Koop de dag!

Vandaag was onze eerste Host Family Day. Momma Colleen besloot om onze maand Denver te starten met het traditionele bezoekje aan Costco. Mijn nieuwe roommate Paul (Florida) was er ook volledig klaar voor en stond zonder problemen op, klaar om aan een nieuwe dag te beginnen. Ik zit ondertussen na drie nachten nog steeds met een jet lag en ik heb het gevoel dat ik het moeilijker heb dan hem om me de dag door te krijgen. Dus, respect voor Paul! Maar zeker niet enkel om die reden. Paul zingt, speelt gitaar en piano en heeft al muziek gemaakt die hij verkocht heeft via iTunes als sponsoring voor UWP. Hij lijkt me echt een geweldige jongen en het klikte onmiddellijk tussen ons.

Na Costco zijn we gaan eten in een heel mooie Fifties Diner. Je stapt er binnen en het lijkt echt alsof je een stapje terugzet in de tijd. Een fantastisch jaren vijftig décor met personeel met bijhorende outfits. Echt super! Ik moet toegeven dat ik het wat moeilijk had een hamburger door te spoelen met een chocolademilkshake, maar je kent mij, ik ga nooit een culture ervaring uit de weg! We rondden onze dag af met een bezoekje aan Cherry Creek, wat het meest prestigieuze winkelcentrum van Denver is, om uiteindelijk Manuel (México) te gaan ophalen aan de luchthaven. Het was een zeer warm en broederlijk weerzien.

We zijn inderdaad veel gaan kopen vandaag, maar daar verwijst de titel van dit blogbericht niet naar. Het is eerder een soort persiflage op de levensleuze: Pluk de dag! Namelijk, geniet van het leven, van ieder moment dat je kan, grijp elke kans die je kan met beide handen en maak er het meeste van! Wel, dat is precies wat ik aan het doen ben. Ik beleef hier de tijd van mijn leven, net als vorig semester. Ik kijk er naar uit om weer een half jaar lang een impact te hebben op zoveel mensen. Hen te helpen inzien dat iedereen de kans en het recht heeft zijn leven in eigen handen te nemen en zelf zijn toekomst te bepalen. Ik wil mensen zien groeien terwijl ik ervaar hoe ik ondertussen zelf meegroei en mijzelf overstijgen door me iedere dag weer uit te dagen en te dwingen om verder te gaan dan alles wat ik ken, alles wat ik ooit gedaan heb.

Spijtig genoeg is zo’n ervaring niet gratis en daarom wil ik graag jullie hulp inroepen. Het eerste semester was al zeer moeilijk om budgettair rond te krijgen, maar dit tweede semester is echt een nog grotere uitdaging. Zo heb ik nu zelfs een lening genomen om hier te kunnen zijn, is mijn spaarrekening leeg en mijn zichtrekening ook bijna. Ik kwam daarom op het volgende sponsoridee: Koop de dag!

Jullie kunnen beslissen een dag te kopen van mijn tijd hier. Je koopt een dag van mijn semester, waardoor ik de kans krijg om hier te zijn. Je kiest een dag uit waarop jij zegt: dit is mijn dag, de dag dat ik ervoor heb gezorgd dat Pieter daar kan zijn waar hij nu is en kan doen wat hij nu doet. Dankzij jou kan ik die dag beleven en weet ik dat die dag een geschenk is van jou dat ik nooit zal vergeten.

Hier rechts op de pagina vind je onder de rubriek “Mijn favoriete links” de link “Koop de dag!”. Als je daarop klikt, word je doorverbonden met mijn Google Agenda. Daar kies je de dag die jij wil sponsoren, die jij mij wil geven en laat me dat weten. Je stuurt me dan een mailtje op pietergyssels@hotmail.com waarin je je naam vermeldt, alsook de dag die je wil sponsoren. Voor iedere dag die je wil kopen, vraag ik een minimum van tien euro. Uiteraard mag je er ook meer dan één kopen of mag je samen leggen met meerdere mensen om een dag te kopen. Zorg gewoon dat ik dan zeker alle e-mailadressen krijg van mijn fantastische weldoeners. Ik stuur je dan een e-mail terug met het rekeningnummer waarop je het geld kan storten en zet je naam op de agenda. Zo kan iedereen zien wiens dag het is en welke dagen er daardoor ook genomen zijn. Op die manier kan iedereen zien dankzij wie ik die bepaalde dag aan het beleven ben.

Ik hoop echt dat dit systeem werkt voor mij. Ik weet dat het in het verleden reeds gebruikt is door andere studenten. Hoe dan ook, moest je vragen of suggesties hebben, laat het me dan zeker weten via een mailtje op het bovenstaand adres. Ik apprecieer alle hulp!

Goed, tot zover dit bericht. Morgen is het Opening Session, wat telkens een zeer groot event is en ik ben heel benieuwd te zien wat ze allemaal voor ons in petto hebben. Ik wou ook nog even zeggen dat ik dankzij de bezoekersaantalmeter die ik op mijn blog heb geplaatst (zie rechterkolom) nu een zeker idee heb hoeveel mensen mijn blog bezoeken en ik moet zeggen dat ik nu reeds indrukwekkend vind. Bij deze bedankt daarvoor en gewoon in het algemeen bedankt voor al jullie steun.

En dan was het zover.

Zaterdagochtend gebeurde wat ik een maand geleden had gezegd dat ging gebeuren: Ik werd wakker in een ander bed, in een ander huis, in een andere stad, in een ander "land", in een ander werelddeel.

Het leuke is dat ik nu, een maand later, die zin ook mooi kan invullen: Ik werd wakker in een koninklijk bed met 4 lakens en 2 kussens, in een kast van een huis met 5 woonkamers (waarvan 1 met piano), 6 slaapkamers en 3 badkamers, in Denver, in Colorado, in Noord Amerika. En hoewel ik doodmoe was na een dag van 24 uur reizen, werd ik 's ochtends toch al om 7 uur wakker.

Na me nog een paar keer proberen te draaien, ben ik dan uiteindelijk toch maar om 8 uur opgestaan, gedouchet (in een van de badkamers) en dan mijn eerste American breakfast gegeten, dat uit courgettebrood en fruit bestond en overheerlijk was! Dan heb ik verder het huis ontdekt (er is ergens ook een fitnessruimte, een garage voor 3 wagens (maar ook fietsen, allerlei materiaal en ontelbare ijs- en koelkasten), een bureau met kasten van Belgische makelij (jawel), een tuin in Xeriscape en vele kamers die eigenlijk geen kamers zijn, maar gewoon kasten met een binnendeur waardoor ze kamers lijken) alsook de familie. Dit weekend is mijn gastouders hun dochter Amy op bezoek, samen met haar man Skip en hun twee dochtertjes Amber (3 jaar) en Alana (1 jaar). Het is hier dus lekker vol en gezellig.

De eigenaars van dit grote, doch zeer warme huis zijn Colleen en Jug Eastman, twee schatten van mensen. We hebben al heel veel gesproken en gelachen en Momma Colleen heeft me al veel geleerd over de streek en het leven hier. Bovendien is ze niet zomaar een gastmoeder, maar de gastmoeder aller gastmoeders, die voor de eerste keer in 1987 haar huis openstelde voor vrijwilligers zoals ik en dus (hoe toevallig) nu aan haar 22ste jaar toe is. En dat is niet alles. Ze is namelijk een van de directeurs bij Up With People en ik had haar naam al tientallen keren onder brieven en e-mails gevonden. Ik was dan ook heel erg verbaasd en voelde me om de een of andere reden vereerd toen ik haar naam op mijn gastgezin-kaartje vond.

Deze ochtend, na het ontbijt, de douche etcetera, nam ze me mee voor mijn eerste Amerikaanse ervaring, namelijk het Costco Warehouse. Een kilometersgrote winkel, waar je enkel dingen kan kopen waarmee je kast in een keer gevuld is. Het lijkt een beetje op onze Makro, maar dan meer de Makro van de Makro, zeg maar de Makro maal de Ikea maal de Cora, maal de Mediamarkt, maar de Colruyt of zoiets. Er is ook het vreemde concept dat je tijdens het winkelen (of dat nu kleren, meubels, eten, tuingereedschap of dvd's zijn) aan iedere hoek van een gang iets te eten krijgt toegestopt, waardoor je niet enkel richting huis vertrekt met een (over)volle kar, maar ook een volle maag. En alsof de "hapjes" (ijs, pannekoeken, brood, fruit, pasta, bizonvlees, koekjes, kaas,...) nog niet genoeg waren, vond Mama Colleen dat ze me moest trakteren op mijn eerste hotdog, in het restaurant dat zich ook om een of andere reden in dat winkelparadijs (je vond er alle mogelijke romans voor slechts 4,95 dollar) bevond.

Na thuis te hebben uitgepakt, verder mensen te hebben leren kennen, was het tijd voor mijn tweede grote Amerikaanse ervaring: een Marching Band Contest in het Football Stadium of Denver. De tien beste teams streden om de nationale titel en uiteindelijk is California gewonnen. Wat moet je je voorstellen bij zo'n Marching Band Competition? Het is niet zomaar een wandelend harmonieorkest zoals je bij ons soms terugvindt op kermissen, maar een heel team van blazers en percussiemuzikanten in combinatie met dansers en vlaggezwaaiers die ingewikkelde choreografieen uitvoeren aan een hels tempo terwijl ze zichzelf live begeleiden. Ongelooflijk. Nog nooit had ik zoiets gezien of er zelfs ook maar van gehoord en daar is het een logisch onderdeel van het schoolleven en cultuur.

Ik ben hier nog maar heel even, maar ik val van de ene verbazing in de andere. Benieuwd wat er morgen volgt...