Afscheid nemen

Ik dacht dat ik eraan gewend zou raken, dat afscheid nemen gemakkelijker zou worden. Het tegendeel is waar. Afscheid nemen wordt moeilijker, zwaarder en in zekere zin is het gevoel intenser.

Het begon bij mijn vertrek. Toen ik in Juli voor de eerste keer vertrok, was ik heel erg gefocust op het avontuur dat me te wachten stond en afscheid nemen viel me toen niet zo zwaar. De uiting van emoties van de mensen die ik achterliet leek me toen ook eerder overbodig. Ik zou slechts tweeëntwintig weken weg zijn, wat relatief kort is in vergelijking met een doorsnee mensenleven. Dus ik snapte het dramatische van de hele situatie niet echt. En dan, om één of andere onduidelijke reden, moest ik vroeger terug komen, waardoor ik uiteindelijk slechts twaalf weken was weggeweest. Daar had ik helemaal geen begrip voor. Maar mensen bleven me zeggen dat alles gebeurt om een bepaalde reden. Nu zie ik die reden. Nu zie ik dat dit alles moest gebeuren opdat ik opnieuw deze kans kreeg.

En opnieuw vertrekken was hard, daar ga ik niet over liegen. Ik wist wat me te wachten stond. Ik wist dat ik weg zou zijn voor zo’n lange tijd. En ik wist dat er die dagen zouden komen dat ik gewoon thuis wou zijn, in een vertrouwde omgeving. Dat ik mensen zou willen zien die ik ken, waar ik me veilig bij voel. En ik wist dat dat een keuze was die ik op dat moment niet kan maken. Het is nu maart. Er zijn acht weken voorbij. Er volgen er nog zestien. Er is dus één derde voorbij. Dat is veel en niet veel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Maar ik heb gekozen om intenser te gaan leven. Om meer uit dingen te halen dan er in zit. Krijg ik minder, dan maak ik er meer van. Hoe korter de verblijven hier zijn, hoe meer ik mezelf gooi en er het meeste van maak. En dat is een manier van leven die me bevalt. Het houdt natuurlijk in dat ik me meer ga hechten aan dingen. Het is veel gemakkelijker en minder pijnlijk om afstand te behouden. Maar daar heb ik geen zin meer in. Dan moet ik niet doen wat ik nu doe. Dus ik ga voor ieder moment, hoe kort dat ook mag zijn. Nadien zal ik de pijn wel voelen wanneer het over is en dan ben ik dankbaar voor wat ik heb gekregen en voor wat ik mezelf gegeven heb.

Bij mijn vertrek uit North Platte deze morgen, kreeg ik van Emilie als afscheidgeschenk een boekje waarin zij citaten en gedichten had verzameld voor mij. Ze weet dat ik daar heel erg van hou en dat ik thuis reeds een hele verzameling heb, die ik waarschijnlijk mijn leven lang zal blijven uitbreiden. Eén van de eerste citaten in dit boekje is het volgende: “How lucky I am to have someone that makes saying goodbye so hard.” (vertaling: Ik ben gelukkig iemand te hebben die afscheid nemen zo hard maakt.) En daar sluit ik me volledig bij aan. Het zou jammer zijn gewoon ergens te kunnen vertrekken zonder ook maar iets te voelen. Ik herhaal, dan zou het geen zin hebben te doen wat ik nu doe.

Een impact maken op de wereld, op de mensen die je pad kruisen. Dat is waar het om gaat. Ieder van ons heeft het potentieel iemand te inspireren. Het is jammer dat zovele mensen dat niet beseffen. Want bewust of onbewust, ieder van ons inspireert op één of ander moment en op de één of andere manier wel iemand. Dat is niet de keuze die je maakt. Wat je wel kiest is of je die impact van positieve of negatieve aard wil laten zijn. Hoe dan ook, ik wil dit niet laten overkomen als een preek, het zijn gewoon dingen waar ik over nadenk.

Het is een fascinerend iets om op drie dagen tijd een band op te bouwen met mensen die je tot voordien nog nooit had gezien, waarbij die band uiteindelijk zo sterk is dat je geen afscheid wil nemen. Uiteraard was dat in het geval van Emilie een uitzondering. Het was hartverscheurend om in oktober afscheid te moeten nemen en nu, na eindelijk herenigd te zijn, te weten dat je niet kan ontkomen aan het afscheid dat je te wachten staat. Maar laat ik voordat ik spreek over afscheid nemen van Emilie, misschien eerst even vertellen wat er gebeurde tussen mijn aankomst en vertrek.

Na een lange Travel Day van Vermillion naar North Platte kwamen we donderdagavond uitgeput aan. We hadden één rustige en gezellig avond voordat de drukte begon. Vrijdag begon met Community Impact en het opstellen van het podium, repetities en uiteindelijk de show. En zaterdag zag er, buiten het opstellen van het podium – want dat stond er nu eenmaal al – eigenlijk hetzelfde uit. Dat wou dus zeggen dat we woensdag, vrijdag en zaterdag een show hadden, wat ervoor zorgde dat mijn stem zoiets had van: “En nu is ’t genoeg.”

Onze Host Family Day zondag kwam dan ook als geroepen. We trokken er vroeg op uit om een dagje te gaan ijsvissen. Dat houdt in dat we de wagens laadden met al het materiaal en een uurtje reden tot een enorm meer dat volledig was dichtgevroren. Daar zetten we onze tent op in het midden van het meer en begonnen met een grote boor gaten te boren in het ijs, dat zo’n halve meter dik was. Het was eerst nogal angstaanjagend om zomaar wat rond te huppelen op dat ijs, maar ik had het al snel naar mijn zin.

Mijn enthousiaste Host Sister Haley (13) haalde de slee boven, terwijl mijn Host Brother Alec (16) begon te schaatsen. Ondertussen was mijn Host Dad Tod aan het vissen geslagen en ook mijn Roommate Dylan (Washington) had al snel de smaak te pakken. Mijn Host Mom Dawn haalde met een grote glimlach de gril boven en begon aan een fantastische lunch op het ijs. Ik had echt heel veel plezier! Emilie en ik lachten er op los – zoals gewoonlijk – en even leek het alsof we nooit afscheid hadden genomen in México. Het zijn stuk voor stuk warme mensen en het is ongelooflijk hoe je op zo’n korte tijd deel lijkt uit te maken van de familie. Het zijn die dagen die je onthoudt en even dook die trieste ondertoon op, omdat ik zelf nooit zoiets had mogen meemaken. Maar dat is weer een extra reden om dankbaar te zijn voor alles wat ik nu mag ervaren.

Na alles te hebben ingepakt riep Tod me bij zich. Ik liep op hem toe en daar stond hij plots met een geweer. Hij vroeg me of hij het zich goed herinnerde en ik inderdaad nog nooit een geweer had vastgehouden, laat staan ermee had geschoten. Dat was correct. Dus hij toonde me hoe je het moest laden en vasthouden en toen stond ik daar met een echte shotgun in mijn handen. Hij zette een paar meter verder een blikje klaar voor mij en lei me uit hoe ik moest mikken. Ik legde aan, volgde alle instructies die hij me had gegeven, schoot en zag het blikje meters ver wegvliegen, terwijl ik de terugslag tegen mijn schouder voelde en mijn oor hoorde fluiten. Tod was er van onder de indruk dat ik de eerste keer onmiddellijk raak had geschoten en ik was ergens toch ook wel wat trots.

Nadien reden we richting huis, hadden samen ons laatste avondmaal en begonnen aan de zoveelste valiezenoorlog. Dylan, Emilie en ik bleven maar praten en lachen en toen was het plots 3:00 am en besloten we toch maar drie uurtjes te slapen alvorens we moesten opstaan om te vertrekken. En daar zijn we dan. Het afscheid.

Ik zeg vaak dat wenen niet mijn ding is, maar hier was geen ontkomen aan. Van het moment dat ik de auto uitstapte en mijn valies in de bus zette, had ik een krop in mijn keel die groter en groter leek te worden. Emilie en ik bleven maar afscheid nemen en wegstappen om uiteindelijk terug naar elkaar te lopen. Ik ben zo dankbaar dat ik deze vier dagen met haar heb kunnen doorbrengen, maar ik wou dat er gewoon iets was dat me kon beloven dat dit niet de laatste keer was dat ik haar zou zien. Ik hield haar in mijn armen en we schoten beiden in de lach omdat we allebei aan het schokken waren van het wenen. Het werd uiteindelijk onduidelijk of we nu aan het wenen of aan het lachen waren, maar het was meer dan duidelijk dat we heel veel van elkaar houden.

Afscheid nemen wordt niet gemakkelijker. De busreis naar Minneapolis in Minnesota duurt twaalf uur en ik heb minstens ieder uur getwijfeld of er niet een bus terug naar North Platte zou zijn waar ik nog snel zou kunnen opspringen. Maar ik weet dat dat niet reden is waarom ik hier ben. Mijn reis voert mij verder en ik ben vastbesloten die te volgen. En ik ga ervan uit dat als je iets heel erg wil, je dat zelf maar moet waarmaken. Ook al is het nu hartverscheurend, ik weet – diep in dat verscheurde hart – dat ik haar zal terugzien. En ik ben zo dankbaar en gelukkig dat ik iemand heb zoals zij die afscheid nemen zo hard maakt.

Weer even student

Alle shows in Colorado Springs verliepen zeer goed, maar nadien was ik volledig leeg. Vijf shows achter elkaar en tussenin Community Service en Educational Workshops, het was een hele, euhm, uitdaging – zullen we maar zeggen. We zijn naast de projecten in de scholen ook gaan helpen in een rusthuis en hebben buiten elkaar ook een paar muren een likje verf gegeven. Maar het interessantste voor mij was de interactie met de kinderen wiens ouders in het leger zitten. Het lijken alledaagse kinderen te zijn, maar van het ogenblik dat je een conversatie met hen aanvangt, merk je heel snel dat ze een andere kijk hebben op bepaalde aspecten van het leven. Heel fascinerend en eerlijk gezegd soms zelfs lichtelijk verontrustend.

De week was eigenlijk zeer snel voorbij en voor we het goed en wel beseften, begon onze lange Travel Day naar Vermillion, South Dakota. Die afstand was zo groot, dat de reis over twee dagen werd gespreid. Zondag reden we een hele dag tot North Platte, Nebraska, waar we overnachtten en nadien reden we maandag door tot Vermillion. Die overnachting was zeer leuk, aangezien we bij onze Host Families verbleven waar we een paar dagen later een tijdje zouden wonen. Na Vermillion gaan we namelijk voor vier dagen naar North Platte en daarom had de organisatie gevraagd of we daar op onze doortocht naar Vermillion één nacht mochten verblijven. Dus nu, op weg van Vermillion naar North Platte, weten we eigenlijk al waar we naartoe gaan en bij wie we gaan verblijven. Dat is een uitzonderlijke situatie en een heel leuk gevoel. Om een of andere reden voelt het aan alsof we terug naar huis gaan.

In mijn geval is dat gevoel nog sterker aangezien ik in North Platte bij Emilie en haar familie verblijf. Emilie is mijn beste vriendin van Cast B’09 en ik beschouw dit dan ook als een cadeau. Na een semester bouw je zo’n sterke band op met mensen en je vraagt je telkens af: “Zullen we elkaar nadien nog zien?” Ik wist dat ik Emilie zeker wou terugzien, maar dat beslis je uiteraard niet altijd zelf. Hoe dan ook, ik had me voorgenomen haar te zien, maar ik wist niet goed wanneer dat zou zijn en hoe ik dat het snelst kon waarmaken. Toen ik te horen kreeg dat de nieuwe UWP tour ook naar North Platte ging, sprong ik dan ook een gat in de lucht. En nu ben ik op weg naar daar met de meest belachelijk grote glimlach op mijn gezicht. De overnachting was al een geweldige tijd en veel te kort, dus ik kijk heel erg uit naar meer tijd samen.

De voorbije drie dagen waren we dus te gast in Vermillion en meerbepaald in de University of South Dakota (USD). Dit was een ideale gelegenheid voor ons om nieuwe studenten te werven, maar voor mij was het ook heel interessant om middenin het studentenleven in de US te zitten. Meer nog, er waren dertig Cast Members die weldegelijk bij studenten werden gehost en ik was daar één van. De andere Cast Members hadden Host Families zoals we gewoon zijn, maar ik verbleef bij een student in een studentenhuis. Het was een fantastische ervaring! Mijn “Host Dad” was Braxton (20) en hij en zijn roommate Jeremy (20) hadden op hun kot een uitklapbare zetel voor mij. Het was niet enkel leuk, maar ook zeer ontroerend te zien hoe een student bereidwillig was iemand in “huis” te nemen. Braxton betaalde namelijk tijdens mijn gehele verblijf voor al mijn kosten. Ik vraag me af hoeveel studenten dat zouden willen doen, maar ik vond het echt meer dan vriendelijk.

Aangezien we voor grootste deel van de tijd echt op de campus waren, hadden we heel veel activiteiten gepland waarin we de studenten konden betrekken. Het grootste evenement dat we gepland hadden, was onze Culture Fair. Vorig semester hadden we er ook al meerdere gedaan, dus ik wist wat ik daarvan kon verwachten. Het lijkt op een minivakbeurs waarbij ieder land een stand krijgt waarop een Cast Member informatie kan verstrekken over zijn of haar eigen cultuur. De studenten van de universiteit gaan dan rond en stellen allerlei vragen of nemen deel aan de activiteiten die aan ieder tafel te doen zijn. Daarbuiten deden we ook vier dansworkshops waar de studenten een choreografie werd aangeleerd die wij in onze show doen.

’s Avonds, terug in de studentenhuizen, kroop iedereen bij elkaar in een kot en was er altijd wel ergens een klein feestje. Braxton en zijn vriendin Jordan (19) zijn op een korte tijd echt heel goede vrienden geworden. Jordan en haar roommate Allison (19) hadden op hun beurt Linn (Norway) als Host Kid en daardoor trokken we vaak samen op. Het was leuk om op die manier Linn beter te leren kennen en ik beschouw haar hierdoor eigenlijk een beetje als mijn roommate voor deze stad.

Maar nu zit ons driedaagse verblijf er dus op en zit ik op de bus op weg naar North Platte. Over een tweetal uurtjes zijn Pieter en Emilie weer herenigd. Hoezee! Emilie heeft ook een geweldige familie. Haar ouders Tod en Dawn zijn heel vriendelijke, warme, open en begripvolle ouders en ik versta me ook heel goed met haar broer Alec (16) en zus Haley (13). De eerste en voorlopig enige nacht dat ik bij hen was, hebben we bijvoorbeeld Twister gespeeld, wat uiteraard uitmondde in een lachbui van formaat.

Ik heb dan ook gezorgd dat ik op voorhand al wat kon slapen op de bus, omdat ik weet dat de nachten eerder kort zullen zijn. Het zou ook gewoon te jammer zijn om een fantastische kans als deze voorbij te laten gaan door te slapen. Alhoewel ik uiteraard mijn portie slaap nodig heb, aangezien we morgen (vrijdag) en overmorgen twee shows hebben met Community Impact in de ochtend. Zondag hebben we dan een Host Family Day, wat de eerste is in twee weken en bijgevolg zeer welkom is. Maandag voert de reist ons naar Minnesota, waar onze eerste stop Minneapolis wordt. De verblijven worden inderdaad korter, waardoor de tijd nog sneller lijkt te gaan, als dat al mogelijk is…