. Up with People is al jarenlang zo genoemd en daar is iedereen die er deel van uitmaakt, van de studenten tot de CEO, zich zeker van bewust. Ik vind het grappig als mensen dat zeggen en ik was teleurgesteld in mijn vriend om dat ook te gaan geloven, gewoon omdat andere mensen daar zo over spraken. Ik was dan ook verbaasd een boze reactie te krijgen toen ik geamuseerd toegaf dat ik het grappig vond dat die persoon dat zei, aangezien die vond dat ik daar helemaal niet mee moest lachen en dat dat voor die persoon het bewijs was dat UWP inderdaad een sekte was. Ik blijf het grappig vinden.

Ik vraag me ook af wat er slecht aan zou zijn. Een sekte is naar mijn mening per definitie meestal van destructieve aard en doet volgens mij meer kwaad dan goed voor mensen. Up with People is een programma dat mensen de middelen geeft om van een goed leven een geweldig leven te maken, waarin er enkel focus is op positieve dingen zoals het helpen van andere mensen. Als ik terugdenk wat ik dit hele jaar gedaan heb, kan ik denk ik enkel op dit negatief punt komen: het is verdomme hard en vermoeiend! Maar dat is het allemaal meer dan waard.

Dus bedankt Up with People, voor dit geweldige jaar. Om me zoveel bij te leren over andere culturen, andere plaatsen, andere mensen en vooral mezelf. Ik heb er heel erg van genoten en ik raad het iedereen aan. Voel je ook vrij om zoveel vragen te stellen als je wil. Ik sta altijd klaar om je te voorzien van open en eerlijke antwoorden. Dat is een belofte die ik hierbij maak.

Goed. Tot zover deze blog. Het was een aangename verrassing zoveel lezers te hebben. We hebben gewoonweg de kaap van duizend lezers overschreden. Ongelooflijk. Dus dankjewel iedereen om zo trouw mijn avonturen te volgen. Ik heb er enorm van genoten en aan de kleine mailtjes en reacties te zien, vonden velen onder jullie het een plezier om “over mijn schouder mee te reizen”, zoals iemand onder jullie me ooit schreef. Dus, nogmaals bedankt.

Tot slot gaat er nog een speciale bedanking uit naar alle mensen die deze reis mee hebben mogelijk gemaakt. Daarmee bedoel ik iedereen die een dag heeft gekocht volgens mijn ‘Koop de Dag’ actie en me zo gesponsord heeft. Dat zijn, in alfabetische volgorde: Cathy & Franky, Celia, Els, Eric & Sonia, Fabienne, Johan & Marie-Jeanne, Jolien, Laura & Carine, Joseph & Therezia, Jug & Colleen, Katrien, Kelly, Laraatje, Luc, Lynn, Marcel, Richard & Linda, Rik & Yvonne

Bedankt, bedankt, bedankt. Echt duizendmaal dank.

The Beginning.

Tussen twee werelden

Het leven gaat hier voort aan een hels tempo. Het begint ’s ochtends vroeg in een taxi in het verkeer, waar je dat eigenlijk letterlijk kan nemen. Daarna volgt er een dag CI op Smokey Mountain, een promotiedag met minishows op strategische openbare plaatsen of een interne dag met educatieve workshops. Ieder onderdeel is op zich interessant en verruimend. Gewoon het feit in een totaal andere omgeving te verblijven is een leerervaring op zich.

Het hele leerproces brengt ook zeer veel gevoelens met zich mee. Vreugd, enthousiasme, dankbaarheid, maar ook onmacht, angst, verdriet en vooral heel veel frustratie. Je zou kunnen spreken van een emotionele rollercoaster en aangezien wij met z’n achten samenleven is het heel fascinerend te zien hoe iedereen die blijkbaar anders doormaakt. Sommigen beginnen aan een enthousiaste start alvorens ze aan een onverwachte afdaling beginnen, anderen storten van in het begin de dieperik in om nadien langzaam weer naar boven te kruipen en dan heb je die die blijvend over kop gaan, op en neer, zonder einde. Conclusie: samenleven is moeilijk. Maar goed, dat is dan weer iets waar je uit kan leren.

Ieder overwint ook zijn eigen angsten en frustraties. Zo zijn er bijvoorbeeld die nog steeds schreeuwen in de taxi of zelfs hun ogen gesloten houden, terwijl ik gewoon denk “Dat was op het nippertje”. Ik hou ervan naar Smokey Mountain te gaan en vind het nu reeds jammer dat er nog maar drie dagen overblijven. Er is zo’n sterke connectie ontstaan tussen die plaats en vooral de mensen die er leven. Een heel speciale band heb ik met Ethan, een jongetje van vier jaar oud. Hij en zijn broer Jarmel, zes jaar oud, zijn twee weesjes die enkel nog hun grootvader hebben. Ze lopen een hele dag rond tussen het afval en het maakt niemand iets uit wat er met hen gebeurd.

Cailtin en ik ontdekten ze voor de eerste keer toen ze naar ons stonden te kijken terwijl we andere kinderen eten gaven. Cailtin stapte op hen toe om te vragen of ze honger hadden en toen ze na heftig geknik een bord wou gaan halen in de keuken kreeg ze te horen dat we hen niets mochten geven. Blijkbaar zitten zij niet in het systeem en is het eten enkel voor de kinderen die wel zijn ingeschreven. Het deed pijn te zien hoe zij hongerig stonden te kijken naar alle kinderen die aan het eten waren. Ik ben ook pas de achtste dag te weten gekomen wat hun leeftijd was, want volgens ons zagen ze eruit alsof ze beiden drie jaar oud waren. We zijn er in geslaagd om er die dag en de volgende dagen voor te zorgen dat zij toch eten kregen. Als alle kinderen die in het programma zitten zijn komen eten, blijven er meestal nog een paar borden over en daarvan kregen we de toestemming aan hen te geven.

Nu, PCF heeft een programma dat gelijklopend is met Plan en zovele andere organisaties. Je kan een kindje sponsoren en dan zorgen zij ervoor dat het kind een kans krijgt op een betere toekomst. In het geval van PCF houdt dat in dat je voor een som van driehonderd euro per jaar “ouder” wordt van dat kindje. Wat je kind dan krijgt is het volgende: zeven uur school per dag, transport van en naar school, schoolboeken en andere benodigdheden, een schooluniform, schoenen, excursies, twee warme maaltijden per dag, een wekelijks voedselpakket voor de familie van het kind en een dagelijkse vitaminepil. Verder is het in de prijs ook inbegrepen dat je kindje gratis medische bijstand en medicatie krijgt wanneer nodig, alsook dat de hele familie ontwormd wordt en preventieve medicatie krijgt zodat je zeker weet dat je kind in een veilige(re) en gezonde(re) omgeving verblijft. Ten slotte, houdt het ook de kosten in voor een sociaal werker die regelmatig huisbezoeken doet en het kind en de familie uitleg geeft over de opties voor de toekomst van het kind.

Caitlin en ik hebben besloten ouders te worden van Jarmel en Etan. We hopen dat zij zo beide een kans hebben op een andere toekomst. Het probleem echter is dat zij niet zijn opgenomen in het systeem, omdat hun ouders ze nooit hebben ingeschreven, waardoor het lijkt dat die kinderen niet bestaan. De prijs voor een geboortecertificaat zien vele ouders namelijk als een overbodige en onnodige kost. Daarom worden er nu gesprekken gevoerd met de grootvader van Jarmel en Ethan, in de hoop dat die hen willen laten opnemen in het programma. Zonder zijn goedkeuring is dat namelijk niet mogelijk. Maar het probleem is dat zij op dit moment van nut zijn voor de grootvader aangezien zij hem helpen bij het sorteren van afval. Op dit moment is alles dus zeer onzeker, maar ik blijf hopen op een goede afloop…

Buiten het voedingsprogramma wordt er nog steeds duchtig geschilderd. De nieuwe school ziet er zeer goed uit en het is super te weten dat ze uiteindelijk duizend kinderen van op Smokey Mountain zal huizen. Zoals ik al had vermeld was er voor ons gepland dat we de eerste en tweede verdieping van de drie verdiepen hoge school zouden schilderen. Maar we zijn allen zo gemotiveerd en werken zo hard dat we uiteindelijk ook de derde verdieping reeds hebben gedaan, wat dus de laatste is. PCF is zeer tevreden zo’n sterke werkkrachten te hebben en wij zijn zeer blij hun verwachtingen te kunnen overstijgen.

Tijdens één van onze werkdagen gebeurde er plots iets afschuwelijk. We zagen één van de “huisjes” in de sloppenwijk verderop vuur vatten. Iedereen schrok en ik vreesde wat inderdaad zou gebeuren. Voor we het goed en wel beseften stonden plots tien woningen in brand en het vuur bleef zich verder verspreiden. Het duurde meer dan een half uur voordat de brandweer verscheen en op dat moment waren een heleboel huizen al herleid tot een zwart geraamte. Overal liepen mensen schreeuwend in en uit hun brandende huizen om te redden wat er te redden viel. Een uur nadat de brandweet was aangekomen was alles voorbij en we zagen hoe er van zovele huizen niets meer overbleef en er overal mensen zaten te wenen op hoopjes meubels en kleren. Die mensen waren alles kwijt. Alles. En dat was de tweede keer dat zoiets was gebeurd in een week tijd. Het was nu gewoon zo dichtbij dat we de hitte zelfs op ons gezicht konden voelen. Een schokkend en triest moment.

Buiten de dagen op Smokey Mountain zijn er dus ook de promotionele dagen waarop we minishows doen van zo’n vijftig minuten lang. Ik denk we er ondertussen negen hebben gedaan en de volgende stap is de drie dagen waarin we vier grote, volledige shows hebben van twee uur lang. De plaats waar we die shows gaan houden is nu nog onder constructie. Het is namelijk een enorm hotel met ingebouwd winkelcentrum en casino. Ik kan me inbeelden dat het vreemd klinkt om me zoveel over winkelcentra te horen praten, maar dat is hier een zeer belangrijk onderdeel van het leven. Of toch ten minste voor vijftien percent van de bevolking.

Van de tien grootste winkelcentra in de wereld vind je er namelijk drie in Manilla. Het grootste is de Mall of Asia, waar wij hebben opgetreden. Ik dacht dat de Mall of America gestoord was, maar het is echt niets vergeleken bij dit. En hoewel ik het een walgelijke wereld en idee vind, moet ik toch toegeven dat het ergens iets ongelooflijks is dat ik heb opgetreden in de Mall of Asia. Het aantal mensen dat je daar vind, is ook gewoon belachelijk. Ik heb nog nooit zoveel mensen tezamen in een winkelcentrum gezien.

Ik hier ook een nieuw fenomeen ontwikkeld, wat volgens de medische verantwoordelijke van onze Cast wordt omschreven als een paniekaanval. De eerste keer dat we in zo’n plaats waren kreeg ik plots precies geen adem meer. Het enige wat ik zag waren mensen, overal mensen en het geluid was oorverdovend. Alsof er een voetbalmatch bezig was en mensen hun team aan het toejuichen waren. Het was gestoord. Opeens kwam het gevoel alsof ik werd platgedrukt en ik begon te beven en kreeg geen lucht meer. Daardoor werd ik plots draaierig en even leek het alsof ik zou flauwvallen. Dat is sinds dan nog een paar keer gebeurd, maar toen wist ik ten minste wat het was en ze hebben mij ene paar dingen uitgelegd die ik op zo’n moment moet doen, wat echt helpt. Maar ik ben blijkbaar ook niet de enige met dat probleem. Het is gewoon zo overdonderend voor ons allemaal. Maar goed, dat is dan weer een ervaring extra, denk ik dan.

De shows zelf gingen allemaal zeer goed. Het Aziatisch publiek is zeer vriendelijk en gereserveerd enthousiast. Je kan aan de gezichten zien dat ze van de show genieten en ze beginnen ook meerdere malen applaus te geven, soms zelf in het midden van een nummer. Maar je ziet ze nooit opspringen of schreeuwen of beginnen dansen. Dat is het grote verschil met Mexico, waar iedere show een feest losbarst. Maar dit is nu eenmaal een deel van de cultuur en het is zeer interessant om voor zo’n diverse soorten publiek te kunnen staan.

Qua inhoud vind ik de show ook beter dan vorige tour. De productie zit veel strakker en beter, waardoor de show een betere dynamiek heeft. Voor mij is het ook een grote eer om zoveel solo’s te mogen hebben. Ik heb op dit moment reeds iedere mannelijke solo in de show gezongen en doordat we roteren krijg ik telkens iets anders te doen, waardoor het interessant blijft voor mij. Tot nu toe heb ik wel telkens de show geopend, wat ik heel erg apprecieer aangezien ze die persoon heel veel verantwoordelijkheid geven. Alles begint met één stem en de band. Daarmee staat of valt alles. Een enorme eer om dat te mogen doen. Verder ben ik ook net als vorig jaar nog steeds Loveboy in onze tien minuten durende Love Medley, wat een zeer leuke rol is om te spelen, zingen en dansen.

Maar op dit moment betekent de show minder voor mij. Ik geef veel meer om de CI die we doen of de educatieve sessies die we hebben. Hoe dan ook, het is een deel van het programma en voor mij opnieuw het besef en het bewijs dat dit echt de ideale combinatie is voor mij. Ik heb altijd willen mensen helpen, reizen, mijn hele leven leren en op een podium staan. En hier kan ik dat allemaal tegelijkertijd doen. Het is een fantastische tijd. Ik ben ook zo druk bezig dat het soms lijkt alsof er niets anders meer is buiten dit.

Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar voor alles wat ik van hen heb geleerd. Dat besef ik nu meer dan ooit. Zij maakten me sterk en zelfstandig waardoor ik dit nu kan doen. Ik heb hen niet nodig om dingen voor mij te doen of om me goed te doen voelen. Dat kan ik zelf. Ik mis hen ook niet, in tegenstelling tot zovele mensen hier die hun ouders wel missen. En dat is niets negatiefs. Ik denk aan hen, met een glimlach op mijn gezicht, omdat er nu eenmaal dingen zijn die me aan hen doen denken. Maar ik heb niet het gevoel van gemis of eenzaamheid of het gevoel dat ik nu bij hen zou willen zijn. Neen, ik ben nu waar ik moet zijn. Het is exact deze plaats. En ik ben zo blij dat ik geweldige ouders heb die me de kans hebben gegeven dit te kunnen doen. Als jullie dit lezen: dankjewel moeke, dankjewel pappie, voor al jullie steun en liefde, dankjewel.

En niet enkel mijn ouders. Dankjewel ook aan mijn broer en zusjes, mijn grootouders en de rest van mijn familie. Iedereen die er altijd voor me was en me dit gunt, dankjewel. Ook mijn beste vrienden. Ik wou dat jullie dit ook konden meemaken en ik kijk er naar uit thuis te komen en zoveel met jullie te kunnen delen. Bedankt ook iedereen voor alle lieve mails en sorry dat ik niet altijd de tijd vind om te antwoorden. Tot slotte wou ik alle mensen bedanken die een dag hebben gekocht en op dit moment in het bijzonder alle mensen die een dag hebben gekocht dat ik in de Filippijnen zit. Ik stel iedereen voor om eens te gaan kijken op mijn kalender (dat doe je door op de link ‘Koop de Dag’ te klikken) waar je zal zien dat iedere dag van deze vijf weken volledig is uitverkocht. Het is fantastisch. Dankjewel iedereen voor jullie hulp en steun.

De situatie waarin ik me bevind doet me ook beseffen wat een geweldige groep mensen er thuis op me zitten te wachten. Ik zit namelijk nog steeds met de ongemakkelijke Host Family situatie. De enige manier waarop ik het kan beschrijven is dat het lijkt alsof ik tussen twee werelden zit. Een niet bepaald aangenaam gevoel.

Enerzijds heb ik de wereld waar ik grotendeels in leef. Overdag werken op de grootste afvalberg van de wereld en ’s avonds bezweet en vol verf thuiskomen in ons klein appartementje waar we met ons achten verblijven. Geen werkende douche, een slaapkamer met een airco systeem dat het constant begeeft waardoor het zelf ’s nachts vijfendertig graden is en een bed dat specialist is in het bezorgen van nek-, schouder en rugpijn. Verder is het vuil en hebben we een uitgebreide collectie huisdieren, zijnde kakkerlakken, muizen en ratten. Maar het belangrijkste is dat we elkaar hebben.

Anderzijds is er die andere wereld. Onze Host Dad komt ons, meestal onaangekondigd, ophalen voor een avondje “plezier”. Hij neemt ons mee naar zijn Rotary Club of één of andere vereniging waar hij deel van uitmaakt en vraagt ons dan om daar een soort minipresentatie te geven van wat wij zijn of doen. Op zo’n momenten lijkt het alsof we worden geshowd als zijn nieuwe exotische huisdieren. Of hij neemt ons mee naar een belachelijk chic restaurant. En dat terwijl we thuis alles zelf moeten betalen: wc-papier, drank, eten, handdoeken,… Ik zou liever wat basisdingen krijgen, dingen die we nodig hebben, in plaats van al die onnodige luxe. Tijdens Pasen had hij bijvoorbeeld beslist dat we naar zijn vakantiehuisje zouden gaan aan zee. Er is uiteraard heel veel zee, aangezien de Filippijnen eilanden zijn, maar er was één bepaald strand waar hij een huisje had en dat hier bekend is als het mooiste strand.

Dus de vrijdag van het paasweekend vertrokken we met een soort minibus die hij gehuurd had op weg naar een tweedaagse aan zee. We reden zo’n vijf uur en kwamen aan op onze bestemming. Een vakantiehuisje dat vier keer zo groot is als mijn huis thuis, met een aanpalend ander huis waar de chauffeur, de kok en de meiden zouden verblijven. Onze Host Dad had ook een andere familie uitgenodigd, die ook een Host Family waren, namelijk voor Kimia (Maryland), Yukari (Japan) en Margaux (Belgium). We waren in totaal met zo’n veertigtal mensen, die dus allemaal een bed hadden in dat enorme huis met vier verdiepingen.

Aan het huis was ook een soort garage waarin twee speedboten, twee jetski’s, een bananenboot, een pedalo, kajaks en nog allerlei ander “speeltuig” stond. Die garage gaf uit op de “tuin”, wat eigenlijk een privéstrand was, dat op zich uitgaf op een prachtige baai vol helder water. Het leek de ideale plaats voor een droomvakantie. Alleen, stond op dat moment mijn hoofd er niet echt naar. Het was zo verwarrend. Het was helemaal niet wat ik wou of waarom ik hier gekomen was. Maar in plaats van tegen te werken en iedereen zijn geluk te verbrodden, heb ik mijn best gedaan om rustig mee te doen. Ik heb ook vooral de tijd genomen voor mezelf, om gewoon wat in de zon te liggen en te lezen en schrijven, zodat ik al die gevoelens en gedachten kon ordenen in mijn hoofd.

Al bij al was het een ontspannende tweedaagse, maar ik was vreemd genoeg zeer blij terug in ons kleine appartementje binnen te stappen. Het voelde aan alsof we thuis waren. Ook al hebben we hier niets van de luxe die daar wel was. Het voelt gewoon juister aan nu. Hoe dan ook, ik denk dat het wel duidelijk is dat het een eerder ongewone situatie is, waarin ik me bevind. Maar, wederom, het is iets waaruit ik kan leren. Alles gebeurt om een bepaalde reden. Dus als ik hier ben, dan wil dat zeggen dat ik hier moest zijn.

We kregen een ander citaat mee vorige week, die ging als volgt: “Als het je niet aanstaat, verander het dan. Als je het niet kan veranderen, verander je houding dan.” Dat was een zeer bruikbaar citaat hier, maar ook gewoon overal en in alles wat ik doe.

Up With People is echt een levensveranderende ervaring. Ik kan niet wachten om te zien wat er nog volgt en tegelijkertijd besef ik dat het eigenlijk al bijna over is. De tijd gaat zo snel. Binnen een week zit de Filippijnen erop. Dan zitten we twee weken en een half in de Verenigde Staten om nadien voor vijf weken México in te trekken. Er zijn inderdaad nog maar zo’n twee maand over. Het is ongelooflijk. In alle mogelijke betekenissen van het woord.

De kaap van 500!

Wauw! De kaap van vijfhonderd lezers is overschreden! Ik had nooit durven hopen dat ik ook maar aan de helft zou geraken. Dus dankjewel allemaal om zo trouw te blijven lezen. Daar maak je me heel gelukkig mee. Het is fantastisch te weten dat ik zoveel steun heb. En ik merk ook net dat ik reeds twintig blogberichten gepubliceerd heb op exact twee maand tijd. Dat is wat beter in vergelijking met mijn acht berichten over een volledig semester vorig jaar...

Ik heb met mijn ‘Koop de Dag’ actie ondertussen 33 dagen verkocht, wat goed is voor 330 euro! Dat is super! Nu, volgens de berekening dat iedere persoon een dag zou kopen voor 10 euro, zou dat willen zeggen dat er nu dus 33 mensen een dag hebben gekocht. Dat zijn 33 mensen van de 500 die deze blog hebben gelezen. In realiteit ziet het er echter net iets anders uit. Er zijn namelijk 9 mensen die dagen hebben gekocht. Deze mensen zijn mijn petekindje Lara Gyssels, nonkel Eric & tante Sonia, Momma Colleen, Cathy & Franky, Omi & Peter, tante Yvonne & nonkel Rik, mijn mama, Katrien Elpers en Kelly Schrader. Dankjewel, lieve mensen, dank je wel! Jullie hebben ieder een gemiddelde van 37 euro gegeven, wat goed is voor ieder bijna 4 dagen. Ik ben jullie eeuwig dankbaar!

Maar eigenlijk was het zelfs niet nodig dat jullie meer gaven dan de 10 euro per persoon per dag. Als ieder van die 500 mensen namelijk 10 euro geeft, zou ik nu 5000 euro hebben! Dat lijkt heel veel geld, maar is het niet fantastisch hoe je zo’n som kan bekomen door het simpele bedrag van 10 euro? Dat is waar Up With People in gelooft en wat wij de wereld willen doen inzien: als we samenwerken, als we ieder ons eigen kleine steentje bijdragen, kunnen we grootse dingen bereiken.

Nu, ik kan me inbeelden dat bepaalde lezers de volgende twee dingen denken: Ten eerste, is 5000 euro niet een beetje teveel, zoveel heeft Pieter nu ook weer niet nodig. En ten tweede, waarom wordt deze blog plots een soort smeekbede om geld, ik had nooit verwacht dat Pieter zoiets zou doen?

Wel, hier zijn de eerlijke antwoorden. Vraag 1: Up With People is een ongelooflijk, maar daarom ook zeer duur programma. Mijn eerste semester kostte mij 14,250 $ wat nu overeenkomt met 10,450 euro. Een tweede semester is 9,900 $ of 7,250 euro. In totaal heb ik dus 17,700 euro betaald en dat was het meer dan waard! Maar als ik dus zeg dat 5000 euro zou welkom zijn, dan is dat ook zo. Dat zou, zoals je kan zien, nog niet één derde zijn van wat ik uiteindelijk betaald heb.

Eerlijk gezegd, had ik het geld zelfs niet om een tweede semester te vertrekken. Daarom heb ik net voor ik vertrok een lening genomen, die ik dus nog moet afbetalen als ik terug in België ben. Daarenboven, is een enkele vlucht naar de Verenigde Staten iets meer dan 1000 euro, wat er zo nog maar eens bij komt. Op dit moment had ik genoeg geld om mijn programma te betalen, alsook mijn vlucht naar de Verenigde Staten. Maar. Er is (nog) niet genoeg geld om terug te geraken.

Dus, dat brengt me bij Vraag 2. Ja, dit is plots een soort semismeekbede. Ik heb ervoor gekozen deze reis te ondernemen, om mensen te helpen en nu hoop ik ergens zelf op een beetje hulp en steun. Die krijg ik al en ik ben heel dankbaar, maar toch doe ik hierbij een nieuwe oproep. Tien euro. Dat is wat ik vraag. Niet meer. Het is een verwaarloosbaar bedrag als je denkt hoeveel het voor mij betekent. Bovendien, weet je ook waar je geld naartoe gaat, het is niet een bedrag dat je zomaar stort voor één of ander goed doel zonder echt te weten waar het heen gaat.

Eigenlijk, sinds vandaag kan ik zelfs iets meer specifiek uitleg geven over wat er met dat geld zou gebeuren, of beter: wat er met mij gaat gebeuren. We kregen namelijk de uitleg over de Community Impact die we gaan doen in de Filippijnen. Aangezien we daar een langere tijd zijn, hebben we de kans om langere projecten te doen. Zo zijn er vijf opties waarvoor we ons konden inschrijven. Voor ieder project is er plaats voor dertien studenten die samen veertien dagen zullen werken op dezelfde plaats. In mijn geval is dat het project dat ik echt wou doen: Smokey Mountain.

Smokey Mountain is één van de grootste afvalbergen over de hele wereld. Het bestaat uit meer dan twee miljoen ton afval en bestaat al zo’n veertig jaar. En aangezien het zo’n grote berg afval is dat constant composteert, blijft de temperatuur stijgen totdat er om de zoveel keer een deel vuur vat. Vandaar dan ook de naam Smokey Mountain, wat je zou kunnen vertalen als “rokerige berg”. Nu, op en rond die berg leven ongeveer 30,000 mensen die hun boterham verdienen met het sorteren van afval. Het is namelijk zo dat in Manilla, de hoofdstad van de Filippijnen waar wij gaan verblijven, vijftig percent van de bevolking in sloppenwijken wonen. Wij gaan daar helpen met een nieuwe scholenproject dat ze aan het opstarten zijn alsook een vrouwenziekenhuis. Maar ik denk dat ik beter wacht met de exacte uitleg totdat ik uiteindelijk daar ben en met mijn eigen ogen kan zien hoe alles er aan toe gaat.

Hoe dan ook, het zou me zeer veel plezier doen nog wat dagen zien verkocht te worden. Als ik eraan denk dat iedere persoon zelfs nog maar 1 euro zou geven, zou ik nu plots 500 euro meer hebben. Maar tot zover mijn beschamende smeekbede. Ik dank iedereen voor alle steun. Bedankt om mij deze levensveranderende ervaring te gunnen. Ik geniet er ten volle van en blijf iedere dag groeien. Ik blijf mezelf meer en meer pushen, want ik wil meer en meer en meer.

Ondertussen hebben wij Minneapolis verlaten en bevind ik mij nu in Montevideo, Minnesota. Mijn Host Family bestaat uit Warren en Randi, heel rustgevende ouders en grootouders van vier kinderen en vijf kleinkinderen. Mijn roommate is Allison (Colorado) en ik heb wederom het geluk mijn eigen kamer te hebben. Dit verblijf zal echter kort zijn, het is te zeggen dat we morgen een CI Day hebben, overmorgen een Show Day en nadien Travel Day naar Naperville, Chicago. En binnen een week ga ik nu slapen om op te staan en te vertrekken naar de Filippijnen. Ihaaa! De spanning stijgt…

Happy Valentine’s Day!

Jawel, vandaag is het Valentijn, een big deal hier in de VS. In Europa staan we daar meestal sceptisch tegenover, maar hier gaan ze er volledig voor! Het feit dat ik in Loveland verblijf, maakt dat er natuurlijk niet beter op. Trouwens, bij ons is dat een dag waarop het meestal om die ene speciale persoon gaat, maar hier geldt dat voor iedereen. Je wenst je geliefde, maar ook je vrienden en familie een gelukkige Valentijn. Het is voor hen gewoon een dag waarop je anderen laat zien dat je van hen houdt.

Een groot feest dus. Maar het feest dat ik ondertussen mis, is ons wereldberoemde carnaval in Aalst! Bedankt Cathy en Franky voor deze dag en veel plezier daar in het verre Aalst zonder mij! Vele mensen zien er iets absurds en vreemds in, maar geloof me, op dit moment is carnaval in Aalst niets vergeleken bij Valentijnsdag hier.

Maar vandaag is dus de laatste dag in Fort Collins en bijgevolg ook de Host Family Day. Mijn Host Mom werkt ’s nachts, dus die doet meestal een dutje van 8:30 am tot 11:30 am en nadien trekken we er op uit. Ik weet nog niet wat de plannen zijn, maar het begint waarschijnlijk met een Valentijnsbrunch. Het idee alleen al brengt een glimlach op mijn gezicht.

De show vrijdag ging zeer goed, waar ik blij om ben. Ik was er eerlijk gezegd een beetje bang voor. Meestal gaat de tweede show na een première niet zo goed, omdat mensen het gevoel hebben dat alles wel in orde komt. Het is op zo’n moment dat iedereen wat lakser wordt en er bijgevolg fouten gebeuren. Maar ze hadden ons hier voor verwittigd, dus we waren voorbereid en zijn niet in de val getrapt. Hoezee voor ons! We hebben echt een zeer sterke groep en ik vind de show op zich beter dan die van vorig semester.

Nog een laatste ding dat ik wou delen, is dat ik ben gaan eten in Casa Bonita. Het is een gestoord restaurant en ik heb, denk ik, nog nooit zoveel plezier gehad door gewoon ergens te gaan eten. Ik kan het het beste omschrijven als volgt: Het lijkt alsof de eigenaar van het restaurant het decor van Pirates of the Carribean, de attractie uit Disneyland, heeft overgekocht. Daarin zit je dan te eten terwijl er mensen verkleed rondlopen en voor animatie zorgen. Zo is er bijvoorbeeld een gorilla, een goochelshow, cowboys die plots op elkaar beginnen schieten, een vuurspuwer, jongleurs, een poppentheater, mensen die van rotsen door een waterval duiken in een soort rotsachtig waterbassin, een Marriachi band en noem maar op. Je houdt het niet voor mogelijk. Het was een hilarische avond! Lang leve de Verenigde Staten!

This is it.

Dit is wat ik wil doen. Mensen gelukkig maken, de wereld zien, op een podium staan, hard werken… maar vooral: ‘s avonds opgelucht kunnen gaan slapen en liefst met een glimlach op mijn gezicht. En zo weet ik ook dat dat is wat ik hoop te kunnen vinden: een job waarbij ik ‘s avonds met datzelfde gevoel in bed kan kruipen. Een goed gevoel. Een tevredenheid van mijn dag. Hoe fysiek of emotioneel uitputtend het ook mag zijn. Zolang ik maar kan denken, “Ik ben doodmoe na een fantastische dag. Hopelijk volgt er morgen nog zo één!”.

Alhoewel, dit kan nu heel tegenstrijdig klinken, maar er valt echter niet zoveel te vertellen over gisteren en vandaag. Het leek weer even alsof het één enkele dag was. Het is zo grappig dat mijn tijdsbesef echt volledig weg is. Ik dacht dat het vandaag maandag was. Vraag me niet waarom, maar zo gaat het nu eenmaal. In elk geval, we zijn door onze volledige voorstelling geraakt. Dat is goed nieuws, maar tegelijkertijd ook weer niet. Nu pas beseft iedereen hoeveel er nog moet gebeuren. Want, “erdoor geraken” is echt wel de juiste term. Dat is wat ons lukt. Veel meer nog niet echt. Maar dat komt wel. In mijn hoofd hadden we nog twee weken, maar anderhalve week is ook zeker doenbaar. Ik hoop gewoon dat iedereen zijn hoofd erbij houdt.

Gisteren, de 26^ste kwam This Is It, de dvd van Michael Jackson’s laatste show, uit. Momma is een heel grote fan, dus onze planning was dan ook weldegelijk: Na UWP rijden we naar de winkel, kopen de dvd, gaan naar huis, eten en kijken naar de film. Het was fantastisch om hem aan het werk te zien en ik herken veel van hem in mezelf: passie, vastberadenheid, motivatie, perfectionisme, bereidwilligheid om hard te werken... Veel dingen. Buiten zijn neus dan. Ik hou het toch maar liever bij de mijne. Maar ik ben nu een nog grotere fan dan ik al was. De film is echt een aanrader, voor iedereen. Hoe dan ook, ik was niet tot veel meer in staat dan in de zetel zitten en kijken, dus ik heb er heel erg van genoten. En het was zalig om eens “vroeg” in bed te kunnen kruipen.

Vanavond ben ik iets gaan drinken met mijn goede vriendin Geneviève-Aude van Quebec, Canada. Ze is zo’n geweldige jongedame. Even tijd maken om samen te praten en vooral even in een andere sfeer te vertoeven, was echt net waar ik nood aan had. Ook al waren we maar anderhalf uur samen, het was een geweldige avond. Het is ook zeer nuttig voor mij om nog eens een avondje Frans te spreken, want die taal lijkt anders nogal te willen ontsnappen uit mijn hoofd. Zoals ook mijn Nederlands trouwens. Dus vergeef me de soms vreemde zinsconstructies, maar moest ik deze blog niet schrijven, dan denk ik dat ik echt volledig zou vervreemden van mijn eigen moedertaal.

Maar aan mijn Bezoekersaantal te zien, heb ik toch precies een paar enthousiaste lezers, dus doe ik maar gewoon lekker verder met het neerpennen van mijn avonturen. Ik wil bij deze ook nog even alle mensen bedanken die een dag hebben gekocht via mijn “Koop de dag” actie. Het is dankzij die mensen dat ik nu hier ben en kan doen wat ik nu doe. Zij zijn die mensen die me met een belachelijk grote glimlach op mijn gezicht laten gaan slapen. En uiteraard zou het leuk zijn om nog meer dagen zien verkocht te worden… Alle hulp is welkom. Al wil je met tien mensen samenleggen voor één dag, het maakt me niet uit. Ik ben iedereen eeuwig dankbaar voor deze kans. En nu, de symbolische veer weer in mijn potje inkt en tot schrijfs!

Koop de dag!

Vandaag was onze eerste Host Family Day. Momma Colleen besloot om onze maand Denver te starten met het traditionele bezoekje aan Costco. Mijn nieuwe roommate Paul (Florida) was er ook volledig klaar voor en stond zonder problemen op, klaar om aan een nieuwe dag te beginnen. Ik zit ondertussen na drie nachten nog steeds met een jet lag en ik heb het gevoel dat ik het moeilijker heb dan hem om me de dag door te krijgen. Dus, respect voor Paul! Maar zeker niet enkel om die reden. Paul zingt, speelt gitaar en piano en heeft al muziek gemaakt die hij verkocht heeft via iTunes als sponsoring voor UWP. Hij lijkt me echt een geweldige jongen en het klikte onmiddellijk tussen ons.

Na Costco zijn we gaan eten in een heel mooie Fifties Diner. Je stapt er binnen en het lijkt echt alsof je een stapje terugzet in de tijd. Een fantastisch jaren vijftig décor met personeel met bijhorende outfits. Echt super! Ik moet toegeven dat ik het wat moeilijk had een hamburger door te spoelen met een chocolademilkshake, maar je kent mij, ik ga nooit een culture ervaring uit de weg! We rondden onze dag af met een bezoekje aan Cherry Creek, wat het meest prestigieuze winkelcentrum van Denver is, om uiteindelijk Manuel (México) te gaan ophalen aan de luchthaven. Het was een zeer warm en broederlijk weerzien.

We zijn inderdaad veel gaan kopen vandaag, maar daar verwijst de titel van dit blogbericht niet naar. Het is eerder een soort persiflage op de levensleuze: Pluk de dag! Namelijk, geniet van het leven, van ieder moment dat je kan, grijp elke kans die je kan met beide handen en maak er het meeste van! Wel, dat is precies wat ik aan het doen ben. Ik beleef hier de tijd van mijn leven, net als vorig semester. Ik kijk er naar uit om weer een half jaar lang een impact te hebben op zoveel mensen. Hen te helpen inzien dat iedereen de kans en het recht heeft zijn leven in eigen handen te nemen en zelf zijn toekomst te bepalen. Ik wil mensen zien groeien terwijl ik ervaar hoe ik ondertussen zelf meegroei en mijzelf overstijgen door me iedere dag weer uit te dagen en te dwingen om verder te gaan dan alles wat ik ken, alles wat ik ooit gedaan heb.

Spijtig genoeg is zo’n ervaring niet gratis en daarom wil ik graag jullie hulp inroepen. Het eerste semester was al zeer moeilijk om budgettair rond te krijgen, maar dit tweede semester is echt een nog grotere uitdaging. Zo heb ik nu zelfs een lening genomen om hier te kunnen zijn, is mijn spaarrekening leeg en mijn zichtrekening ook bijna. Ik kwam daarom op het volgende sponsoridee: Koop de dag!

Jullie kunnen beslissen een dag te kopen van mijn tijd hier. Je koopt een dag van mijn semester, waardoor ik de kans krijg om hier te zijn. Je kiest een dag uit waarop jij zegt: dit is mijn dag, de dag dat ik ervoor heb gezorgd dat Pieter daar kan zijn waar hij nu is en kan doen wat hij nu doet. Dankzij jou kan ik die dag beleven en weet ik dat die dag een geschenk is van jou dat ik nooit zal vergeten.

Hier rechts op de pagina vind je onder de rubriek “Mijn favoriete links” de link “Koop de dag!”. Als je daarop klikt, word je doorverbonden met mijn Google Agenda. Daar kies je de dag die jij wil sponsoren, die jij mij wil geven en laat me dat weten. Je stuurt me dan een mailtje op pietergyssels@hotmail.com waarin je je naam vermeldt, alsook de dag die je wil sponsoren. Voor iedere dag die je wil kopen, vraag ik een minimum van tien euro. Uiteraard mag je er ook meer dan één kopen of mag je samen leggen met meerdere mensen om een dag te kopen. Zorg gewoon dat ik dan zeker alle e-mailadressen krijg van mijn fantastische weldoeners. Ik stuur je dan een e-mail terug met het rekeningnummer waarop je het geld kan storten en zet je naam op de agenda. Zo kan iedereen zien wiens dag het is en welke dagen er daardoor ook genomen zijn. Op die manier kan iedereen zien dankzij wie ik die bepaalde dag aan het beleven ben.

Ik hoop echt dat dit systeem werkt voor mij. Ik weet dat het in het verleden reeds gebruikt is door andere studenten. Hoe dan ook, moest je vragen of suggesties hebben, laat het me dan zeker weten via een mailtje op het bovenstaand adres. Ik apprecieer alle hulp!

Goed, tot zover dit bericht. Morgen is het Opening Session, wat telkens een zeer groot event is en ik ben heel benieuwd te zien wat ze allemaal voor ons in petto hebben. Ik wou ook nog even zeggen dat ik dankzij de bezoekersaantalmeter die ik op mijn blog heb geplaatst (zie rechterkolom) nu een zeker idee heb hoeveel mensen mijn blog bezoeken en ik moet zeggen dat ik nu reeds indrukwekkend vind. Bij deze bedankt daarvoor en gewoon in het algemeen bedankt voor al jullie steun.