Loveboy in Loveland

We zijn eindelijk vertrokken! De eerste week on the road. Ihaaa! Het was een pijnlijk, maar eigenlijk vrij overbodig afscheid in Denver. Hetgeen ik het meeste zal missen is uiteraard Momma, maar ik zie haar morgen al terug. Ze komt namelijk kijken naar de show in Fort Collins, de stad waar ik nu een week ben, en ze is van plan ook volgende week te komen kijken in Colorado Springs. Dus het was maar een semi-afscheid. Hoe dan ook, dat maakte het niet minder triest. Ik kijk in elk geval uit naar morgen…

Maar, dus, Fort Collins, onze eerste stad. Dinsdag was Travel Day en op weg naar onze eindbestemming Colorado State University maakten we tijdens de middag een tussenstop in hartje centrum. Het is een prachtig klein stadje, met een zeer mooi en karaktervol centrum. Wat speciaal is aan dit centrum of toch in elk geval noemenswaardig, is dat het blijkbaar de inspiratie was voor Walt Disney voor het ontwerp van Disneyland’s Main Street.

Mijn nieuwe Host Mother heet Kay. Ze is tweeënzeventig jaar oud en woont in Loveland, wat een stadje net buiten Fort Collins is. Nu ja, “net buiten Fort Collins”, het is alsof zij in Antwerpen woont en ik iedere dag in Brussel moet zijn. Ik ben haar enige Host Son, wat ervoor zorgt dat ik echt volledig in de familie wordt opgenomen, aangezien er geen andere input is. Wat ik geweldig vind, voor alle duidelijkheid. Ik heb wel niet-UWP roommates. Kay heeft namelijk een groot huis, waarvan ze bepaalde delen verhuurt. Zo woont hier ook James (18 jaar oud), Doug (50 jaar) en Judy (72). Het is een ongewone, maar zeer leuke woonsituatie en ik leer heel veel bij.

Zoals vorig semester is er ook dit jaar een Love Medley in onze show. Deze medley bestaat uit nummers zoals ‘So Happy Together’, ‘Time Of My Life’, ‘I Saw Her Standing There’, ‘What A Wonderful World’, ‘To All The Girls I've Loved Before’, en nog vele anderen. Het is een tien minutenlang durend “boy meets girl” verhaal, waarin ik de rol van Loveboy speel. Ik vond het dan ook zeer grappig dat ik nu een week in Loveland verblijf. Zoals de titel het zegt ben ik nu ironisch genoeg de Loveboy in Loveland.

Het is zondag trouwens Valentijn, wat hier zeer belangrijk is. Loveland heeft namelijk een wereldberoemd “herpost” systeem. De stad krijgt in die week honderdduizenden brieven van mensen van over de hele wereld. Die brieven worden afgestempeld met de speciale Loveland stempel, die speciaal voor Valentijnsdag een boodschap en een hart heeft en nadien teruggestuurd naar de afzender. Daarvoor worden speciaal een heleboel vrijwilligers ingezet, die een hele dag niets anders doen dan brieven afstempelen. Ik vind het een hilarisch idee!

Woensdagavond, gisteren dus, ben ik met Kay en een hele groep van haar vrienden naar haar wekelijkse activiteit gegaan: karaoke. Man, was dat bevreemdend en leuk tegelijkertijd! Ik heb een paar nummers gezongen en de plaatselijke bevolking – als ik dat zo mag zeggen – was onder de indruk. Niet zozeer van mijn zangkwaliteiten, maar vooral van het feit dat een jongen uit België daar zo maar even voor hen stond te zingen. Ik heb dan ook van de kans gebruik gemaakt promotie te maken voor onze show, dus hopelijk herken ik morgenavond een paar mensen in het publiek.

Vandaag was CI Day en ik was supergelukkig. We zijn met H.E.L.P. International gaan werken in hun grote opslagplaats. Het leek een beetje op de Makro, het is te zeggen, het was een grote plaats vol paletten met dozen op. Al die dozen zaten dan vol met kleren, speelgoed, medicijnen, handdoeken, boeken en noem maar op. De bedoeling was vandaag een container voor te bereiden die naar Haïti zou verscheept worden. Ondertussen hebben we ook andere kleinere projecten gedaan zoals mijn groepje bijvoorbeeld op een moment kleren moest sorteren voor Israel. Het was een hartverwarmende dag, wat goed uitkwam in die grote, koude opslagplaats. In elk geval, moest je meer willen lezen over de organisatie: www.helpint.org

En nu bedtijd, zodat we morgen een fantastische tweede show kunnen brengen! Hoezee! Slaapwel, beste lezers! Trouwens, jullie lezers zijn ondertussen al met 333! Ihaaa!

Van huisloos tot dakloos

Vandaag hadden we ons eerste Community Impact project. Ik ben nu al een paar weken huisloos en daar kan ik perfect mee leven, maar dakloos worden zie ik precies toch iets minder zitten. Niet dat ik daar op neerkijk, helemaal niet, maar na vandaag ben ik toch wel overtuigd dat dat iets is wat ik liever niet zou willen. In elk geval, het thema van het gehele project was dus dakloosheid, wat verder werd opgedeeld in kleinere projecten. We konden ons op voorhand inschrijven voor één van de zes opties, waaronder onder andere eten verdelen, provisie inventariseren, in een gespecialiseerde shelter voor kinderen gaan eten maken en met hen buiten spelen, in een gespecialiseerde shelter voor mensen van Afrikaanse origine gaan helpen of de straat opgaan en daklozen aanspreken.

Alle projecten leken me interessant, maar het ongeorganiseerde van dat laatste project sprak me het meeste aan. Alle andere groepen gingen naar een bepaalde organisatie waar verantwoordelijken ons zouden begeleiden bij het werk dat we verwacht werden te doen. Mijn groep daarentegen kreeg een korte training door twee vrijwilligers die gewoon waren dat werk te doen en nadien werden we de straat op gestuurd in groepjes van twee of drie. De bedoeling was dat we ieder een ander deel van de stad voor onze rekening namen en daar iedere dakloze, meerbepaald iedere dakloze die aan het bedelen was, aanspraken die we tegenkwamen.

We hadden een vragenlijst meegekregen die we per dakloze moesten proberen in te invullen. Ik gebruik bewust het woord “proberen”, omdat het helemaal niet gemakkelijk is om zomaar even een gesprek aan te knopen met een dakloze, laat staan ze te overtuigen om een vragenlijst te beantwoorden. Zeker niet als er vragen bij zijn als, “Hoeveel verdient u gemiddeld per dag?” en vooral “Waar spendeert u dat geld aan?”. Tot mijn verbazing echter leidde deze actie tot vele interessante en zelfs bijna warme gesprekken.

Ja, er zijn altijd diegenen die je negeren, weglopen of zelfs boos worden, maar dat is niet de enige reactie die je krijgt. De enige ongemakkelijk reactie die we kregen, was een man die op ons begon te roepen dat we hem met rust moesten laten en dat we alle Mexicanen terug naar Mexico moesten sturen, zodat hij ten minste als echt Amerikaan een job zou kunnen hebben. En daarnaast was er ook één man die, terwijl ik alleen op hem afliep, plots, zonder me aan te kijken, zei: “You take one more step and you’re dead meat”, waarop ik wijselijk besloot me onmiddellijk om te draaien en op mijn stappen terug te keren. Maar dat was een uitzondering en zoals ik zei, waren de meeste gesprekken, positief of negatief, heel fascinerend.

Na de gesprekken werden we verwacht in de Denver Resue Mission shelter op de Lawrence street in hartje Denver. Deze daklozenshelter werkt samen met andere instanties aan het tienjarenplan ‘Denver’s Road Home’. De stad Denver heeft zich namelijk de missie gegeven om tegen 2015 een einde te brengen aan de dakloosheid in de stad. Dit houdt in dat ze 3193 permanente woonmogelijkheden willen creëren, een preventiecampagne op poten willen zetten om mensen weg te houden van de straten, een opleiding willen aanbieden aan 580 mensen om hen betere spelers te maken op de arbeidmarkt en zo verder. Ik had er totaal geen besef van dat zestig percent van de daklozen families met kinderen zijn en dat veertig percent eigenlijk een job heeft, maar dat die inkomsten niet voldoende zijn om van te leven. Hoe dan ook, moest je hier meer over willen lezen, verwijs ik je graag door naar de zeer duidelijke en informatieve website van dit project: www.denversroadhome.org

In de shelter kregen we een rondleiding van een fantastische gids, die achtenveertig jaar oud is en zijn hele leven lang in en uit ontwenningsklinieken en daklozenshelters geraakt is. Nu werkt hij zelf in zo’n shelter en helpt hij dag in dag uit andere daklozen met het overwinnen van hun drank- en/of drugsverslaving. Tijdens de rondleiding kregen we onder andere de slaapzaal te zien waar ze iedere nacht driehonderd mannen een bed aanboden, alsook de keuken die normaalgezien voorzien is voor het bereiden van vierhonderd maaltijden, maar waar er rond de duizend mensen per dag een maaltijd wordt aangeboden. Verder is er ook een kapel waar ze iedere morgen en avond een viering houden, die niet verbonden is aan een specifieke Godsdienst en waar iedereen dus vrij is te bidden voor wat hij gelooft. In diezelfde ruimte worden ook cursussen gegeven over allerlei onderwerpen die de daklozen moet bewust maken van hun situatie en hen wil helpen hun eigen leven terug in handen te kunnen en durven nemen. Eerder confronterend waren de toiletten, waar nergens deuren aan zijn, omdat er anders zich mensen in opsluiten om drugs te nemen en de douches die eigenlijk gewoon uit één grote ruimte bestaat met veertig douchekoppen. Na de rondleiding kwamen we met alle groepen weer samen voor een nabespreking en een getuigenis van één van de werknemers en toen zat de zowel fysiek als mentale zware dag erop.

Het was een fantastische en onvergetelijke ervaring en op de terugweg naar huis herbeleefde ik plots alle CI projecten van vorig semester. Hoe we ooit met Cast B’09 in een vluchthuis voor vrouwen hadden gewerkt en nadien betraande glimlachende gezichten te zien kregen die ons omhelsden en onophoudelijk dankten. Hoe we op de pediatrische afdeling van een ziekenhuis cliniclowns hadden gespeeld of met straatkinderen in Mexico hadden gewerkt. Hoe we de bewoners van een rusthuis een onvergetelijke dag bezorgden of simpelweg een kerk of gemeenschapscentrum gingen schilderen. Hoe we een strand opkuisten, paden heraanlegden, bomen plantten… Het zijn stuk voor stuk dingen die me altijd zullen bijblijven. Je een hele dag kapot werken, omdat je weet dat je zoveel mensen gelukkig maakt, je ongetwijfeld een impact hebt gemaakt op de rest van hun leven en omdat je ergens hoopt dat je hen hebt doen inzien dat zij zelf hun toekomst kunnen bepalen. Het gevoel is onbeschrijflijk.