Pieter Gaat Op Reis

The End.

2010-06-17T00:47:00.000+02:00

En dan is het voorbij. Daar kan je niet onderuit. Aan alle mooie liedjes komt een einde. Maar laten we het positief bekijken en het een begin noemen. Een begin betekent namelijk het einde van een ander begin. Totdat dat begin weer plaatsmaakt voor een ander begin. En Up with People is, buiten zovele andere dingen, zeker een springplank naar zoveel meer kansen. Dus ik sta positief tegenover de toekomst en daarom noem ik dit een begin.

Ja, denk je nu, allemaal goed en wel, maar hoe zag die laatste week er nu uit? Wel, ik werd tot mijn grote verrassing opgehaald door mijn Host Family van vorig semester. De fantastische familie Minutti – Funes, die één van mijn favoriete families was en die ik met spijt in het hart had moeten achterlaten toen ik naar huis terugkeerde met mijn gebroken voet. Maar nu was ik dus tot mijn grote verrassing terug, wat inderdaad zo aanvoelde: het leek alsof ik terug thuiskwam. Mijn mama Laura en papa Rafael waren heel blij me weer bij hen te hebben en mijn zus Andrea (18 jaar oud), broer Aldo (16) en zusje Alexia (7) waren door het dolle heen! Dit was de perfecte setting voor een laatste en onvergetelijke week.

Van het begin af voerden we de gesprekken die je nooit zou kunnen voeren als je slechts een week bij een familie verblijft. We konden een stap verder zetten, voorbij de alledaagse gesprekken, geen nood meer aan fatisch taalgebruik. Het leek ook alsof ik nooit was vertrokken. Alsof ik thuiskwam na een tijdje te zijn gaan rondtrekken in de Filippijnen, de Verenigde Staten en dat kleine landje dat België werd genoemd. Ik was heel opgelucht en voelde me heel erg op mijn gemak.

Daar was spijtig genoeg wel niet veel tijd voor, aangezien er een gestoord programma gepland was. Laat ik even een overzicht geven van de Host Drop Off en Host Pick Up uren. Dat was op dinsdag 8:00 am tot 9:00 pm en woensdag 8:00 am tot 6:45 pm, wat de rustige dagen waren. Nadien begon het feest op donderdag van 7:00 am tot 1:00 am – inderdaad ’s nachts dus – gevolgd door vrijdag 3:30 pm – wat dus betekende dat we een een Host Family voormiddag hadden – tot 10:30 pm en dan de laatste driedaagse: zaterdag 6:30 am tot 11:30 pm, zondag 10:30 am tot 10:30 pm en maandag 6:30 tot 10:30. Ik weet dat dit veel nummers zijn, maar ik wou het overzicht geven, zodat het duidelijk was dat ik dus bijna nooit thuis was geweest. ’s Ochtends was iedereen druk bezig zich klaar te maken om te vertrekken voor school of werk, waar dus niet veel tijd was om iets te doen en ’s avonds kwam ik het grootste deel van de tijd toe toen iedereen reeds naar bed was gegaan of net op het punt stond om dat te doen.

Maar we hadden onze rustige woensdagavond, die heel gezellig was, en dan was er vrijdagvoormiddag, wat dus de Host Family Morning was. Op die dag was er een zeer speciale gebeurtenis, niet enkel voor mij, maar voor de gehele Mexicaanse bevolking. Mexico kwam die ochtend namelijk tegen Zuid Afrika te staan in de strijd voor de Wereldbeker voetbal. Overal werden bijeenkomsten (lees: “feesten” – dat geldt voor ieder keer dat het woord “bijeenkomst” wordt gebruikt in een Mexicaanse context) georganiseerd en ik ging samen met mijn zus Andrea naar één van die “bijeenkomsten”.

De plaats waar we heengingen was een soort van feestzaal, waar nu tientallen kleine televisieschermen en één groot projectiescherm geplaatst waren, zodat iedereen van overal de wedstrijd kon volgen. Het was negen uur ’s ochtends, maar toch zat iedereen duchtig bier te drinken, taco’s te eten, te zingen, lachen en praten. Het was een heel leuke en ontspannen atmosfeer en ik amuseerde me zeer goed met de bende waarmee Andrea had afgesproken.

Er was wel één ding dat ik iets minder vond en dat is blijkbaar een Mexicaanse gewoonte tijdens “bijeenkomsten” zoals dit. Telkens wanneer er een punt wordt gescoord – of wanneer iemand denkt dat dat het geval is – begint iedereen, buiten te schreeuwen als een randdebiel, ook zijn flesje of glas bier in het rond leeg te gooien. De eerste reactie is echt gewoon om onmiddellijk het glas met een zwier leeg te kappen in de lucht, met het gevolg dat iedereen uiteindelijk een douche van liters bier over zich heen krijgt. Was me dat even een verrassing… Maar na mijn ontmoeting met de onnatuurlijke hoeveelheid afvalwater in de Filippijnen, betekende dit echt niet zoveel meer en we hadden heel veel plezier, waarna we ons na zo’n drie uur druipnat richting huis begaven.

Tot slot, hadden we een buitengewone zaterdagavond met de gehele familie. Na mijn drukke dag begaf ik mij met een taxi naar het Nikko Hotel in het centrum van Mexico City, waar mijn familie mij verwachtte. Daar werd namelijk de Graduation Party van mijn zus Andrea gevierd. Het was een prachtige avond in een majestueuze ballroom, met overheerlijke eten en uitzonderlijke live muziek dat verzorgd werd door een zeer getalenteerde pianiste, violist en cellist. Ik genoot met volle teugen van het aangename gezelschap in een minstens even aangenaam kader.

Na het eten echter maakte de klassieke muziek plaats voor een live band die voor wat uptempo Mexicaanse muziek zorgde. Het was een wonderbaarlijk gezicht: de muziek startte en tot mijn grote verwondering stortte iedereen zich op de dansvloer. De honderden jongeren, maar ook alle broers, zussen, moeders, vaders en zelfs grootouders. De dansvloer barstte van het volk en ik zei luidop tegen mezelf: “Van een cultureel verschil gesproken…” In Europa of de VS moet er meestal een dapper koppel schichtig de dansvloer opsluipen, hopende dat ze snel gevolgd zullen worden door anderen, zodat ze zich te midden van die gehele dansende menigte kunnen verbergen. Maar vaak lukt dat niet, tenzij we al wat later op de avond zijn en iedereen eerst zijn percentage alcohol op een hoger niveau heeft kunnen brengen. Hier is dat in elk geval niet zo. Het werd een enthousiast en spelend gevecht om toch maar met beide voeten op de houten dansvloer te kunnen staan, wat blijkbaar een beter gevoel gaf dan zomaar ergens aan de buitenrand op het vast tapijt te dansen.

Ik was gefascineerd en zo gelukkig, omdat ik me niet alleen voelde in al mijn enthousiasme. Andrea’s vrienden namen me ook gewoon op in de groep en voor ik het goed besefte zat ik middenin een dans-tot-het-zweet-van-je-afdruipt-competitie. En dat bleek helemaal niet moeilijk te zijn. Het opzwepende ritme van de live band hielp daar natuurlijk bij, maar het was vooral het uitbundige publiek dat je geen andere kans liet. Niet dat ik het anders zou willen, maar ze gaven me de energie om toch door te gaan, hoewel ik eigenlijk doodmoe was. Ik maakte dan ook de fout om “heel even te gaan zitten voordat ik terug zou dansen”, want mijn lichaam raakte het zachte kussen van de stoel nauwelijks aan en het zakte volledig in. Er was geen manier om dat nog terug recht te krijgen en op de koop toe viel het zelfs in slaap terwijl ik daar aan tafel zat.

Ik schrok wakker en zag grootmoeders lieve glimlach, die ook net even een pauze nam om haar rug wat rust te geven. Mijn poging om me te herpakken was vergeefs, aangezien ik nog geen vijf minuten later weer in slaap viel en dat herhaaldelijk bleef doen. De tantes vonden het amusant, maar mijn Host Mom besefte ook dat ik na zo’n week natuurlijk niet in de ideale toestand was om een hele nacht te feesten. Het programma van het feest was namelijk begonnen om 8:30 pm en zou doorgaan tot 9:00 ’s ochtends… Mijn zus was zeer blij me die culture ervaring te kunnen laten meemaken, maar mijn lichaam kon de uitdaging spijtig genoeg niet aan. Denkend aan mijn verantwoordelijkheid voor de laatste show, die de dag nadien zou plaatsvinden, werd ik om 3:00 am naar huis gevoerd door de zus van mijn Host Mom, waar ik als een blok in slaap viel. Toen ik zes uur later opstond keek ik met een warm gevoel en een glimlach op mijn gezicht rond en vond her en der lichamen verspreid in zetels en op bedden, met dezelfde feilloze outfit aan van de vorige nacht.

Nu, waarom was deze week zo druk en zwaar? Er waren van dinsdag tot en met zondag zes shows gepland, het is te zeggen drie grote (ongeveer tweeënhalf uur) en drie kleinere (vijfenveertig minuten). En aangezien Mexico City een reusachtige stad is met meer inwoners dan België en we er zoveel mogelijk wilden bereiken, betekende dat natuurlijk dat we die shows zoveel mogelijk uitspreidden. Daardoor hadden we dagen zoals vrijdag, die bestonden uit tweeënhalf uur rijden naar de venue, anderhalf uur het podium opstellen, opwarmen en uiteindelijk optreden om uiteindelijk tweeënhalf uur terug te rijden. Wat dus wil zeggen dat we gemakkelijk dagelijks drie tot vijf uur in de bus zaten, wat een verklaring is voor de vroege Host Drop Off’s en late Host Pick Up’s.

Maar de shows waren van een zeer hoge kwaliteit. Het is natuurlijk ergens een logisch gevolg, maar toch is het leuk om te merken dat de show telkens beter wordt. De repetities waren spijtig genoeg niet altijd even productief omdat Cast de motivatie wat verloren was, wat leidde tot enkele frustraties met de Production Manager, maar gelukkig werden die allemaal snel opgelost. De shows werden dus beter, wat uiteindelijk uitmondde in onze laatste show op zondagavond. Dat was een heel emotionele gebeurtenis en tegen dat we aan het laatste nummer waren gekomen stond meer dan drie vierde van de Cast gewoon te janken op scene.

Laura Lynn (Nebraska), onze Vocal Instructor, was dan ook zeer tactisch geweest in het kiezen van Caitlin (Wyoming) en mij als solisten, omdat ze wist dat wij niet zomaar in het midden van het nummer een krop in de keel zouden krijgen en niet meer zouden kunnen doorzingen. Ik begrijp dat het natuurlijk heel triest is dat het voor Cast A 2010 zijn laatste show betekent, maar ik ben ook nog altijd van de overtuiging dat ook ons laatste publiek een uitstekende show verdient. Dus daar heb ik dan ook voor gezorgd dat ze die kregen.

Om het nog wat interessanter te maken had Kyle (Minnesota) – samen met Hans en mij één van de drie belangrijkste mannelijke sollisten in de show – vrijdagavond zijn enkel verstuikt, waardoor hij niet meer kon meedoen. Dat hield in dat ik er daardoor plots twee grote solo’s bij kreeg, wat extra stress met zich meebracht, maar daar had ik, eerlijk gezegd, eigenlijk niets op tegen. En wederom, ik weet van mezelf dat ik mijn lijn kan volhouden en mijn emoties op dat moment opzij kan zetten. The show must go on. Ik vind het persoonlijk heel pijnlijk om te zien hoe mensen soms proberen om zelf iets te brengen op een begrafenis van een familielid, om dan in het midden van het nummer te beginnen snotteren en uiteindelijk in tranen uit te barsten, waardoor er niets meer overblijft van het nummer.

Ik weet dat dat natuurlijk een totaal andere situatie is en ik klink nu precies harteloos, maar ik denk dat een betalend publiek zeker een show verdient hoe die zou moeten zijn. Professioneel, kwaliteitvol en energetisch. Ik kan me niet inbeelden dat iemand zou willen betalen om te gaan kijken naar een bende snotterende jongeren. Maar naar traditie weet het publiek dat dit normaal gezien gebeurt tijdens de laatste show en daardoor bestaat het publiek ook meestal voornamelijk uit familieleden en vrienden. Zo is er, om het als het ware te anticiperen, ondertussen sinds jaren de traditie gegroeid om bij de laatste show Kleenex uit te delen aan het publiek bij de binnenkomst en hen te vragen om die tijdens het laatste nummer boven te halen en dramatisch heen en weer boven het hoofd te wuiven, zoals dat soms met aanstekers wordt gedaan. Een heel mooi effect en voor vele studenten de laatste druppel om alsnog de sluizen open te zetten en de waterlanders de vrije loop te laten. Hoe dan ook, we hadden een zeer goede laatste show en ik sloot met een goed gevoel dit jaar als performer voor Up With People af.

De dag nadien kwam als een hamerslag voor velen en de theorie die we tijdens onze psychologische workshop ‘Stages of Loss’ hadden gekregen, werd plots zeer duidelijk omgezet in de praktijk. Tijdens die workshop hadden we geleerd hoe mensen met verlies omgaan en hoewel dit voor veel mensen algemene kennis is, wou ik het toch even herhalen. Als je iets of iemand verliest – dat is niet noodzakelijk een overlijden, dat kan ook het einde van een relatie zijn of zoals in dit geval het einde van een heel lange periode samenleven met dezelfde mensen en dan overblijven met de vraag of je elkaar ooit nog gaat weerzien – zijn er vijf fasen van verlies die je doormaakt.

De eerste fase is die van Ontkenning, wat gevolgd wordt door Woede, Onderhandeling, Depressie en uiteindelijk Aanvaarding. In ons voorbeeld gaat dat als volgt: Ontkenning: “Maar neen, het is nog niet over, we hebben nog twee weken samen, waar spreek je toch over.” Woede: “Wat! Het is gedaan! Ik wil godverdomme niet naar huis! Ik ben hier nog niet klaar voor! Ik wou nog zoveel dingen doen en ik moet nog zoveel zeggen!” Onderhandeling: “Oké, volgende zomer kom ik jou bezoeken en dan kan jij met Kerstmis naar mij toe komen. En ondertussen hebben we Facebook, Skype en e-mail.” Depressie: “Het is over. Hoe moet ik nu verder? Wat moet ik doen met mijn leven? Ik ga jullie nooit meer terug zien. Dat kan ik niet aan.” Aanvaarding: “Het is gedaan, het is nu eenmaal zo, dat wisten we van het begin. Ik ben klaar voor iets nieuws. Dit was een geweldige ervaring en ik ga alles gebruiken wat ik hier geleerd heb om mijn leven minstens even fantastisch te maken.

En dat is ook het hele punt van Up with People. Dit is geen einde. Het is het begin. Ze zeggen ons dat het jammer zou zijn, moesten dit de beste zes maanden van je leven zijn. Dit is slechts het begin van een leven vol uitdaging en kansen om jezelf blijvend te ontplooien. En ik ben het daar volledig mee eens. Up with People is een ongelooflijk programma. Ik heb al meerdere keren gedacht dat dit een verplicht deel zou moeten zijn in ieders leven. Het geeft je de tijd die nodig is om na te denken wie je was, wie je bent en wie je wil zijn en als je dat hebt uitgepluisd kan je in alle nuchterheid en harmonie beslissen wat je dan wil gaan doen.

Tijdens één van mijn laatste Skype gesprekken met één van mijn beste vrienden aan het thuisfront had ik nog maar net een discussie over Up with People. De persoon in kwestie vond dat het programma niet goed was voor mij en dat ik er zo snel mogelijk zou moeten uitstappen. De bewering was dat UWP een “sekte” zou zijn, wat trouwens helemaal geen nieuwe “belediging” is. Up with People is al jarenlang zo genoemd en daar is iedereen die er deel van uitmaakt, van de studenten tot de CEO, zich zeker van bewust. Ik vind het grappig als mensen dat zeggen en ik was teleurgesteld in mijn vriend om dat ook te gaan geloven, gewoon omdat andere mensen daar zo over spraken. Ik was dan ook verbaasd een boze reactie te krijgen toen ik geamuseerd toegaf dat ik het grappig vond dat die persoon dat zei, aangezien die vond dat ik daar helemaal niet mee moest lachen en dat dat voor die persoon het bewijs was dat UWP inderdaad een sekte was. Ik blijf het grappig vinden.

Ik vraag me ook af wat er slecht aan zou zijn. Een sekte is naar mijn mening per definitie meestal van destructieve aard en doet volgens mij meer kwaad dan goed voor mensen. Up with People is een programma dat mensen de middelen geeft om van een goed leven een geweldig leven te maken, waarin er enkel focus is op positieve dingen zoals het helpen van andere mensen. Als ik terugdenk wat ik dit hele jaar gedaan heb, kan ik denk ik enkel op dit negatief punt komen: het is verdomme hard en vermoeiend! Maar dat is het allemaal meer dan waard.

Dus bedankt Up with People, voor dit geweldige jaar. Om me zoveel bij te leren over andere culturen, andere plaatsen, andere mensen en vooral mezelf. Ik heb er heel erg van genoten en ik raad het iedereen aan. Voel je ook vrij om zoveel vragen te stellen als je wil. Ik sta altijd klaar om je te voorzien van open en eerlijke antwoorden. Dat is een belofte die ik hierbij maak.

Goed. Tot zover deze blog. Het was een aangename verrassing zoveel lezers te hebben. We hebben gewoonweg de kaap van duizend lezers overschreden. Ongelooflijk. Dus dankjewel iedereen om zo trouw mijn avonturen te volgen. Ik heb er enorm van genoten en aan de kleine mailtjes en reacties te zien, vonden velen onder jullie het een plezier om “over mijn schouder mee te reizen”, zoals iemand onder jullie me ooit schreef. Dus, nogmaals bedankt.

Tot slot gaat er nog een speciale bedanking uit naar alle mensen die deze reis mee hebben mogelijk gemaakt. Daarmee bedoel ik iedereen die een dag heeft gekocht volgens mijn ‘Koop de Dag’ actie en me zo gesponsord heeft. Dat zijn, in alfabetische volgorde: Cathy & Franky, Celia, Els, Eric & Sonia, Fabienne, Johan & Marie-Jeanne, Jolien, Laura & Carine, Joseph & Therezia, Jug & Colleen, Katrien, Kelly, Laraatje, Luc, Lynn, Marcel, Richard & Linda, Rik & Yvonne

Bedankt, bedankt, bedankt. Echt duizendmaal dank.

The Beginning.

De laatste rechte lijn…

2010-06-06T08:09:00.001+02:00

Er zijn weer twee weken voorbij. Dat wil zeggen dat er nog slechts één overblijft. Ik kan echt blijven herhalen hoe snel alles gaat, maar het is echt niets vergeleken bij hoe snel alles echt gaat. De weken lijken ook drukker te worden: meer educatieve workshops, meer shows, meer interne tijd. Ik was ook vergeten vermelden dat ik ondertussen gekozen ben als Education Intern (stagiair), dus dat maakt alles nog drukker uiteraard. Zo help ik bij de voorbereidingen voor de CI sites, organiseer ik samen met mijn collega stagiair Sonja (Germany) Regional Learning en geven we ook verschillende workshops zelf. Normaal gezien geef je als Stagiair één workshop en dat wordt dan jouw Intern Project genoemd, maar ik zei dat ik meer werk wou, waardoor ik uiteindelijk de verantwoordelijkheid over vijf projecten gekregen heb. Dat is superveel werk, maar ik ben er echt heel gelukkig mee!

Tlaxcala was een zoveelste geweldige stad met een bijhorende fantastische familie! Ik leek gewoon deel te zijn van de familie vanaf de eerste dag dat ik aankwam. Mijn Host Siblings Fernando (16 jaar oud), Temo (11) en Regina (4) waren zichtbaar gelukkig een nieuwe grote broer te hebben en ook mijn Host Parents leken zeer blij te zijn met hun tijdelijke Belgische immigrant. Ik voelde mij in elk geval zeer thuis. Jammer genoeg was de week weer zo druk – zo hadden we bijvoorbeeld drie volledige shows – waardoor ik het gevoel het dat ik niet echt veel tijd met hen kon doorbrengen. Maar de tijd die we hadden was enorm kostbaar voor mij.

Hoogtepunten van de week waren een CI waarbij we samen met studenten bomen gingen planten, wat echt een zeer leuke dag was, en de Cast Appreciation Day. Vrijdag hadden we onze eerste Show Day een aangezien de show ’s avonds om 7:00 uur, waren we wat verbaasd dat we er toch ’s ochtends vroeg moesten zijn om te repeteren, want dat was wat ons schema zei. Toen we binnen kwamen merkten we echter dat er ons een grote verrassing te wachten stond.

De Staff had voor ons een minishow voorbereid, die voor een groot deel ook uit persiflages bestond. Het was een fantastische verrassing en er werd heel wat afgelachen. Nadien kregen we ook ieder een kort briefje van een Staff Member, die ons persoonlijk vertelde waarom hij of zij ons apprecieerde. Ik was zeer vereerd met mijn appreciatie, die geschreven was door Dave Penny onze Cast Manager en die als volgt ging: “I want to appreciate you Pieter because I have just seen so much growth in you in the last year. You have really become a big leader in the cast. I have been so impressed with your maturity, how you push yourself, and how you look out for others. I am so thankful you decided to come back this semester. Thank you Pieter, for being you.” Na de ochtend werden we door de Staff geserveerd voor lunch en de hele dag door werden er kleine dingen gedaan om ons te bedanken. Een zeer aangename verrassing dat bij alle studenten in de smaak viel.

De UWP week zat er na drie uitstekende shows op en toen was het tijd voor een ontspannende Host Family Day. We bezochten het prachtige en idyllische centrum, dat gebouwd was naar het voorbeeld van Cadiz. Mijn familie was echt gewoon heel vriendelijk en we hadden leuke gesprekken, terwijl mijn kleine zusje Regina de hele tijd rondom mijn middel hing. ’s Avonds was er een verjaardagsfeest voor twee van mijn Cast Members – Sonja (Germany) en Marisol (Mexico) – die beiden jarig waren op maandag. Zij hadden in een bar in het midden van de stad afgesproken met de gehele Cast en er zijn uiteindelijk bijna veertig studenten komen opdagen. Dat was een ideaal moment om gewoon samen eens te ontspannen en plezier te hebben, wat we dan natuurlijk ook gedaan hebben.

Maar nadien was het alweer tijd om afscheid te nemen en onze reis voerde ons naar Toluca. Daar werden we verwacht in de zoo, die zeer uitgebreid was en waar we twee uur vrije tijd kregen om wat rond te wandelen. Nadien was het tijd voor de Host Pick Up en ik kreeg van mijn goede vriendin Andrea (Mexico) – die samen met mij deel uitmaakte van Cast B’09 en die nu deel is van het Advande Team – dat ik een geweldige familie ging krijgen. Ze zou namelijk bestaan uit Myrna, een alleenstaande architecte, die zelf had meegereisd met Viva la Gente in ’92. Andrea checkte ook nog even met mij dat ik inderdaad nog steeds een allergie aan katten en honden had, want ze hadden speciaal gezocht naar een dierenvrij huis, wat bij Myrna het geval was. Ik bevestigde dat en keek ernaar uit opgehaald te worden.

Na een half uur wachten, bijna alle studenten waren reeds vertrokken, werd ik opgehaald door Myrna en Antonio, die blijkbaar haar partner was. Ze namen mij mee naar hun nieuwe woonst, waar ze sinds vijf maanden woonden en stelden mij voor aan hun kinderen: drie overenthousiaste honden.

Dat was niet bepaald het beeld dat ik had van de familie, maar goed, ik was zeer blij aangezien we reeds in de auto geklikt hadden, dus ik dacht dat ik dat wel aankon. Ik begaf me naar mijn kamer om mijn koffer en rugzak neer te zetten en iets zei me dat ik misschien toch maar niet volledig moest uitpakken. Ik had verder een zeer leuke avond met interessante gesprekken, terwijl ik voelde hoe ondertussen mijn luchtwegen zich stilaan begonnen te vernauwen. Ik heb gelukkiglijk natuurlijk altijd mijn astma medicatie bij, maar mijn lichaam maakte me duidelijk dat dit niet zou lukken. Eén nacht en een astma aanval later, moest ik noodzakelijkerwijs het nieuws meedelen aan het Advance Team en er werd beslist dat ik moest worden verplaatst.

Het was een zeer ongemakkelijke situatie voor mij, omdat ik me zeer goed voelde bij de familie en ik nu het gevoel had dat zij zouden kunnen denken dat ik niet bij hen wou blijven. Ik had het gevoel een verrader te zijn. Maar het Advance Team, zei me dat ik me zo helemaal niet moest voelen, omdat dit hun fout was. Het was ook de eerste keer dat dit was gebeurd in mijn twee semesters. Dus, ik nam afscheid en werd overgeplaatst naar een andere familie, die reeds een student in hun huis had, maar zeker nog plaats had voor één extra.

Als bij wonder bleek dit de familie te zijn die Michael (Belgium) – één van mijn beste vrienden in de Cast – als Host Son hadden en daardoor had ik het geluk met hem te kunnen samenwonen. Dit was onze eerste en onmiddellijk laatste keer, aangezien het einde van het semester nabij was en het was een fantastische verrassing. Het leek ook echt dat hier een bepaalde reden achter zat, want als de hele situatie niet zo was gegaan, hadden wij nooit Roommates geweest!

We hadden een superleuke en nog veel snellere week samen. Mijn Host Family bestond uit een zeer vriendelijk Mom en Dad en een zus Karen (21) en een broer Guicho (17). Lieve en grappige mensen met een huis dat groter is dan alle huizen waar ik voordien reeds verbleven ben. Onze Host Family Day was bij uitzondering op zaterdag, voor onze Show Day die op zondag valt. We zijn samen Valle de Bravo gaan bezoeken, een klein pittoresk dorpje met een mooi groot meer. We huurden een boot en vaarden wat rond, wandelden rond in het centrum en aten in een zeer lekker restaurant.

Na een lange maar ontspannende dag is het nu tijd voor wat nachtrust, zodat ik me morgen weer in de show kan gooien. Nadien is het Travel Day en dan zitten we voor onze laatste week in Mexico City! Ik kan het niet geloven…

Busreis

2010-05-25T08:35:00.001+02:00

Navojoa was een bewogen week. Om één of andere onduidelijke reden – laten we het gewoon “Mexico” noemen – werd ik plots ziek en moest noodgedwongen thuisblijven. Maar dat liet ik de sfeer niet verpesten en uiteindelijk eindigde alles mooi met een onvergetelijke show in een Baseball stadium op mijn verjaardag. Het publiek was talrijk en waanzinnig, wat in combinatie met een ijzersterke show een prachtig resultaat opleverde. Een zeer origineel verjaardagscadeau en ik heb er heel erg van genoten

Zondag, de dag nadien, was het al onmiddellijk tijd om te vertrekken naar Tlaxcala. Er was dus geen Host Family Day, wat jammer was, want ik had zeker nog wat extra rusttijd kunnen gebruiken. Maar die rust kregen we op onze volgende grote uitdaging: een twee dagen durende busreis! Feest! Of zoiets…

We vertrokken zondag om 11:00 am en kwamen veertien uur later aan om 1:00 am in Tepic. Dat was een klein stadje waar Viva la Gente een paar jaar geleden was geweest. Hierdoor hadden we een paar contacten daar en een klein Advance Team had ervoor gezorgd dat we een turnzaal ter beschikking hadden met een paar matrassen en dekens. Nadien hervatten we de reis om 7:00 am, waarna we na vijftien uur eindelijk aankwamen in Tlaxcala.

Daar werd ik opgepikt door mijn vriendelijke Host Parents, waar ik ondertussen nog maar een half uur mee gesproken heb. Ik ben al te weten gekomen dat ik drie Host Siblings heb, van zestien, elf en vier jaar oud – die nu uiteraard allemaal aan het slapen waren – en dat zij geen Engels spreken. Aangezien ik alleen gehost ben, wordt dat dus een interessante week!

Navojoa

2010-05-20T07:40:00.001+02:00

Na de geweldige week in Méxicali, was het nu tijd voor Navojoa. De busreis was de tot nu toe de minst aangename in mijn Up with People ervaring. Veertien uur lang in een bus waarvan de airconditioning en het toilet niet meer werkten – niet dat je die anders wel zou willen gebruiken, maar kom – en dat alles terwijl mijn nek, rug en schouders volledig geblokkeerd waren. Hoe dan ook, kwamen we na de lange uitdaging aan in een kleine arena, waar we werden opgewacht door alweer een Mariachi Band en de president en burgemeester van Navajoa. Wat een eer en tegelijkertijd wederom een uitdaging om er na die urenlange busreis nog goed uit te zien.

Na de korte welkomstceremonie was het tijd om onze Host Families te ontmoeten. De mijne bestaat uit Jesus en zijn vrouw en twee kinderen, die acht en elf jaar oud zijn. Van het ogenblik dat ik in de auto stapte, begon mijn Host Dad geanimeerd te vertellen over zijn job, wat niet de meest doordeweekse is. Jesus is een zeer trotse paardentemmer, hij leert namelijk paarden dansen. Daar is hij blijkbaar zeer goed in, want hij wordt gevraagd over de gehele Verenigde Staten en Mexico. Meer nog, zijn vrouw werkt niet, hij heeft twee kinderen en een zeer mooi en groot huis met een meid. Meer nog, hij is zo vriendelijk ervoor te kiezen vier Cast Members te hosten, wat dus wil zeggen dat ik drie roommates heb, namelijk Sonja (Germany), Darleen (Liechtenstein) en Kyle (Minnesota).

De week wordt weer zeer druk, aangezien we drie CI dagen hebben en qua optredens zijn er twee Unplugged Sessions, een Parade, een BTS en de show zelf gepland. Er is geen Host Family Day en aangezien het weer late avonden worden, is het heel moeilijk om een connectie met deze familie te maken. Dat is jammer, want ik heb tot nu toe enkel positieve eigenschappen gevonden in ieder van mijn familieleden. Daarbij komt dan nog dat mijn Host Dad heel hard werkt. Hij begint iedere ochtend rond 5:00 am te werken en is meestal pas rond 7:00 pm pas terug thuis. Dus de tijd die ik met hem kan doorbrengen, is zeer kort en daardoor kostbaar.

Dinsdagavond was er voor ons een speciale culturele avond georganiseerd, met typische dansen en ballet van deze streek. Verder was er uiteraard ook een Mariachi band – die vind je hier namelijk overal – maar we kregen ook totaal andere muziek voorgeschoteld dat iedereen kon bekoren. Er werd ook gebruik gemaakt van instrumenten die ik nog nooit had gezien en in het algemeen vond ik het gewoon fascinerend om traditionele dansen en muziek te zien, waar ik ergens anders nooit kennis mee had kunnen maken.

Deze morgen werd ik uitgekozen om een radio-interview te doen en dat was toch wel een beetje griezelig aangezien het volledig in het Spaans was. Maar ik denk dat we het in het algemeen goed hebben gedaan en het was een heel leuke ervaring voor mij. Een paar weken geleden waren we op televisie en dat was nog spannender, aangezien we toen ook weldegelijk moesten optreden voor de camera. Nu was het simpelweg een gesprek, dus dat viel allemaal best nog wel mee. Ik hou er gewoon van om zoveel verschillende kansen te krijgen om dingen te doen die je normaalgezien niet zou doen. Jihaaa Up with People!

Ondertussen wacht ik ook nog steeds op een antwoord over Ethan. Ik heb nogmaals een mail gestuurd en verder blijf ik hoopvol afwachten…

Bye Bye US! ¡Hola México!

2010-05-18T08:30:00.000+02:00

Het was tijd voor onze laatste stad in de Verenigde Staten: Yuma, Arizona. Na de zonnige, warme week in Vista, was dit een soort ongewilde upgrade, aangezien we ons plots in een van de heetste plaatsen in de VS bevonden. Al wat je kon vinden, was zand en duinen – een echte woestijn als het ware – met gevolg dat er eigenlijk een nieuw superlatief zou moeten uitgevonden worden voor het adjectief “superheet”.

Hoe dan ook, we waren dus in Yuma. Een mooie plaats? Hmm. Speciale bezienswaardigheden? Niet echt. Activiteiten of entertainment? Nul. Wat een geluk voor mij dat ik mijn eigen entertainment mee had. Een wereldberoemd en ongelooflijk getalenteerd rondreizend gezelschap, bestaande uit twee leden. Jawel, ik had het geluk weer in het ideale gezelschap van Momma Colleen en Brother Paul te mogen verblijven!

Momma was als verrassing voor ons plots opgedoken in Vista, samen met haar zoon Kevin, die ook een UWP alumnus is, en diens vrouw Sandy. Zij wonen in Phoenix wat zeer dichtbij was en Momma verbleef dus bij hen voor en na ons te bezoeken. Ze vervoegde ons vroeger dan verwacht in Vista, wat uiteraard fenomenaal was voor mij. Ik wist reeds dat ze naar Yuma zou komen en dat ze van plan was daar Paul (Florida) en mij te hosten, maar nu stond ze hier plots uit het niets voor mij en ik sprong natuurlijk – dat is nu eenmaal een logische reactie – een gat in de lucht!

Yuma werd dan ook een memorabele week samen. We hadden de hele week plezier tot in het oneindige en ik denk dat ik de momenten dat ik niet lachte op één hand kan tellen. Het was ook een zeer feestelijke week, aangezien we besloten onze verjaardagen te vieren, nu we weer even herenigd waren. Die vielen namelijk allemaal in een span van één maand. Paul werd drieëntwintig op 22 april, Momma werd vierenzestig op 13 mei en nadien is het mijn beurt op 22 mei. Op de koop toe hadden we ook Moederdag, wat Momma voor zovele mensen is, dus ook dat werd duchtig gevierd. We vierden dus viermaal feest op één week tijd.

Dat leidde tot zeer smakelijke maaltijden die telkens geserveerd werden op een bedje van gelach en idioot gedrag. We waren allen bijna verbaasd dat we niet uit Red Lobster, één van de restaurants waar we gingen eten, werden gegooid toen we enthousiast met de krabbenpoten begonnen te spelen. Een fantastisch diner en tientallen foto’s later, kwamen we meestal doodmoe aan in het hotel waar we verbleven. Daar praatten we dan of stortten ons in al ons enthousiasme op een spelletje ‘Bananagrams’, wat meestal niet echt de beste optie bleek te zijn.

De week was voorbij voor we het goed en wel beseften en voor de zoveelste keer ondertussen was het tijd om afscheid te nemen. Ik ben Momma zo dankbaar voor deze week samen. Het was het perfecte verjaardagsgeschenk. Ik hoop dat ik snel een manier vind om haar te kunnen gaan bezoeken in Denver.

De busreis voerde ons naar de grens met Mexico. Daar stapten we van de bus en wandelen we in een lange lijn over de grens. Dat was een eerste keer voor mij. Meestal maakte ik de overgang via vliegtuig, auto of boot, maar ik had nog nooit een grens overgewandeld. Het maakte me ook heel triest de grens te zien. Ik wist helemaal niet dat er ondertussen ook een muur of hek was gebouwd tussen de Verenigde Staten en Mexico. Ze zeggen dat het een manier is om illegale immigranten buiten te houden, maar ik had het gevoel dat dit een kans was voor mij om de Berlijnse Muur te herbeleven. En ik kan je zeggen dat dat geen aangenaam gevoel was.

Maar bedrukte gezichten en tristesse maakte zeer snel plaats voor een grote warme glimlach, toen we uiteindelijk in Mexico aankwamen. We werden opgewacht door een uitermate voorbereid Advance Team, dat ervoor had gezorgd dat we als welkomst een overheerlijke Mexicaanse lunch kregen en een optreden met plaatselijke dans en muziek. Om één of andere reden slagen Marriachi Bands er altijd in om de perfecte sfeer te brengen en iedereen zin te geven om uitbundig te beginnen zingen. We startten ons Mexicaanse verblijf precies zoals het zou moeten.

Ik werd opgehaald door mijn Host Dad, Carlos Fuentes genaamd, die een alumnus is en in Cast A’91 had meegereisd. We klikten van het allereerste moment, wat blijkbaar een Up with People ding lijkt te zijn. Ze zeggen ons telkens dat je niet enkel deel bent van je Cast, maar van de gehele UWP familie, die ondertussen al uit bijna vijfentwintigduizend alumni bestaat. Het is super daar nu deel van te mogen uitmaken en plots verbonden te zijn met zovele mensen van over de hele wereld.

Mijn Host Dad nam me mee naar ons huis, wat ik liever zou omschrijven als een klein kasteeltje. Het was een zeer verfijnde woning met een feilloos interieur, maar dat was niets vergeleken bij de mensen die er woonden. Carlos heeft een warme, lieve en zeer knappe vrouw Marianna en ze hebben samen drie wonders van kinderen: Natalia (9 jaar oud), Ian (7 jaar) en de kleine aanbiddelijke Pia (15 maanden). Ik was zo blij eindelijk nog eens kleine broers en zusjes te hebben en vond het grappig dat er net dezelfde leeftijdsafstand was tussen hen als tussen mijn broer en zussen. Koen is ondertussen veertien, Lynn is twaalf en Lara zes jaar oud, dus het leek alsof ik nu even een stap terug in de tijd nam. Ik vond het zeer leuk om in hun gezelschap te verkeren en tegelijkertijd deed het mij ook heel erg mijn drie kleine monsters thuis missen. Maar de tijd gaat zeer snel en over vijf weken zie ik hen al terug.

Deze week vloog voorbij. Ik was heel blij internet te hebben en ik had gehoopt op wat meer op mijn blog te kunnen posten, maar daar bleek geen tijd voor te zijn. We hadden vier shows op één week tijd, twee volledige avondshows en twee kortere schoolvoorstellingen. De reden voor dit grote aantal aan shows, was dat de week voor onze aankomst er net een aardbeving was met een kracht van 7.2 op de schaal van Richter. Die had zeer veel schade aangericht, waardoor vele mensen hun huis was beschadigd of zelfs volledig vernield. Het Advance Team had dan beslist om een extra show te doen zodat we de inkomsten van beide shows integraal konden doneren aan alle mensen die hulp nodig hadden.

Met betrekking tot de twee schoolvoorstellingen was onze steun meer van een morele aard, dan louter een financiële. Zo was er bijvoorbeeld een school volledig vernield en alle studenten van die school huisden nu in een opslagplaats dat een bedrijf had gedoneerd. Meer dan duizend studenten konden op die manier alsnog hun lessen voortzetten en wij gingen daar optreden om hen te tonen dat ze er niet alleen voorstonden, dat mensen net als hen van over de hele wereld er voor hen waren en met hen meeleefden.

Maar door die voorstellingen vloog de week voorbij. Na beide avondvoorstellingen was de Host Pick Up bijvoorbeeld pas om 1:30 am, wat uiteindelijk heel vermoeiend werd. Twee van de vier voorstellingen waren dan ook in Tijuana, wat bijna drie uur rijden is vanuit Méxicali. In het geval van de schoolvoorstelling wou dat dus zeggen dat we om 7:30 am met de bus vertrokken, om te kunnen optreden om 11:30 am. Nadat de show voorbij was en na een korte lunch stapten we dan om 2:00 pm weer de bus op om terug te keren naar Méxicali, waar we om 5:30 werden opgehaald door onze Host Families. Dagen zoals deze lijken echt heel snel voorbij te gaan.

Ook de verschillende CI Sites waren heel erg uitgespreid. Buiten te helpen in Méxicali zelf, waren er ook Sites in Tecate, Rosarito en zelf Ensanada. Het was ideaal om op die manier veel mensen te kunnen bereiken en het was ook leuk voor ons om verschillende plaatsen te zien. De CI bestond voor het grootste deel uit constructiewerken, soms dingen reparen, opruimen of gewoon schilderen. Up with People is, uiteraard naast zovele andere dingen, echt de ideale schilderstraining. En om één of andere reden heb ik nu het gevoel om net zoals in een interview “(lacht)” te schrijven. (lacht) (lacht nogmaals en nu met het feit dat hij weldegelijk net “lacht” tussen haakjes heeft gezet en dat in het midden van zijn blogbericht heeft getypt).

De week was zo snel voorbij en plots was het zondag, wat een Host Family Day betekende. Hoogtepunten van een geslaagde dag waren de vernissage van de tentoonstelling van Natalia’s tekenacademie en de urenlange lunch/kookles/diner thuis. De vernissage was heel leuk en ik was heel trots op Natalia, die echt nu reeds een zeer sterk ontwikkeld talent heeft. Het is fascinerend om alle kunstwerken van leeftijdsgenoten te gaan bekijken en het verschil te zien in ontwikkeling en talent. Natalia was zonder twijfel bij de sterkere studenten, wat meestal leuk is om te zien als grotere broer.

Nadien begon thuis het grote eetfestijn. Mijn Host Mom leerde me hoe echte guacamole te maken, alsook salsa en mijn Host Dad toonde me zijn recept voor Carne Asada. Er werd gejongleerd met verse tomaten, chili’s, avocado’s, limoenen, kaas, komkommer en tortilla’s, heel veel tortilla’s. Ik was zo blij allemaal verse producten te hebben na de VS, waar de meeste groeten en fruit rechtstreeks voorgesneden uit een verpakking uit de diepvries komen.

Specialer nog was dat alle producten in huis organisch waren. Mijn Host Dad is namelijk de eigenaar van een bedrijf dat organische producten exporteert in zowel Mexico als de VS. Het was heel interessant om een week lang enkel organisch te eten en zo meer te weten te komen wat dat net allemaal exact inhoud. Ik voelde me ook gewoon een hele week echt heel goed en veel fitter dan normaal gezien, wat heel goed uitkwam met al die shows.

Ik vergat ook bijna te vermelden dat dit dus onze eerste Mexicaanse shows waren, wat telkens een groot verschil is met de VS. Niet zozeer in de manier waarop wij de dingen doen – ja, we hebben een andere volgorde voor sommige nummers en we hebben nu ook een Mexicaanse Medley in de show alsook een paar andere Mexicaanse nummers – maar het grootste verschil is het publiek en meerbepaald hun houding ten opzichte van ons.

Up with People wordt in Mexico Viva la Gente genoemd en dit is waarschijnlijk de enige plaats in de wereld waar we echte popsterren zijn. Het publiek wordt gek as we op scene komen en ze beginnen om de haverklap in het midden van de show te applaudisseren of juichen voor eender welk nummer. Na de show is het ook weer handtekeningen uitdelen geblazen, alsook foto’s nemen met uitzinnige fans. Dat is echt een heel andere ervaring en op het eerste zicht lijkt het dat de meeste Cast Members het zeker kunnen smaken. Ik wist van vorig semester al hoe het eraan toe zou gaan en ik ben gewoon heel blij terug te zijn.

Mexico is zo’n warme plaats – letterlijk en figuurlijk – en het zijn vooral de mensen die hier wonen die daar voor zorgen. Vorig semester was ieder van mijn Mexicaanse Host Families een schot in de roos en dat was deze keer weer het geval. Ik kijk uit naar de volgende vier weken die volgen en naar alle mooie dingen die we nog gaan zien, leuke dingen die we gaan doen en vreemde dingen die we gaan eten. Haaa… Mexico… ik ben zo blij terug te zijn…

Vrolijke vrienden

2010-05-07T05:10:00.000+02:00

Als wij samen gaan kamperen, in het bos of op de hei, dan klinkt het wel duizend keren: vrolijke vrienden dat zijn wij! Een totaal andere richting voor onze Cast en een compleet nieuw gevoel: Up With People op kamp! Het leek alsof ik weer in de chiro zat. Er kwamen veel mooie herinneringen boven en nu was het tijd om er nieuwe bij te maken…

De Staff had beslist dat het na onze levensveranderende ervaring in de Filippijnen een goed idee zou zijn om even als groep tot rust te kunnen komen en ons zo weer wat meer verbonden te kunnen voelen. Door de omtrek van Manila en de verschillende kleinere CI groepen waren we namelijk een beetje uit elkaar gegroeid. Er waren enerzijds die banden die veel sterker waren geworden, zoals mijn Roof Top Gang en mijn CI site in het algemeen, maar tegelijkertijd leek er een soort afstand te ontstaan tussen de groepen onderling. Niet dat er bewust die beslissing werd gemaakt, het gebeurde gewoon natuurlijk. Maar daarom dus een week om te hergroeperen en ook wel een beetje om te ademen.

Biologisch gezien was dat ademen een enorm verschil. Van een grote, grijze, vervuilde, stinkende stad naar een kamp in het midden van de natuur met om je heen overal bomen, water, bergen, dieren,… Het was ongelooflijk. We evolueerden van een gezelschap kakkerlakken, muizen en ratten naar een overvloed aan vogels, eekhoorns en beren. Verder ging het uiteraard van een overmaat verkeer naar helemaal geen verkeer, wat dus letterlijk en figuurlijk een hele verademing was.

Qua woonst was het groepsgewijs niet zoveel verschil voor mij persoonlijk. Na mijn achtkoppige Roof Top Gang, kwam ik nu terecht in een blokhut met Paul (South Dakota), Gauthier (Belgium), Kyle (Minnesota), Lei (China), Dylan (Washington), Lance (Hopi), Breton (Nebraska), Paul (Florida), Sean (California) en Dave (US, zoals hij zichzelf altijd voorstelt, omdat hij constant rondtrekt en eigenlijk niet echt een vaste woonplaats heeft gehad voor een lange tijd). Dus, van acht mensen naar elf mensen. Het was met andere woorden wederom een Full House.

Het kamp bevindt zich in Forest Falls, California, waar we waren aangekomen in de luchthaven van Los Angeles. Het is gelegen in een prachtige vallei, waar een overvloed aan natuur en een gebrek aan technologie is. Fantastisch. Er was geen gsm-bereik en er was ook nergens internet te bespeuren. Wat voor mij de zesde week zonder internet betekende. Maar dat was de ideale rust. In het algemeen zien we internet als iets positiefs, maar het heeft ook een keerzijde. Ja, het is heel handig om in contact te blijven met het thuisfront en dat is een zegen. Maar het is tegelijkertijd ook een spreekwoordelijke vloek om dat er van je verwacht wordt dat je constant bereikbaar bent en het thuisfront laat weten wat er hier allemaal gebeurt.

Hoe dan ook, we kregen dus een week in een blokhut in de onmetelijke natuur om tot rust te komen en om ons terug verbonden te voelen. Dat lukte zeer goed. Buiten alle gewoonlijke Up With People activiteiten zoals Community Impact en Educational Workshops, waren er vele extra ontspannende activiteiten gepland. Het gevolg daarvan was wel dat onze “ontspannende week” uitdraaide tot dagen van acht uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds, maar goed, de activiteiten waren inderdaad ontspannend.

Zo hadden we bijvoorbeeld een kortfilm wedstrijd, waarin iedere CI site vanuit de Filippijnen zijn zelfgemaakte kortfilm liet zien, die enigszins uitleg gaf van wat iedere groep daar had gedaan. Er was ook een 80’s Dance Party en een basketball wedstrijd Students versus Staff. Verder was er ook een Expression Session, wat een wervelend spektakel werd. Iedereen kon zich inschrijven om iets te komen brengen voor de cast dat volledig lost stond van Up With People. Zo waren er mensen die besloten iets te zingen, origineel of niet, anderen dansten en weer anderen deden een sketch.

Voor ik het goed en wel besefte zat ik plots in drie projecten. Ik had mezelf ingeschreven om één van mijn eigen nummers te brengen. Verder werd ik gevraagd om mee te dansen in Toni’s (Arizona) project, die zelf een choreografie had gemaakt voor zes dansers, wat een overgang van moderne dans naar hip hop bleek te zijn. En uiteindelijk vroegen Laura Lynn (Nebraska), Caitlin (Wyoming) en Dylan (Washington) mij om mee te doen in hun kleine stukje semi-musical-parodie. Het was een super avond en ik kreeg nadien heel veel complimenten van verschillende mensen over verschillende dingen. De meesten waren erg onder de indruk van mijn eigen nummer, dat ik had gezongen terwijl ik mezelf begeleide op een prachtige vleugelpiano die daar als bij wonder in de zaal stond. Kort samengevat was het een memorabele avond.

De week zat er op voordat ik het goed en wel besefte en onze reis voerde ons naar onze voorlaatste stad in de Verenigde Staten, namelijk Vista, wat ook in California gelegen is. Vista is een kleiner stadje dat tussen Los Angeles en San Diego ligt. De Cast was verspreid rondom die plaats, waardoor sommigen van ons gehost werden in Oceanside, Carlsbad en gewoon Vista.

Nu, voordat we aankwamen in Vista, maakten we een tussenstop in Los Angeles, meerbepaald Hollywood. Dat zorgde uiteraard voor sensatie in de cast. Ikzelf had een fantastische tijd met twee van mijn beste vriendinnen, Caitlin (Wyoming) en Annie (Arkansas). We wandelden de volledige Walk of Fame af en maakten foto’s van en met een paar sterren die we zelf de moeite waard vonden. Zo stopten we ook bij het Chinese Theatre, waar vele beroemdheden een afdruk van hun handen en/of voeten hadden achtergelaten in een blok cement. Het was uiteraard leuk een handafdruk te proberen vinden waarin jouw hand perfect past. In mijn geval was dat Johnny Depp en Anthony Hopkins, wat zeker een aangename ontdekking was.

Na Hollywood kwamen we dus aan in Vista en ik ontmoette mijn nieuwe Host Family, die bestond uit Bonnie, een enthousiaste dame van negenenzestig jaar oud. Zij nam ons mee naar haar huis dat vol prachtige schilderijen hing, die ze zelf had gemaakt. Ik had mijn eigen kamer net als mijn Roommate Kyle (Minnesota). Kyle heeft een zeer sterke stem, wat hem een paar solo’s oplevert in de show. Daardoor kreeg onze Host Mom een soort privéconcert waarin haar twee Host Sons een belangrijke rol hadden, waar ze heel erg van leek te genieten.

Bonnie was een zeer speciale Host Mom voor mij. Ze is één uit die honderden mensen die ik ontmoet, die me bijblijft. Ik had een zeer goede connectie met haar, bijna van het begin dat ik haar leven binnenwandelde. Het voelde aan alsof er een reden was waarom ik net door haar werd gehost. Zij was voor een periode leerkracht en nadien switchte ze naar een bedrijfspositie als Public Relations Manager. In die positie reisde ze heel wat rond en ik vermoed dat het ook daar is waar ze een mooie som bij elkaar spaarde, aangezien ze reeds op achtenveertigjarige leeftijd met pensioen ging. Nadien reisde ze heel wat rond, zo was ze meerdere malen in Europa en zelfs in België, en schreef ze ook op regelmatige basis. Ze vertelde me dat ze meerdere non-fictie boeken had geschreven in de bedrijfswereld, wat ik zeer respectvol vond.

Tijdens de week zelf hadden we heel wat leuke en interessante activiteiten gepland. Zo gingen we bijvoorbeeld naar een concert van John Mayall, die ooit begonnen was met zijn eigen bandje samen met zijn goede vriend Eric Clapton. Wat belangrijker is, echter, is dat hij blijkbaar door velen gezien wordt als de vader van de Amerikaanse Blues. En nu, zevenenzeventig jaar oud, staat hij nog steeds op de planken met minstens evenveel energie als meer dan vijftig jaar geleden. Het was een fantastische nieuwe ervaring voor mij.

Verder kreeg ik ook eindelijk nog eens een portie theater, wat mij meer dan gelukkig maakte. Zo had ik het geluk naar de twee meest opgevoerde theaterschrijvers, respectievelijk Shakepeare en Ibsen, te mogen gaan kijken. De eerste voorstelling was ‘A Midsummer’s Night Dream’, die werd opgevoerd in San Diego en waarin één van mijn beste vrienden van Cast B’09 in meespeelde, namelijk Michelle (California). Michelle is een ongelooflijke actrice en zangeres en vorig jaar was het super om met haar samen te werken toen zij deel uitmaakte van de cast voor mijn Music Intern Project. Haar nu terugzien en weer met haar kunnen praten en lachen, deed me stralen, wat voor iedereen zichtbaar was. Het stuk zelf kon ik zeer goed smaken. De regisseur en dramaturgen waren met het vernieuwende idee opgekomen om het stuk te situeren in de jaren ’60 in Woodstock, wat vreemd genoeg zeer goed werkte.

De dag nadien gingen we naar ‘Ghosts’ van Ibsen en dat was een stuk dat me heel erg aansprak. De meeste mensen kennen ‘Dollhouse’, wat gezien wordt als één van de belangrijkste stukken in de theatergeschiedenis, maar ‘Ghosts’ was echt een ongelooflijk ontdekking. Ik had het nog nooit gelezen of gezien, maar ik was nadien helemaal onder de indruk. De cast bestond dan ook uit vijf uitstekende spelers en de enscenering en kostumering was voortreffelijk. Zoals volgens mij het geval zou moeten zijn bij theater had ik na de voorstelling verschillende discussies, waar ik persoonlijk heel er van hou.

Iets minder cultureel, maar zeker niet minder invloedrijk op mijn leven, gingen we op Host Family Day Legoland bezoeken! Ik transformeerde weer in die kleine overenthousiaste jongen die zijn hele leven lang met Lego had gespeeld. Het was altijd een droom geweest naar Legoland in Kopenhagen te gaan, maar dat is enorm duur en het was er uiteindelijk nooit van gekomen. Ik wist zelfs niet dat er ook een Legoland in de Verenigde Staten was, dus toen ik dat hoorde was ik uiteraard door het dolle heen. Het stelde nu minder voor dan toen ik tien jaar oud was, maar toch werd ik overvallen door een vloed van nostalgie.

Verder gingen we ook naar het Museum of Making Music, waar ik ook helemaal in mijn element was. Meer nog, het museum was opgericht door de achterkleinzoon van de heer Steinway, waardoor het museum vol uitzonderlijke piano’s stond. En hoewel er overal bordjes op de piano stonden, die zeiden dat het voorboden was de piano aan te raken, laat staan bespelen, duurde het niet lang voordat ik verrukt achter een piano zat. De twee meest memorabele waren een doorzichtige vleugelpiano, waarbij je dus alle snaren doorheen de piano kan zien en een uniek ontworpen piano uit China. Deze vleugelpiano werd Butterfly genoemd, omdat de piano inderdaad opende in de vorm van een vlinder. Ze was gebaseerd op het liefdesverhaal van de ‘Butterfly Lovers’, wat je zou kunnen zien als de Chinese versie van ‘Romeo and Juliet’.

Uiteindelijke kreeg ik ook een portie kunst, toen we het ‘Timken Museum of Art’ gingen bezoeken in San Diego. Daar hadden ze vreemd genoeg schilderijen van Rembrandt, Breughel en Van Eyck, wat me plots heel erg thuis deed voelen. Het museum bevond zich in een prachtig park, waar besloten te picknicken. Daar ben ik ondertussen een zeer grote fan van geworden en ik raad het iedereen aan om dat vaker te doen. Het is gewoon een zalig rustig moment als je je omringt met mensen om wie je geeft. Al wat je nodig hebt, is een picknicklaken, voedsel en goed gezelschap. Zo simpel is het.

Ik had veel verrijkende gesprekken met mijn Host Mom en ik weet dat ik daar nog weken had kunnen verblijven zonder ook maar een avond geen gespreksonderwerp te hebben. Het was gewoon heel rustgevend, aangezien ze uitermate intelligent is en er geen enkel gespreksonderwerp taboe bleek te zijn. Ik heb altijd veel respect gehad voor mensen met levenservaring. Toen ik als vrijwilliger in een rusthuis werkte, leerde ik zoveel bij en het deed me nog meer dan voordien beseffen hoeveel onaangeboorde en soms zelfs ongerespecteerde (levens)wijsheid er daar huist. Niet dat ik Bonnie wil vergelijken met een bejaarde, in tegendeel, zij heeft meer levensvreugd en energie dan vele mensen van mijn leeftijd.

Mijn leven hier is ongelooflijk. Letterlijk. Het is niet te geloven wat ik allemaal meemaak op zo’n korte tijd. Iedere week is ook compleet verschillend. De plaatsen waar ik ga, de mensen die ik ontmoet, de dingen die ik doe. Ongelooflijk. Ik geniet er met volle teugen van en begin langzaamaan af te tellen. In vijf en een halve week is het over. Dat betekent dus dat er nog een vierde overblijft van dit avontuur. Ik ben overtuigd er het meeste uit te halen en er het beste van te maken.

Als jij Filippijnen zegt, denk ik…

2010-04-27T06:55:00.000+02:00

Ethan. Het eerste dat spontaan in me opkomt. Alle beelden die tegelijkertijd in mijn hoofd opduiken. Wat een geweldige ervaring het was zo’n kleine jongen in mijn leven te zien en voelen wandelen. We hadden een onvergetelijke tijd samen. Het was dan ook zeer moeilijk om afscheid te nemen. De laatste keer dat ik hem zag, was hij trouwens aan het werken, waardoor er geen kans was om wat tijd met hem door te brengen. Ik heb een laatste beeld in mijn hoofd dat ik graag met jullie zou willen delen.

Woensdagochtend. We komen aan op Smokey Mountain. De kinderen komen met een grote glimlach op ons afgelopen. Ik ben er zeker van dat mijn gezicht straalt als ik al die lieve gezichten zie, maar toch betrap ik er mezelf op dat mijn ogen de ruige menigte scannen op zoek naar Ethan. Geen teken van hem. Ik ga ervan uit dat ik hem niet meer zal zien, dus ik zet me erover en begin duchtig met de andere kinderen te spelen. Plots, uit het niets, staat Djamel, zijn twee jaar oudere broer, naast mij met fonkelende oogjes. Ik neem hem in mijn armen, kijk rond. Niets. Maar ik ben heel gelukkig Djamel te zien en het is fantastisch te voelen dat dat wederzijds is.

Ik begin enthousiast te werken en de kinderen eten te geven terwijl ik af en toe Djamel eens de lucht ingooi. Tijdens het werk hangen er ook constant minstens vijf kinderen rondom mijn nek, middel, armen en benen, wat ondertussen zo’n gewoonte is geworden dat ik zelfs bijna niet meer merk. Het is een vreemder gevoel als er geen kinderen meer zijn. Hoe dan ook, ik ben heel gefocust op de vele wildebrassen, totdat ik plots Djamel mijn naam hoor roepen. Aangezien hij dolenthousiast klinkt, draai ik me om en kijk recht in Ethan’s ogen. Heel even staan we tegenover elkaar, voordat hij op me komt afgelopen en letterlijk op me springt. Ik zwier hem in het rond en we gieren het allebei uit.

We beginnen bijna onmiddellijk al spelend te vechten en we lopen luid lachend in het rond. Ethan, Djamel en ik, de drie ongenoemde musketiers. Maar het geluk duurt niet lang deze keer. Ethan blijft maar op mij springen en rond mijn nek hangen, maar na vijf minuten begint hij een hele uitleg te doen in Tigalik, waar ik niets van versta. Totdat hij wijst naar de andere kant van de straat, waar een jongen van een tiental jaar duidelijk op hem staat te wachten. Ethan geeft me een laatste knuffel, lacht nog eens, draait zich om en loopt weer op de jongen toe.

Ik blijf hem volgen met mijn ogen, niet goed wetend wat er nu komt en daardoor wat nerveus, maar ook gewoon lachend omdat hij om de drie meter omkijkt en me telkens een nog grotere glimlach geeft. Maar de glimlach verdween snel van mijn gezicht, als ik zie dat de andere jongen, ik schat zo’n acht jaar oud, Ethan een vuilniszak overhandigt die groter is dan hijzelf. Ze nemen beiden hun vuilniszak in de ene hand. Ehtan draait zich nog eenmaal om en hij wuift naar mij. Dan pikt hij met zijn andere hand de metalen staaf op die hij gebruikt om afval op te prikken, draait zich om en vertrekt samen met de andere jongen. En dat was het laatste dat ik van hem zag.

Smokey Mountain. Nergens anders op aarde vind je zo’n plaats. Het heeft zonder twijfel mijn leven veranderd. Ik wou dat ik het kon uitleggen, maar dat lijkt nog steeds niet te lukken. Er zijn zoveel dingen tegelijkertijd te verwerken. En mijn focus is nog steeds Ethan. Ik blijf hopen op een mail van het Verenigd Koninkrijk om me te laten weten dat ik hem mag sponsoren.

Peter Pan. Neen, dit heeft voor één keer niets te maken met mijn onvoorwaardelijke liefde voor Disney. Dat is de bijnaam die ik kreeg van de straatkinderen. Van het ogenblik dat ons busje de CI site opreed, kwamen ze van overal toegestormd en schreeuwden ze “Peter Pan! Peter Pan! Peter Pan!” (op z’n Engels uiteraard). Een meer hartverwarmende aankomst kan ik me moeilijk inbeelden.

The Roof Top Gang. Zo hadden we onszelf gedoopt, aangezien we met acht samenwoonden en bijna iedere avond eindigden op ons plat dak. Het is die groep die er elkaar heeft doorgeholpen. Ja, er waren uiteraard heel veel frustraties en iedereen had zijn moeilijk momenten waardoor het regelmatig botste, maar dat maakt de band enkel sterker. En eerlijk gezegd, is het niets vergeleken bij alle mooie en leuke momenten. Ik zal dan ook altijd een speciale band hebben met Caitlin (Wyoming), Anja (Sweden), Toni (Arizona), Candy (Bermuda), Allison (Wisconsin), Laura (Switzerland) en Michael (Belgium).

Manilla. Manilla is een gestoorde stad en het belangrijkste punt in de Filippijnen. Op vrije dagen reden we rond en zagen we andere delen van het land, maar het is niets vergeleken bij de hoofdstad. Het is een wereld op zich, alsof het een land in het land zelf is. Maar dat is het geval met zovele hoofdsteden, denk ik dan. Hier is het gewoon weer die clash tussen de twee werelden die zo duidelijk en prominent aanwezig is. Op het “platteland”, zoals ze zelf spreken over alle wat buiten Manila valt, gaat alles er veel rustiger en meer uitgebalanceerd aan toe.

Mango’s. Hét Filippijnse fruit bij uitstek. Je vindt het overal en in alle mogelijke soorten: gewoon verse mango, gedroogde mango, mangosap, mangoshakes, mangoconfituur, mangoijs,… Overal mango. En het belangrijkste: het is onwaarschijnlijk lekker! Zo sappig en vol smaak, dat had ik nog nooit ergens anders gevonden. Dat is het geval met veel fruit hier, zoals watermeloen bijvoorbeeld, maar de mango is echt fantastisch.

Verkeer. Gestoord. Onverantwoordelijk. Ongeloofwaardig. Er zijn gewoon geen regels. Je wil ergens geraken en dat wil je zo snel mogelijk doen. Dus, zoals één van mijn persoonlijke helden Niccolo Machiavelli ooit zei: “Het doel heiligt de middelen.” In het verkeer zitten zou je eigenlijk kunnen zien als een constante uitbreiding van je bijna-dood-ervaring-curicculum.

Jeepkneys. Zoals ik al had vermeld zijn dit de kleine busjes, waar je gewoon opspringt als je ergens naartoe moet en eigenlijk is dit het meest voorkomende transportmiddel. Het is dan ook vreemd dat je het enkel in dit land vindt. Als je rondkijkt zie je overal taxi’s, trycicles en dan de jeepkneys. Fascinerend en levensgevaarlijk.

Emmerdouche. Eerst vreemd en ietwat ongemakkelijk. Uiteindelijk gewoon heel leuk en grappig. Ik moet wel toegeven dat ik op zo’n moment heel blij was kort haar te hebben.

Toilet. Vaak zonder wc-bril, meestal zonder toiletpapier. Het leert je uitkijken als je een wc-hokje binnenstapt om te zien of er papier is of niet. Verder is het toch ook altijd wel een opluchting als de deur sluit.

Dat waren de eerste tien dingen die in me opkwamen. Er zijn er uiteraard veel meer, maar ik heb geprobeerd deze vraag zo spontaan mogelijk te beantwoorden en dit was dus het resultaat.

Ik wou ook even vermelden dat de shows eigenlijk heel goed gingen, hoewel de omstandigheden niet bepaald ideaal waren. Ons podium stond namelijk op een prachtige plaats, namelijk de binnenplaats van dat grote nieuwe complex dat ze nog volop aan het bouwen zijn. Aangezien het een atrium is en dus eigenlijk openlucht zou zijn, is er een enorm glazen dak over gebouwd, waardoor het natuurlijk licht kan binnenvallen.

Nu, dat zou allemaal heel leuk en mooi zijn en zo, moest de zon hier niet de hele dag schijnen, die uiteraard die ruimte ongevraagd ombouwt tot een gigantische serre. Het aircosysteem was namelijk nog niet geïnstalleerd, waardoor het binnenin echt ondraaglijk was. De zaal werd vol met grote ventilatoren en draagbare aircosystemen geplaatst, maar dat ging niet snel genoeg. Het was uiteindelijk zo erg dat er beslist werd om de matineevoorstelling af te lassen en al die mensen tickets te geven voor één van de drie avondvoorstelling. Tegen ’s avonds werd er in geslaagd de plaats te laten afkoelen, maar dat was echt onmogelijk voor een voorstelling om twee uur in de namiddag.

Hoe dan ook, we hadden nog steeds een goed gevuld programma: drie avonden, die shows. En dat was meer dan genoeg voor mijn lichaam en stem. Mijn stem had het nogal moeilijk zich aan te passen aan de Filippijnen. Enerzijds is er het weer, dan de uitlaatgassen en de onzuivere lucht in het algemeen, het gebrek aan water en dan de airco die – als ze er dan al eens is – helemaal niet goed is voor je stem. Ik denk dat ik niet meer had aangekund dan die drie shows op een rij. Maar ze gingen allemaal zeer goed en het publiek was op het randje van laaiend enthousiast, in al hun Aziatische gereserveerdheid uiteraard.

Wat me weer doet uitkijken naar het uitbundige Mexicaanse publiek en gewoon Mexico op zich, wat plots niet zo veraf meer lijkt. Net als het einde van dit semester. Tijd is zo een fascinerend iets. Je kan het niet kopen, maar je kan het wel spenderen. En ik kan je zeggen: de tijd die ik hier doormaak, is onbetaalbaar. Het zou dan ook te jammer zijn om het te verkwisten, want de tijd die je verliest, krijg je nooit meer terug.

Tussen twee werelden

2010-04-11T11:14:00.002+02:00

Het leven gaat hier voort aan een hels tempo. Het begint ’s ochtends vroeg in een taxi in het verkeer, waar je dat eigenlijk letterlijk kan nemen. Daarna volgt er een dag CI op Smokey Mountain, een promotiedag met minishows op strategische openbare plaatsen of een interne dag met educatieve workshops. Ieder onderdeel is op zich interessant en verruimend. Gewoon het feit in een totaal andere omgeving te verblijven is een leerervaring op zich.

Het hele leerproces brengt ook zeer veel gevoelens met zich mee. Vreugd, enthousiasme, dankbaarheid, maar ook onmacht, angst, verdriet en vooral heel veel frustratie. Je zou kunnen spreken van een emotionele rollercoaster en aangezien wij met z’n achten samenleven is het heel fascinerend te zien hoe iedereen die blijkbaar anders doormaakt. Sommigen beginnen aan een enthousiaste start alvorens ze aan een onverwachte afdaling beginnen, anderen storten van in het begin de dieperik in om nadien langzaam weer naar boven te kruipen en dan heb je die die blijvend over kop gaan, op en neer, zonder einde. Conclusie: samenleven is moeilijk. Maar goed, dat is dan weer iets waar je uit kan leren.

Ieder overwint ook zijn eigen angsten en frustraties. Zo zijn er bijvoorbeeld die nog steeds schreeuwen in de taxi of zelfs hun ogen gesloten houden, terwijl ik gewoon denk “Dat was op het nippertje”. Ik hou ervan naar Smokey Mountain te gaan en vind het nu reeds jammer dat er nog maar drie dagen overblijven. Er is zo’n sterke connectie ontstaan tussen die plaats en vooral de mensen die er leven. Een heel speciale band heb ik met Ethan, een jongetje van vier jaar oud. Hij en zijn broer Jarmel, zes jaar oud, zijn twee weesjes die enkel nog hun grootvader hebben. Ze lopen een hele dag rond tussen het afval en het maakt niemand iets uit wat er met hen gebeurd.

Cailtin en ik ontdekten ze voor de eerste keer toen ze naar ons stonden te kijken terwijl we andere kinderen eten gaven. Cailtin stapte op hen toe om te vragen of ze honger hadden en toen ze na heftig geknik een bord wou gaan halen in de keuken kreeg ze te horen dat we hen niets mochten geven. Blijkbaar zitten zij niet in het systeem en is het eten enkel voor de kinderen die wel zijn ingeschreven. Het deed pijn te zien hoe zij hongerig stonden te kijken naar alle kinderen die aan het eten waren. Ik ben ook pas de achtste dag te weten gekomen wat hun leeftijd was, want volgens ons zagen ze eruit alsof ze beiden drie jaar oud waren. We zijn er in geslaagd om er die dag en de volgende dagen voor te zorgen dat zij toch eten kregen. Als alle kinderen die in het programma zitten zijn komen eten, blijven er meestal nog een paar borden over en daarvan kregen we de toestemming aan hen te geven.

Nu, PCF heeft een programma dat gelijklopend is met Plan en zovele andere organisaties. Je kan een kindje sponsoren en dan zorgen zij ervoor dat het kind een kans krijgt op een betere toekomst. In het geval van PCF houdt dat in dat je voor een som van driehonderd euro per jaar “ouder” wordt van dat kindje. Wat je kind dan krijgt is het volgende: zeven uur school per dag, transport van en naar school, schoolboeken en andere benodigdheden, een schooluniform, schoenen, excursies, twee warme maaltijden per dag, een wekelijks voedselpakket voor de familie van het kind en een dagelijkse vitaminepil. Verder is het in de prijs ook inbegrepen dat je kindje gratis medische bijstand en medicatie krijgt wanneer nodig, alsook dat de hele familie ontwormd wordt en preventieve medicatie krijgt zodat je zeker weet dat je kind in een veilige(re) en gezonde(re) omgeving verblijft. Ten slotte, houdt het ook de kosten in voor een sociaal werker die regelmatig huisbezoeken doet en het kind en de familie uitleg geeft over de opties voor de toekomst van het kind.

Caitlin en ik hebben besloten ouders te worden van Jarmel en Etan. We hopen dat zij zo beide een kans hebben op een andere toekomst. Het probleem echter is dat zij niet zijn opgenomen in het systeem, omdat hun ouders ze nooit hebben ingeschreven, waardoor het lijkt dat die kinderen niet bestaan. De prijs voor een geboortecertificaat zien vele ouders namelijk als een overbodige en onnodige kost. Daarom worden er nu gesprekken gevoerd met de grootvader van Jarmel en Ethan, in de hoop dat die hen willen laten opnemen in het programma. Zonder zijn goedkeuring is dat namelijk niet mogelijk. Maar het probleem is dat zij op dit moment van nut zijn voor de grootvader aangezien zij hem helpen bij het sorteren van afval. Op dit moment is alles dus zeer onzeker, maar ik blijf hopen op een goede afloop…

Buiten het voedingsprogramma wordt er nog steeds duchtig geschilderd. De nieuwe school ziet er zeer goed uit en het is super te weten dat ze uiteindelijk duizend kinderen van op Smokey Mountain zal huizen. Zoals ik al had vermeld was er voor ons gepland dat we de eerste en tweede verdieping van de drie verdiepen hoge school zouden schilderen. Maar we zijn allen zo gemotiveerd en werken zo hard dat we uiteindelijk ook de derde verdieping reeds hebben gedaan, wat dus de laatste is. PCF is zeer tevreden zo’n sterke werkkrachten te hebben en wij zijn zeer blij hun verwachtingen te kunnen overstijgen.

Tijdens één van onze werkdagen gebeurde er plots iets afschuwelijk. We zagen één van de “huisjes” in de sloppenwijk verderop vuur vatten. Iedereen schrok en ik vreesde wat inderdaad zou gebeuren. Voor we het goed en wel beseften stonden plots tien woningen in brand en het vuur bleef zich verder verspreiden. Het duurde meer dan een half uur voordat de brandweer verscheen en op dat moment waren een heleboel huizen al herleid tot een zwart geraamte. Overal liepen mensen schreeuwend in en uit hun brandende huizen om te redden wat er te redden viel. Een uur nadat de brandweet was aangekomen was alles voorbij en we zagen hoe er van zovele huizen niets meer overbleef en er overal mensen zaten te wenen op hoopjes meubels en kleren. Die mensen waren alles kwijt. Alles. En dat was de tweede keer dat zoiets was gebeurd in een week tijd. Het was nu gewoon zo dichtbij dat we de hitte zelfs op ons gezicht konden voelen. Een schokkend en triest moment.

Buiten de dagen op Smokey Mountain zijn er dus ook de promotionele dagen waarop we minishows doen van zo’n vijftig minuten lang. Ik denk we er ondertussen negen hebben gedaan en de volgende stap is de drie dagen waarin we vier grote, volledige shows hebben van twee uur lang. De plaats waar we die shows gaan houden is nu nog onder constructie. Het is namelijk een enorm hotel met ingebouwd winkelcentrum en casino. Ik kan me inbeelden dat het vreemd klinkt om me zoveel over winkelcentra te horen praten, maar dat is hier een zeer belangrijk onderdeel van het leven. Of toch ten minste voor vijftien percent van de bevolking.

Van de tien grootste winkelcentra in de wereld vind je er namelijk drie in Manilla. Het grootste is de Mall of Asia, waar wij hebben opgetreden. Ik dacht dat de Mall of America gestoord was, maar het is echt niets vergeleken bij dit. En hoewel ik het een walgelijke wereld en idee vind, moet ik toch toegeven dat het ergens iets ongelooflijks is dat ik heb opgetreden in de Mall of Asia. Het aantal mensen dat je daar vind, is ook gewoon belachelijk. Ik heb nog nooit zoveel mensen tezamen in een winkelcentrum gezien.

Ik hier ook een nieuw fenomeen ontwikkeld, wat volgens de medische verantwoordelijke van onze Cast wordt omschreven als een paniekaanval. De eerste keer dat we in zo’n plaats waren kreeg ik plots precies geen adem meer. Het enige wat ik zag waren mensen, overal mensen en het geluid was oorverdovend. Alsof er een voetbalmatch bezig was en mensen hun team aan het toejuichen waren. Het was gestoord. Opeens kwam het gevoel alsof ik werd platgedrukt en ik begon te beven en kreeg geen lucht meer. Daardoor werd ik plots draaierig en even leek het alsof ik zou flauwvallen. Dat is sinds dan nog een paar keer gebeurd, maar toen wist ik ten minste wat het was en ze hebben mij ene paar dingen uitgelegd die ik op zo’n moment moet doen, wat echt helpt. Maar ik ben blijkbaar ook niet de enige met dat probleem. Het is gewoon zo overdonderend voor ons allemaal. Maar goed, dat is dan weer een ervaring extra, denk ik dan.

De shows zelf gingen allemaal zeer goed. Het Aziatisch publiek is zeer vriendelijk en gereserveerd enthousiast. Je kan aan de gezichten zien dat ze van de show genieten en ze beginnen ook meerdere malen applaus te geven, soms zelf in het midden van een nummer. Maar je ziet ze nooit opspringen of schreeuwen of beginnen dansen. Dat is het grote verschil met Mexico, waar iedere show een feest losbarst. Maar dit is nu eenmaal een deel van de cultuur en het is zeer interessant om voor zo’n diverse soorten publiek te kunnen staan.

Qua inhoud vind ik de show ook beter dan vorige tour. De productie zit veel strakker en beter, waardoor de show een betere dynamiek heeft. Voor mij is het ook een grote eer om zoveel solo’s te mogen hebben. Ik heb op dit moment reeds iedere mannelijke solo in de show gezongen en doordat we roteren krijg ik telkens iets anders te doen, waardoor het interessant blijft voor mij. Tot nu toe heb ik wel telkens de show geopend, wat ik heel erg apprecieer aangezien ze die persoon heel veel verantwoordelijkheid geven. Alles begint met één stem en de band. Daarmee staat of valt alles. Een enorme eer om dat te mogen doen. Verder ben ik ook net als vorig jaar nog steeds Loveboy in onze tien minuten durende Love Medley, wat een zeer leuke rol is om te spelen, zingen en dansen.

Maar op dit moment betekent de show minder voor mij. Ik geef veel meer om de CI die we doen of de educatieve sessies die we hebben. Hoe dan ook, het is een deel van het programma en voor mij opnieuw het besef en het bewijs dat dit echt de ideale combinatie is voor mij. Ik heb altijd willen mensen helpen, reizen, mijn hele leven leren en op een podium staan. En hier kan ik dat allemaal tegelijkertijd doen. Het is een fantastische tijd. Ik ben ook zo druk bezig dat het soms lijkt alsof er niets anders meer is buiten dit.

Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar voor alles wat ik van hen heb geleerd. Dat besef ik nu meer dan ooit. Zij maakten me sterk en zelfstandig waardoor ik dit nu kan doen. Ik heb hen niet nodig om dingen voor mij te doen of om me goed te doen voelen. Dat kan ik zelf. Ik mis hen ook niet, in tegenstelling tot zovele mensen hier die hun ouders wel missen. En dat is niets negatiefs. Ik denk aan hen, met een glimlach op mijn gezicht, omdat er nu eenmaal dingen zijn die me aan hen doen denken. Maar ik heb niet het gevoel van gemis of eenzaamheid of het gevoel dat ik nu bij hen zou willen zijn. Neen, ik ben nu waar ik moet zijn. Het is exact deze plaats. En ik ben zo blij dat ik geweldige ouders heb die me de kans hebben gegeven dit te kunnen doen. Als jullie dit lezen: dankjewel moeke, dankjewel pappie, voor al jullie steun en liefde, dankjewel.

En niet enkel mijn ouders. Dankjewel ook aan mijn broer en zusjes, mijn grootouders en de rest van mijn familie. Iedereen die er altijd voor me was en me dit gunt, dankjewel. Ook mijn beste vrienden. Ik wou dat jullie dit ook konden meemaken en ik kijk er naar uit thuis te komen en zoveel met jullie te kunnen delen. Bedankt ook iedereen voor alle lieve mails en sorry dat ik niet altijd de tijd vind om te antwoorden. Tot slotte wou ik alle mensen bedanken die een dag hebben gekocht en op dit moment in het bijzonder alle mensen die een dag hebben gekocht dat ik in de Filippijnen zit. Ik stel iedereen voor om eens te gaan kijken op mijn kalender (dat doe je door op de link ‘Koop de Dag’ te klikken) waar je zal zien dat iedere dag van deze vijf weken volledig is uitverkocht. Het is fantastisch. Dankjewel iedereen voor jullie hulp en steun.

De situatie waarin ik me bevind doet me ook beseffen wat een geweldige groep mensen er thuis op me zitten te wachten. Ik zit namelijk nog steeds met de ongemakkelijke Host Family situatie. De enige manier waarop ik het kan beschrijven is dat het lijkt alsof ik tussen twee werelden zit. Een niet bepaald aangenaam gevoel.

Enerzijds heb ik de wereld waar ik grotendeels in leef. Overdag werken op de grootste afvalberg van de wereld en ’s avonds bezweet en vol verf thuiskomen in ons klein appartementje waar we met ons achten verblijven. Geen werkende douche, een slaapkamer met een airco systeem dat het constant begeeft waardoor het zelf ’s nachts vijfendertig graden is en een bed dat specialist is in het bezorgen van nek-, schouder en rugpijn. Verder is het vuil en hebben we een uitgebreide collectie huisdieren, zijnde kakkerlakken, muizen en ratten. Maar het belangrijkste is dat we elkaar hebben.

Anderzijds is er die andere wereld. Onze Host Dad komt ons, meestal onaangekondigd, ophalen voor een avondje “plezier”. Hij neemt ons mee naar zijn Rotary Club of één of andere vereniging waar hij deel van uitmaakt en vraagt ons dan om daar een soort minipresentatie te geven van wat wij zijn of doen. Op zo’n momenten lijkt het alsof we worden geshowd als zijn nieuwe exotische huisdieren. Of hij neemt ons mee naar een belachelijk chic restaurant. En dat terwijl we thuis alles zelf moeten betalen: wc-papier, drank, eten, handdoeken,… Ik zou liever wat basisdingen krijgen, dingen die we nodig hebben, in plaats van al die onnodige luxe. Tijdens Pasen had hij bijvoorbeeld beslist dat we naar zijn vakantiehuisje zouden gaan aan zee. Er is uiteraard heel veel zee, aangezien de Filippijnen eilanden zijn, maar er was één bepaald strand waar hij een huisje had en dat hier bekend is als het mooiste strand.

Dus de vrijdag van het paasweekend vertrokken we met een soort minibus die hij gehuurd had op weg naar een tweedaagse aan zee. We reden zo’n vijf uur en kwamen aan op onze bestemming. Een vakantiehuisje dat vier keer zo groot is als mijn huis thuis, met een aanpalend ander huis waar de chauffeur, de kok en de meiden zouden verblijven. Onze Host Dad had ook een andere familie uitgenodigd, die ook een Host Family waren, namelijk voor Kimia (Maryland), Yukari (Japan) en Margaux (Belgium). We waren in totaal met zo’n veertigtal mensen, die dus allemaal een bed hadden in dat enorme huis met vier verdiepingen.

Aan het huis was ook een soort garage waarin twee speedboten, twee jetski’s, een bananenboot, een pedalo, kajaks en nog allerlei ander “speeltuig” stond. Die garage gaf uit op de “tuin”, wat eigenlijk een privéstrand was, dat op zich uitgaf op een prachtige baai vol helder water. Het leek de ideale plaats voor een droomvakantie. Alleen, stond op dat moment mijn hoofd er niet echt naar. Het was zo verwarrend. Het was helemaal niet wat ik wou of waarom ik hier gekomen was. Maar in plaats van tegen te werken en iedereen zijn geluk te verbrodden, heb ik mijn best gedaan om rustig mee te doen. Ik heb ook vooral de tijd genomen voor mezelf, om gewoon wat in de zon te liggen en te lezen en schrijven, zodat ik al die gevoelens en gedachten kon ordenen in mijn hoofd.

Al bij al was het een ontspannende tweedaagse, maar ik was vreemd genoeg zeer blij terug in ons kleine appartementje binnen te stappen. Het voelde aan alsof we thuis waren. Ook al hebben we hier niets van de luxe die daar wel was. Het voelt gewoon juister aan nu. Hoe dan ook, ik denk dat het wel duidelijk is dat het een eerder ongewone situatie is, waarin ik me bevind. Maar, wederom, het is iets waaruit ik kan leren. Alles gebeurt om een bepaalde reden. Dus als ik hier ben, dan wil dat zeggen dat ik hier moest zijn.

We kregen een ander citaat mee vorige week, die ging als volgt: “Als het je niet aanstaat, verander het dan. Als je het niet kan veranderen, verander je houding dan.” Dat was een zeer bruikbaar citaat hier, maar ook gewoon overal en in alles wat ik doe.

Up With People is echt een levensveranderende ervaring. Ik kan niet wachten om te zien wat er nog volgt en tegelijkertijd besef ik dat het eigenlijk al bijna over is. De tijd gaat zo snel. Binnen een week zit de Filippijnen erop. Dan zitten we twee weken en een half in de Verenigde Staten om nadien voor vijf weken México in te trekken. Er zijn inderdaad nog maar zo’n twee maand over. Het is ongelooflijk. In alle mogelijke betekenissen van het woord.

En we zijn in de Filippijnen!

2010-03-28T15:03:00.004+02:00

Jawel, ik heb de vijfentwintig uur durende reis overleefd. Na een busreis van Naperville naar Chicago, een vlucht van dertien uur naar Seoul (de hoofdstad van Zuid-Korea), een wachttijd van vier uur in de luchthaven en uiteindelijk een vier uur durende vlucht naar Manila was het zover. Hoezee! We kwamen om 1:00 am de luchthaven uitgewandeld en werden lieflijk gestreeld door de zachte nachtbries van zo’n dertig graden Celcius. Ik was volledig klaar voor dit grote avontuur.

Tijdsprong.

Montevideo was zeer kort, maar dat hield gewoon in dat er geen enkel saai of niet leuk moment was. De show ging zeer goed, de zaal was op een tiental mensen na uitverkocht, maar het was vooral de CI die ongelooflijk was. Ik werd samen met vijf mede Uppies uitgekozen om een klein CI project te doen in een middelbare school voor probleemkinderen. Het was een alternatieve privéschool, die jongeren die uit het schoolsysteem waren gestapt alsnog een kans wou geven om hun diploma te behalen. Leeftijd was dan ook niet zo belangrijk, waardoor je studenten had van twaalf tot tweeëntwintig jaar oud. Het maakte ook niet uit wat je achtergrond was of wat de reden van je keuze was, zolang je maar je diploma wou behalen.

Wij werkten met de hele school, die om praktische redenen werd opgesplitst in vier groepen van verschillende leeftijden, zodat wij uiteindelijk vier sessies na elkaar hadden. Tijdens zo’n sessie met een groep hadden we groepsgesprekken en discussies met hen alsook een paar andere activiteiten. Als afsluiting speelden we telkens een paar nummers akoestisch, wat een nieuw concept is dat we meer proberen uit te werken met UWP. Het geeft heel goed om een groepje van vijf tot tiental Cast Members ergens te laten spelen met enkel een gitaar, een boxdrum en een shaker. Het maakt alles zeer authentiek en integer, het is veel dichter bij het publiek en de muziek die je creëert is puur op een manier die je moeilijk krijgt in een grote show. De muziek is trouwens geen UWP muziek tijdens zo’n ‘Unplugged Sessions’, wat het ook leuk maakt voor de performers, aangezien het voor wat afwisseling zorgt qua liederen.

Tijdens de korte tijd dat je met een groep studenten doorbrengt, kom je te weten dat ieder van hen in die school is om totaal uiteenlopende redenen, maar allemaal hebben ze dezelfde motivatie, namelijk dat diploma halen. Er waren tienermoeders, drugsverslaafden, alcoholici, mishandelde jongeren met psychologische problemen, ex-gedetineerden, jongeren die zijn weggelopen van huis,… In die school hoeven ze niets uit te leggen, ze mogen gewoon zijn wie zij willen zijn en moesten ze dat willen, is er psychologische bijstand voorzien, maar dat is geen verplichting.

Het fascineerde me te zien hoe we tijdens een activiteit te weten kwamen dat bijna iedereen dacht dat alle studenten gelijk behandeld werden, ongeacht hun geloof, etniciteit of geaardheid. Ze zagen zichzelf als een familie, waarin iedereen respect had voor iedereen. Ieder van hen had zijn of haar eigen verhaal en zijn eigen problemen en daarom vonden ze dat niemand het recht zou mogen hebben anderen te beoordelen. Ze zagen in dat er een heel groot verschil was met de middelbare school waar ze waren uitgestapt of gezet, omdat er daar zoveel groepjes werden gevormd en je altijd moest proberen ergens in te passen. Hier was iedereen gewoon zichzelf en dat was goed zo.

Na Montevideo voerde de reis ons naar onze laatste stad in de VS alvorens we aan ons Aziatisch avontuur zouden beginnen. Die stad was Naperville, vlakbij Chicago in Illinois en even oud als België. Mijn Host Parents waren Tom en Nancy en ze hadden een aanbiddelijke drieling van elf jaar oud, zijnde Daniel, Jason en Megan. Het is één van die families waar je zeker en vast wil naar terug keren, waar je geen afscheid van wil nemen. We hadden zoveel plezier en zo weinig slaap. De ideale combinatie. Of zoiets. In elk geval een tijd die ik nooit zal vergeten.

De eerste avond kamen we – zijnde Toño (México) en ik – aan en maakten we kennis met de overenthousiaste drieling en onze ouders, waarna we redelijk vroeg in bed kropen na een vermoeiende Travel Day van dertien uur op een bus. Maar de volgende avond was het feest. Letterlijk. Onze familie had afgesproken met hun beste vrienden, twee andere koppels die ieder op hun beurt ook Host Family waren. De ene familie had Veronica (Sweden) als Host Daughter en de andere had Arnab (Bangladesh) en François (Canada) als Host Sons, waardoor het ook een beetje leek alsof dat drie extra Roommates waren voor mij en Toño.

Ons trefpunt was een voortreffelijk Italiaans restaurant – het was het meeste Italiaanse dat ik ooit had gegeten in de VS – waar we een hele tijd doorbrachten voordat we naar Veronica’s huis gingen. Daar kropen we allemaal samen in de “muziekkamer”, waar een vleugelpiano en een buffetpiano staan, alsook een drumstel, bongo’s, een basgitaar, een collectie gitaren, een trompet, een viool en nog een heleboel andere instrumenten. Ik was in de zevende hemel! Alleen al het feit dat mensen zoiets hebben als een muziekkamer. Het was beter dan in de films. Daar hebben we urenlang gejamd, aangezien we het geluk hadden dat ieder van ons een muzikant en/of zanger bleek te zijn. Het feestje duurde tot 1:30 am en met spijt moesten we afscheid nemen van het leuke gezelschap.

Het zou echter niet lang duren voordat we elkaar weerzien, aangezien het de volgende avond feest was bij de Host Family van Arnab en François. Ook daar was een muziekkamer met alweer een vleugelpiano, dus het feest barstte los. Er waren ook een heleboel andere mensen zoals bijvoorbeeld een meisje dat voor ons een klein optreden Ierse dans gaf, wat ze al jarenlang volgde. Ik wou ook even vermelden dat dat feest plaatsvond in een kasteel van een huis, met zeven slaapkamers, vijf badkamers een viertal woonkamers, een enorme keuken, verschillende zitplaatsen en een voordeur waarvan ik me afvroeg hoe ze die ook maar konden maken, laat staan transporteren. Rond 3:00 am verlieten we het kasteel omdat we toch een beetje slaap nodig hadden voor de volgende dag.

Die dag, zaterdag 13 maart, was namelijk een belangrijke dag voor ons, aangezien we met UWP meeliepen in de St Patrick’s Parade. Het was een heel leuke gebeurtenis en van ons werd verwacht dat we om de vijf minuten begonnen te dansen en zingen. Op het einde gaven we een klein optreden voor de burgemeester. Om één of andere reden deed het hele gebeuren me denken aan de Carnavalstoet in Aalst met een klein optreden voor Prins Carnaval. Heel grappig en vooral heel leuk.

Naperville was trouwens heel druk qua optredens. We hadden een show op zaterdag en zondag, die beiden bijna uitverkocht waren. Zaterdag was er dan de parade waarmee we heel veel mensen tegelijk bereikten. Tot slotte hadden we vrijdag en maandag twee minishows in scholen. Heel leuk, maar ook heel vermoeiend voor mijn lichaam en specifiek mijn stem.

Zondag, na de show, was de eerste keer dat we wat vrije tijd hadden, dus besloten we met ons zevenkoppig gezin naar Chicago te trekken. Na een half uurtje rijden was het eindelijk zover: Pieter in Chicago! Chicago, the Windy City, the Second City, de oh zo fantastische theaterstad. Ik genoot met volle teugen. We hadden nog geprobeerd tickets te kunnen bemachtigen voor ‘A Chorus Line’, maar dat speelde op zondag enkel als matinee voorstelling, net als onze eigen show… Maar niet getreurd, dat was meer tijd om de stad te bezichtigen. Zo zag ik bijvoorbeeld de wereldberoemde Willis Tower, de voormalige Sears Tower, alsook het Chicago Theater. We eindigden een fantastische familieavond met de bekende Chicago Style Pizza – wat eigenlijk meer een quiche dan een pizza lijkt te zijn – en dat beviel me zeer goed. Ik wil sowieso terugkeren naar Chicago, niet enkel voor de stad, maar ook vooral voor mijn geweldige Host Family en mijn goede vriend Timothy (Illinois) die ik eindelijk terug zag na ons gezamenlijk avontuur met Cast B’09. Het was een zoveelste hartverwarmend weerzien. Dat er nog meer mogen volgen…

Voordat we het goed en wel beseften brak de laatste avond aan en we sloten de fantastische tijd af met, jawel, een feestje, deze keer bij ons thuis. Ik had heel veel plezier en tegelijkertijd spijt dat ik moest afscheid nemen. De drieling waren onvergetelijke Host Siblings en ik kijk er naar uit te weten wat zij uiteindelijk later gaan doen. Ze deden me ook heel erg mijn eigen broer en zusjes missen. Vooral Lynneke (die nog even twaalf jaar oud is, dus dat mag ik nu nog altijd zeggen), die echt Megan’s beste vriendin had kunnen zijn. Ze hebben zoveel gemeen dat ze me telkens aan Lynn deed denken.

Maar het eerste deel van onze Amerikaanse tour zat er dus op en we sprongen op het vliegtuig naar de Filippijnen, waar we nu al een tijdje verblijven.

Manila, hoofdstad van de Filippijnen en één van de meest gestoorde plaatsen waar ik ooit ben geweest. Ik dacht bij mezelf: dit is Mexico, maar dan erger. Het verkeer is bijvoorbeeld niet zomaar een jungle, maar een doodstrijd tussen een kudde vleeseters in diezelfde jungle. Regels zijn onbestaand. Soms bestaat er wel een lijn in het midden van de baan, maar het is blijkbaar een nationale sport om die te overschrijden en dus even spookrijder te spelen om de wagen die voor je rijdt voorbij te steken. Ik heb al meerdere keren gedacht dat we eraan zouden gaan, maar ach ja, het is een culturele ervaring.

We zitten er ook elke dag middenin, aangezien we allemaal het openbaar vervoer gebruiken. Manila is zo’n grote stad dat sommigen onder ons – waaronder ikzelf – meer dan anderhalf uur verwijderd zijn van de afspreekplaats. Voor het dagelijkse transport zijn we allen aangewezen op het gebruik van taxi’s, die ook wel semiprofessionele zelfmoordterroristen zouden kunnen genoemd worden. Maar het is ook heel vernieuwend om de Jeepknees alsook de Tricycles te zien voorbij razen. Een Jeepknee is een soort minibusje dat zo laag is dat je bijna op je knieën zit en een Tricycle is een motorfiets met een aanhangwagen aan en nog vele andere planken zodat zoveel mogelijk mensen zich met één voertuig kunnen verplaatsen.

Het klimaat is warm tot zeer warm tot zelfs heet. Minstens dertig graden Celcius (ik zeg dat nu omdat dat goed klinkt, maar ik denk niet dat we dat al gehad hebben, buiten ’s nachts dan misschien) en maximum zo’n veertig graden. Althans dat krijg ik toch te horen en dat had ik opgezocht voordat ik naar hier kwam, want het is zeer moeilijk hier een thermometer te vinden. Ik voel het in elk geval, maar daarom is het niet altijd negatief. Het lijkt één van die uitzonderlijke zomerdagen in België waarvan we er misschien heel af en toe zo’n drie hebben, maar hier is het dan altijd zo. Hoe dan ook, dat stoort me niet zo erg als de vochtigheidsgraad, die hier bijna onnatuurlijk hoog is. Maar goed, ook daar raak je gewoon aan.

Het voedsel bestaat uit rijst, rijst en soms ook rijst. Ontbijt, middagmaal, avondeten. Rijst. Ik ben zeer tevreden, het is een grote stap voorwaarts in vergelijking met al die frieten in de VS. Neen, in het algemeen ben ik heel tevreden met het eten dat ons wordt voorgeschoteld. Soms vraag ik me wel eens af wat ik nu net aan het binnenspelen ben, maar ik heb al geleerd dat ik dat beter achteraf vraag, als mijn bord volledig leeg is. Sommige dingen zijn echter moeilijk te camoufleren. Eén van de typische Filippijnse delicatessen is bijvoorbeeld Balut.

Balut is een bevrucht ei dat na zo’n vijf tot twintig dagen (soms ook vroeger of later) wordt gekookt en dan opgegeten. Hoe gaat dat in zijn werk? Je opent het ei zoals je dat zou doen met een hard of zachtgekookt eitje bij ons en drinkt eerst het eiwit op, wat nu een soort vloeistof is dat je best beschouwt als kippensoep. Waarom? Nadien begin je aan het eigeel, wat op dat ogenblik al half ontwikkeld is tot een kuikentje. Het is alsof er een kleine kip in je ei zit, dat nog steeds voor een deel vast hangt aan het eigeel. De bedoeling is dat je dat gewoon in je mond steekt en er een stuk van afbijt, waarbij je soms hier en daar een reeds ontwikkeld beentje voelt kraken of je de textuur van de veren in je mond voelt. Je bent met andere woorden een half ontwikkeld embryo van een kip aan het opeten. Aangenaam is anders. Maar hier is het een heel normaal ding en de lokale bevolking zweert erbij dat dit je kracht geeft. Voor Uppies duurt het gemiddeld tien minuten voordat er in geslaagd wordt het volledige ding binnen te spelen om toch die culturele drempel te overschrijden, voor Filippino’s duurt het misschien vijf minuten waarin ze er zo’n drie tot zes opeten.

De bevolking is een minder leuk verhaal. Er is heel rijk en heel arm. Punt. Niets tussenin. Er zijn blijkbaar wel tussenniveaus in de rest van het land, maar in Manila vind je enkel de extremen. En ik zit daar middenin. Het lijkt alsof ik op de eerste rij zit voor een stuk dat nooit had mogen geschreven worden, maar nu toch seizoen na seizoen hernomen wordt, waardoor het spijtig genoeg één van die Broadway musicals wordt die eeuwig blijft opgevoerd worden.

Aangezien we hier met UWP vijf weken verblijven, was de enige optie voor ons om rijke Host Families te hebben. Het klinkt als ervaring veel interessanter om bij de arme bevolking te verblijven, maar het is simpelweg irreëel dat die mensen ons vijf weken lang kunnen onderhouden, laat staan ons van eten zouden kunnen voorzien. Daarom krijgen we dus de andere kant te zien: The Rich and (not so) Famous.

Toen ik aankwam zeiden verschillende Staff Members me dat ik een geweldige tijd zou hebben, omdat ik samen met wat andere studenten bij één van de rijkste mannen in Manila zou verblijven. De nieuwsgierigheid rees en er werden uiteraard veronderstellingen gemaakt. Stom. Maar toch heeft een mens meestal de normale reactie dingen te gaan verwachten. Nu, we kregen tijdens onze vergadering te horen dat ik samen met zeven (!) andere studenten in één woning zou verblijven. Die man was inderdaad één van de rijkste mensen. Mijn Roommates waren Caitlin (Wyoming), Anja (Sweden), Candace aka ‘Candy’ (Bermuda), Toni (Arizona), Laura (Switzerland), Allison (Wisconsin) en Michael (Belgium). Feest!

Onze Host Dad kwam ons ophalen met een gloednieuwe wagen die hij drie weken geleden had gekocht “omdat zijn zoon hem dat gevraagd had” en een andere wagen die door zijn chauffeur werd bestuurd. Wederom: Feest! Soms is het leuk als dingen worden bevestigd. Als we hem in de auto vragen wat hij doet als job, luidt het antwoord: “Oh, ik ben eigenaar van meerdere ondernemingen. Meer niet.” Oké dan. Meer niet. Zijn huis? Een belachelijk groot paleis, waarin alles een vaste plaats heeft waardoor het iets weg heeft van een museum. Mijn Roommates waren vooral onder de indruk van de bioscoop in zijn huis en zijn vijf luxewagens, ik was vooral gechoqueerd door zijn drie dienstmeisjes die alles doen in huis. Je mag ook zeker niets zelf doen anders lijkt het alsof je ze beledigd. Tafel dekken, eten maken, tafel afruimen, afwassen, de was doen, zelfs een glas uit de kast nemen om er cola in te gieten. Afschuwelijk. Maar blijkbaar is dat nu eenmaal de manier hoe de zaken hier verlopen. Hoe dan ook, het was niet echt een probleem voor mij om me te adapteren, aangezien dat zowat het enige was dat ik zou zien van die levensstijl.

Onze Host Dad voerde ons naar onze verblijfplaats, wat dus niet zijn “residentie” zou zijn, omdat er daar volgens hem “niet genoeg plaats was voor ons allemaal”. Wij zouden verblijven in twee aanpalende appartementen, één voor de jongens en één voor de meisjes, die gelegen zijn in één van de vele gebouwen die hij bezit. Dat was een kleine verrassing aangezien het decor er net iets anders uitzag.

We hebben geen internetaansluiting, geen computer, geen televisie, geen telefoon, geen microgolfoven, maar dat is niets vergeleken bij een niet werkend toilet of douche. Onze douche bijvoorbeeld is een emmerdouche. Hoe gaat dat in zijn werk? In de “badkamer” – waar dus geen bad staat, voor alle duidelijkheid – is een tegelvloer met een kraan waaronder een lege vuilnisemmer staat. De bedoeling is dat je die opvult met water – koud water uiteraard – en nadien met een steelpannetje er water uitschept en over je giet. Het is een hele ervaring en ik daag iedereen uit het thuis eens te proberen.

In ieder appartement hebben we dus een “badkamer” en een keuken met een koelkast en vele lege kasten. In de slaapkamer staan twee stapelbedden en een ventilator die nu reeds uitgeroepen is tot meest waardevolle object. Maar het meest geliefde plekje is ons platdak, waar we iedere avond met ons achten opkruipen en urenlang praten, lachen, zingen en dansen. En dat toont opnieuw aan dat het niet uitmaakt waar je bent of in welke omstandigheden je leeft, zolang je er maar bent met mensen die om elkaar geven. En dat is in deze situatie zeker het geval.

De reden waarom wij acht zijn samen geplaatst, is omdat wij allen samenwerken op dezelfde CI site, namelijk Smokey Mountain. Ik heb inderdaad het geluk dat ik die CI site heb gekregen en dat daar ik nu veertien dagen lang mag werken, wat een ongelooflijke en onvergetelijke ervaring is. Eerlijk gezegd, is het op dit moment nog zeer moeilijk om exact te zeggen hoe ik me voel, aangezien ik zoveel impressies tegelijkertijd te verwerken heb. Daarom hou ik het nu liever bij een beschrijving van wat ik zie en meemaak.

Smokey Mountain is inderdaad een berg bestaande uit tonnen afval en het compostproces maakt dat de temperatuur zo hoog is dat de berg regelmatig vuurvat, waardoor er van overal rook opstijgt. Nu, die berg is reeds kleiner dan tien jaar geleden. Vele organisaties hebben samengewerkt zodat ze de berg beetje bij beetje konden wegwerken, wat zeer goed is. En er zijn niet zoveel families meer die weldegelijk op de berg zelf leven. Maar wanneer men over Smokey Mountain spreekt, bedoelt men de omgeving rondom, de omgeving die nu geen berg meer is, maar ooit wel was. Dat is eigenlijk niet zo’n groot oppervlak, maar op die plaats, hoe groot of klein ook, zie je het armste van het armste.

Eigenlijk weet ik niet waar te beginnen. Het schrijven van dit bericht verliep vlot, tot nu.

Kijk, wat ik kan zeggen is dit: iedere dag zie ik afval, afval, nog afval, meer afval en tussenin hier en daar een mens. Ik zie vuil, modder, afvalwater,… waarin kinderen spelen. Een persoon die een hele dag afval zit te sorteren, dag na dag, in de snikhete zon. Mensen die me voorstellen een hondenhok binnen te stappen, gemaakt van karton, golfplaten, zeilen,… om dan te horen te krijgen dat dit hun huis is waar ze met negen wonen. Ondervoedde naakte of halfnaakte kinderen waarvan je zo alle beenderen kan tellen omdat ze zo mager zijn, maar tegelijkertijd hebben ze een buik alsof ze een voetbal hebben opgegeten. Prachtige glimlachende gezichten, met ontrekende of zwarte tanden en vliegen op hun mond of ogen. Ik wandel iedere dag in een National Geographic documentaire en besef dat ze die documentaires meestal mooier maken omdat ze dan waarschijnlijk esthetisch interessanter zijn. Maar dit is pure en harde realiteit. Niets meer. Dit is hoe het is.

Velen hebben geprobeerd de situatie te veranderen en allen hebben ze beseft dat je zoiets groots niet zomaar kan omschakelen in een maand tijd. Ook wij weten dat. Maar we zien dat de situatie aan de betere hand is, dat mensen van over de hele wereld willen samenwerken om een blijvende positieve evolutie te kunnen waarmaken. En ik ben zo dankbaar daar deel van te mogen uitmaken.

Op Smokey Mountain werken wij samen met een organisatie die de Philippine Community Foundation (PCF) heet. Deze organisatie doet verschillende dingen tegelijkertijd voor Smokey Mountain. Ten eerste, zijn ze simpelweg sociale werkers die met de mensen praten en hen informatie geven over hoe ze hun leven kunnen veranderen. Ten tweede, hebben ze een educatief programma, waarbij ze in een klein lelijk, oud gebouw een schooltje hebben met een heleboel leerkrachten. Hiermee bereiken ze nu reeds zo’n vierhonderd leerlingen, wat dus stuk voor stuk kinderen zijn die in de sloppenwijken op en rondom Smokey Mountain wonen. Ten derde, hebben ze een klein hospitaal opgericht dat zich toespitst op kinderen en vrouwen. Ze zijn dan ook heel trots op hun bevallingsafdeling, waar het voor vele vrouwen de eerste keer is dat ze niet thuis bevallen. Ten vierde, is er ook een algemeen gezondheidsprogramma, waarbij ze proberen zoveel mogelijk mensen te bereiken met informatie en medicatie voor ziekten die hier veel voorkomen, zoals bijvoorbeeld longontsteking, parasieten, tuberculose en vele andere ademhalingsproblemen. Ten vijfde, is er een voedingsprogramma, wat inhoudt dat ze iedere dag tweehonderdvijftig mensen voedsel geven. Honderdvijftig kinderen en honderd zwangere vrouwen en senioren. Daarvoor worden de kinderen om de twee dagen gewogen – wat me uiteraard deed denken aan mijn omi die dat wekelijks doet als vrijwilliger – zodat PCF hun gegevens kan bijhouden om te zien of ze een positieve evolutie maken in hun lichaamsgewicht. Het is volgens mij overbodige informatie te vermelden dat de meeste kinderen een ondergewicht zijn.

Het is geweldig werk dat ze verrichten, maar wat het beste deel is aan de gehele organisatie is dat ze werken met de lokale bevolking. De organisatie zelf heeft een werknemersaantal van zesenzeventig betaalde mensen en meer dan driehonderd vrijwilligers. En al die mensen leven zelf op de Smokey Mountain site, wat dus wil zeggen dat zij niet enkel hun eigen mensen helpen, maar dat er daardoor uiteraard ook zovele jobs worden gecreëerd. Het feit dat er ook zoveel vrijwilligers zijn, vind ik ongelooflijk. Voor het voedingsprogramma bijvoorbeeld zijn er vijf moeders van de site die iedere dag om 5:00 am opstaan om in een keuken van PCF aan het ontbijt te beginnen. Het zijn zo’n lieve dames, maar het trieste voor mij is om te zien hoe op een bepaald punt hun eigen kinderen zich komen aanmelden omdat ook zij deel uitmaken van het voedingsprogramma. Uiteraard beseffen zij als geen ander hoe belangrijk dit initiatief is.

Wij helpen afwisselend met verschillende aspecten van hun uitgebreid programma en in het bijzonder met hun nieuwste project. Na jarenlang zoeken naar sponsors, is uiteindelijk de stap gezet om een nieuwe school te bouwen die duizend studenten van Smokey Mountain zal huizen. Zij zitten nu in één van de laatste fases van het bouwproces en wij helpen hen bij het schilderen van twee verdiepingen. Het is super dat ze zo’n project op poten hebben kunnen zetten, want hierdoor krijgen onmiddellijk duizend kinderen een kans op een betere toekomst. Een pluspunt zijn de vele werkgelegenheden, maar vooral het feit dat zovele kinderen hierdoor hopelijk hun leven een andere draai kunnen geven en hopelijk daardoor ook hun familie kunnen helpen.

Het is natuurlijk niet het meest leuke werk, maar als je denkt aan hoe je bijdraagt aan iets blijvend, is dat een hele motivering. Tussenin doen we ook nog altijd de andere dingen en dit in kleinere groepjes. Zoals ik al had vermeld in mijn vorig blogbericht, zijn we voor deze CI site met vijftien studenten. Tien daarvan schilderen en de vijf anderen, wat een roterende groep is, doen andere opdrachten zoals gaan werken in de school, het ziekenhuis of de keuken. Zo heb ik bijvoorbeeld meegeholpen met het voedingsprogramma. Drie uur lang heb ik de ene boreling na de andere eten gegeven en tussenin met zoveel mogelijk van hen gespeeld en met hun moeders gesproken. Het waren drie van de beste uren van mijn leven. De ouders en kinderen hebben misschien niets, maar het zijn de meest vriendelijke en dankbare mensen, die me meer geven dan zovele anderen die alles hebben wat ze nodig hebben.

De korte tijd dat ik tot nu toe hier verblijf heeft een enorme impact op mijn leven gemaakt. Ik kijk er naar uit verder levens te blijven beroeren en te voelen hoe ondertussen het mijne wordt beroerd als nooit tevoren.

Tot slot, wou ik nog zeggen dat ik dus geen toegang heb tot het internet. Dit is de eerste keer dat ik ergens een draadloze verbinding heb en dan wel in één van de chicste en grootste winkelcentra van niet enkel Manila, maar de hele wereld. Het spijt me heel erg dat ik niet meer kan publiceren op mijn blog, want dit is tot zover de meest interessante periode van mijn reis en leven. Maar zoals jullie kunnen zien, blijf ik ondertussen schrijven wanneer ik kan en hopelijk vind ik zo nu en dan nog eens internet zodat ik mijn schrijfsels dan snel op het net kan gooien.

De kaap van 500!

2010-03-09T06:36:00.001+01:00

Wauw! De kaap van vijfhonderd lezers is overschreden! Ik had nooit durven hopen dat ik ook maar aan de helft zou geraken. Dus dankjewel allemaal om zo trouw te blijven lezen. Daar maak je me heel gelukkig mee. Het is fantastisch te weten dat ik zoveel steun heb. En ik merk ook net dat ik reeds twintig blogberichten gepubliceerd heb op exact twee maand tijd. Dat is wat beter in vergelijking met mijn acht berichten over een volledig semester vorig jaar...

Ik heb met mijn ‘Koop de Dag’ actie ondertussen 33 dagen verkocht, wat goed is voor 330 euro! Dat is super! Nu, volgens de berekening dat iedere persoon een dag zou kopen voor 10 euro, zou dat willen zeggen dat er nu dus 33 mensen een dag hebben gekocht. Dat zijn 33 mensen van de 500 die deze blog hebben gelezen. In realiteit ziet het er echter net iets anders uit. Er zijn namelijk 9 mensen die dagen hebben gekocht. Deze mensen zijn mijn petekindje Lara Gyssels, nonkel Eric & tante Sonia, Momma Colleen, Cathy & Franky, Omi & Peter, tante Yvonne & nonkel Rik, mijn mama, Katrien Elpers en Kelly Schrader. Dankjewel, lieve mensen, dank je wel! Jullie hebben ieder een gemiddelde van 37 euro gegeven, wat goed is voor ieder bijna 4 dagen. Ik ben jullie eeuwig dankbaar!

Maar eigenlijk was het zelfs niet nodig dat jullie meer gaven dan de 10 euro per persoon per dag. Als ieder van die 500 mensen namelijk 10 euro geeft, zou ik nu 5000 euro hebben! Dat lijkt heel veel geld, maar is het niet fantastisch hoe je zo’n som kan bekomen door het simpele bedrag van 10 euro? Dat is waar Up With People in gelooft en wat wij de wereld willen doen inzien: als we samenwerken, als we ieder ons eigen kleine steentje bijdragen, kunnen we grootse dingen bereiken.

Nu, ik kan me inbeelden dat bepaalde lezers de volgende twee dingen denken: Ten eerste, is 5000 euro niet een beetje teveel, zoveel heeft Pieter nu ook weer niet nodig. En ten tweede, waarom wordt deze blog plots een soort smeekbede om geld, ik had nooit verwacht dat Pieter zoiets zou doen?

Wel, hier zijn de eerlijke antwoorden. Vraag 1: Up With People is een ongelooflijk, maar daarom ook zeer duur programma. Mijn eerste semester kostte mij 14,250 $ wat nu overeenkomt met 10,450 euro. Een tweede semester is 9,900 $ of 7,250 euro. In totaal heb ik dus 17,700 euro betaald en dat was het meer dan waard! Maar als ik dus zeg dat 5000 euro zou welkom zijn, dan is dat ook zo. Dat zou, zoals je kan zien, nog niet één derde zijn van wat ik uiteindelijk betaald heb.

Eerlijk gezegd, had ik het geld zelfs niet om een tweede semester te vertrekken. Daarom heb ik net voor ik vertrok een lening genomen, die ik dus nog moet afbetalen als ik terug in België ben. Daarenboven, is een enkele vlucht naar de Verenigde Staten iets meer dan 1000 euro, wat er zo nog maar eens bij komt. Op dit moment had ik genoeg geld om mijn programma te betalen, alsook mijn vlucht naar de Verenigde Staten. Maar. Er is (nog) niet genoeg geld om terug te geraken.

Dus, dat brengt me bij Vraag 2. Ja, dit is plots een soort semismeekbede. Ik heb ervoor gekozen deze reis te ondernemen, om mensen te helpen en nu hoop ik ergens zelf op een beetje hulp en steun. Die krijg ik al en ik ben heel dankbaar, maar toch doe ik hierbij een nieuwe oproep. Tien euro. Dat is wat ik vraag. Niet meer. Het is een verwaarloosbaar bedrag als je denkt hoeveel het voor mij betekent. Bovendien, weet je ook waar je geld naartoe gaat, het is niet een bedrag dat je zomaar stort voor één of ander goed doel zonder echt te weten waar het heen gaat.

Eigenlijk, sinds vandaag kan ik zelfs iets meer specifiek uitleg geven over wat er met dat geld zou gebeuren, of beter: wat er met mij gaat gebeuren. We kregen namelijk de uitleg over de Community Impact die we gaan doen in de Filippijnen. Aangezien we daar een langere tijd zijn, hebben we de kans om langere projecten te doen. Zo zijn er vijf opties waarvoor we ons konden inschrijven. Voor ieder project is er plaats voor dertien studenten die samen veertien dagen zullen werken op dezelfde plaats. In mijn geval is dat het project dat ik echt wou doen: Smokey Mountain.

Smokey Mountain is één van de grootste afvalbergen over de hele wereld. Het bestaat uit meer dan twee miljoen ton afval en bestaat al zo’n veertig jaar. En aangezien het zo’n grote berg afval is dat constant composteert, blijft de temperatuur stijgen totdat er om de zoveel keer een deel vuur vat. Vandaar dan ook de naam Smokey Mountain, wat je zou kunnen vertalen als “rokerige berg”. Nu, op en rond die berg leven ongeveer 30,000 mensen die hun boterham verdienen met het sorteren van afval. Het is namelijk zo dat in Manilla, de hoofdstad van de Filippijnen waar wij gaan verblijven, vijftig percent van de bevolking in sloppenwijken wonen. Wij gaan daar helpen met een nieuwe scholenproject dat ze aan het opstarten zijn alsook een vrouwenziekenhuis. Maar ik denk dat ik beter wacht met de exacte uitleg totdat ik uiteindelijk daar ben en met mijn eigen ogen kan zien hoe alles er aan toe gaat.

Hoe dan ook, het zou me zeer veel plezier doen nog wat dagen zien verkocht te worden. Als ik eraan denk dat iedere persoon zelfs nog maar 1 euro zou geven, zou ik nu plots 500 euro meer hebben. Maar tot zover mijn beschamende smeekbede. Ik dank iedereen voor alle steun. Bedankt om mij deze levensveranderende ervaring te gunnen. Ik geniet er ten volle van en blijf iedere dag groeien. Ik blijf mezelf meer en meer pushen, want ik wil meer en meer en meer.

Ondertussen hebben wij Minneapolis verlaten en bevind ik mij nu in Montevideo, Minnesota. Mijn Host Family bestaat uit Warren en Randi, heel rustgevende ouders en grootouders van vier kinderen en vijf kleinkinderen. Mijn roommate is Allison (Colorado) en ik heb wederom het geluk mijn eigen kamer te hebben. Dit verblijf zal echter kort zijn, het is te zeggen dat we morgen een CI Day hebben, overmorgen een Show Day en nadien Travel Day naar Naperville, Chicago. En binnen een week ga ik nu slapen om op te staan en te vertrekken naar de Filippijnen. Ihaaa! De spanning stijgt…

The Land of 10.000 Lakes

2010-03-03T05:52:00.001+01:00

Minnesota is minder koud dan verwacht, wat ik positief vind. Blijkbaar is het hier net één van de warmste weken dat ze de laatste tijd hebben gehad. Het is nog steeds nul graden Celcius en er ligt over zo’n vijftig centimeter sneeuw, maar dat is echt zeer aangenaam in vergelijking met hoe het klimaat hier normaal gezien is. Verder lijkt het landschap te bestaan uit ontelbare ijspistes, aangezien Minnesota bekend is als “The Land of 10.000 Lakes” (vertaling: Het land der tien duizend meren) die nu stuk voor stuk bevroren zijn.

Wij verblijven in de hoofdstad Minneapolis, die samen met St. Paul the Twin Cities worden genoemd. Die steden grenzen namelijk aan elkaar, waardoor het lijkt alsof het één grote stad is. We hebben een drukke week met heel veel Community Impact en twee Show Days op vrijdag en zaterdag. Zondag is er dan weer een Host Family Day, voordat we maandag richting Montevideo vertrekken.

Mijn Host Family bestaat uit Sue en Jon, twee heel lieve mensen en ouders van drie kinderen, die allemaal het huis uit zijn. Ze hebben nu dus een groot leeg huis en aangezien Sue zelf met Up With People heeft gereisd in ’79, wou ze nu vier studenten hosten. Het lijkt veel, maar het huis is zo groot dat we zelfs ieder onze eigen kamer hebben, iets wat ik net nodig had. Mijn Roommates zijn Frederike (Germany), Andy (Germany) en Kimia (Maryland), een leuke en tegelijkertijd toch rustige bende.

Ik ben heel moe, zowel fysiek als mentaal, dus ik ben zeer dankbaar voor de situatie waarin ik me nu bevind. Hopelijk kan ik tijdens deze week wat rust en slaap inhalen. En binnen twee weken bevind ik me in de Filippijnen. Het lijkt me zo onwezenlijk, maar ik kijk er heel erg naar uit. Het is een mix tussen nieuwsgierigheid en toch ook wel een beetje angst, wat volgens mij niet noodzakelijk negatief is.

Afscheid nemen

2010-03-02T06:01:00.000+01:00

Ik dacht dat ik eraan gewend zou raken, dat afscheid nemen gemakkelijker zou worden. Het tegendeel is waar. Afscheid nemen wordt moeilijker, zwaarder en in zekere zin is het gevoel intenser.

Het begon bij mijn vertrek. Toen ik in Juli voor de eerste keer vertrok, was ik heel erg gefocust op het avontuur dat me te wachten stond en afscheid nemen viel me toen niet zo zwaar. De uiting van emoties van de mensen die ik achterliet leek me toen ook eerder overbodig. Ik zou slechts tweeëntwintig weken weg zijn, wat relatief kort is in vergelijking met een doorsnee mensenleven. Dus ik snapte het dramatische van de hele situatie niet echt. En dan, om één of andere onduidelijke reden, moest ik vroeger terug komen, waardoor ik uiteindelijk slechts twaalf weken was weggeweest. Daar had ik helemaal geen begrip voor. Maar mensen bleven me zeggen dat alles gebeurt om een bepaalde reden. Nu zie ik die reden. Nu zie ik dat dit alles moest gebeuren opdat ik opnieuw deze kans kreeg.

En opnieuw vertrekken was hard, daar ga ik niet over liegen. Ik wist wat me te wachten stond. Ik wist dat ik weg zou zijn voor zo’n lange tijd. En ik wist dat er die dagen zouden komen dat ik gewoon thuis wou zijn, in een vertrouwde omgeving. Dat ik mensen zou willen zien die ik ken, waar ik me veilig bij voel. En ik wist dat dat een keuze was die ik op dat moment niet kan maken. Het is nu maart. Er zijn acht weken voorbij. Er volgen er nog zestien. Er is dus één derde voorbij. Dat is veel en niet veel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Maar ik heb gekozen om intenser te gaan leven. Om meer uit dingen te halen dan er in zit. Krijg ik minder, dan maak ik er meer van. Hoe korter de verblijven hier zijn, hoe meer ik mezelf gooi en er het meeste van maak. En dat is een manier van leven die me bevalt. Het houdt natuurlijk in dat ik me meer ga hechten aan dingen. Het is veel gemakkelijker en minder pijnlijk om afstand te behouden. Maar daar heb ik geen zin meer in. Dan moet ik niet doen wat ik nu doe. Dus ik ga voor ieder moment, hoe kort dat ook mag zijn. Nadien zal ik de pijn wel voelen wanneer het over is en dan ben ik dankbaar voor wat ik heb gekregen en voor wat ik mezelf gegeven heb.

Bij mijn vertrek uit North Platte deze morgen, kreeg ik van Emilie als afscheidgeschenk een boekje waarin zij citaten en gedichten had verzameld voor mij. Ze weet dat ik daar heel erg van hou en dat ik thuis reeds een hele verzameling heb, die ik waarschijnlijk mijn leven lang zal blijven uitbreiden. Eén van de eerste citaten in dit boekje is het volgende: “How lucky I am to have someone that makes saying goodbye so hard.” (vertaling: Ik ben gelukkig iemand te hebben die afscheid nemen zo hard maakt.) En daar sluit ik me volledig bij aan. Het zou jammer zijn gewoon ergens te kunnen vertrekken zonder ook maar iets te voelen. Ik herhaal, dan zou het geen zin hebben te doen wat ik nu doe.

Een impact maken op de wereld, op de mensen die je pad kruisen. Dat is waar het om gaat. Ieder van ons heeft het potentieel iemand te inspireren. Het is jammer dat zovele mensen dat niet beseffen. Want bewust of onbewust, ieder van ons inspireert op één of ander moment en op de één of andere manier wel iemand. Dat is niet de keuze die je maakt. Wat je wel kiest is of je die impact van positieve of negatieve aard wil laten zijn. Hoe dan ook, ik wil dit niet laten overkomen als een preek, het zijn gewoon dingen waar ik over nadenk.

Het is een fascinerend iets om op drie dagen tijd een band op te bouwen met mensen die je tot voordien nog nooit had gezien, waarbij die band uiteindelijk zo sterk is dat je geen afscheid wil nemen. Uiteraard was dat in het geval van Emilie een uitzondering. Het was hartverscheurend om in oktober afscheid te moeten nemen en nu, na eindelijk herenigd te zijn, te weten dat je niet kan ontkomen aan het afscheid dat je te wachten staat. Maar laat ik voordat ik spreek over afscheid nemen van Emilie, misschien eerst even vertellen wat er gebeurde tussen mijn aankomst en vertrek.

Na een lange Travel Day van Vermillion naar North Platte kwamen we donderdagavond uitgeput aan. We hadden één rustige en gezellig avond voordat de drukte begon. Vrijdag begon met Community Impact en het opstellen van het podium, repetities en uiteindelijk de show. En zaterdag zag er, buiten het opstellen van het podium – want dat stond er nu eenmaal al – eigenlijk hetzelfde uit. Dat wou dus zeggen dat we woensdag, vrijdag en zaterdag een show hadden, wat ervoor zorgde dat mijn stem zoiets had van: “En nu is ’t genoeg.”

Onze Host Family Day zondag kwam dan ook als geroepen. We trokken er vroeg op uit om een dagje te gaan ijsvissen. Dat houdt in dat we de wagens laadden met al het materiaal en een uurtje reden tot een enorm meer dat volledig was dichtgevroren. Daar zetten we onze tent op in het midden van het meer en begonnen met een grote boor gaten te boren in het ijs, dat zo’n halve meter dik was. Het was eerst nogal angstaanjagend om zomaar wat rond te huppelen op dat ijs, maar ik had het al snel naar mijn zin.

Mijn enthousiaste Host Sister Haley (13) haalde de slee boven, terwijl mijn Host Brother Alec (16) begon te schaatsen. Ondertussen was mijn Host Dad Tod aan het vissen geslagen en ook mijn Roommate Dylan (Washington) had al snel de smaak te pakken. Mijn Host Mom Dawn haalde met een grote glimlach de gril boven en begon aan een fantastische lunch op het ijs. Ik had echt heel veel plezier! Emilie en ik lachten er op los – zoals gewoonlijk – en even leek het alsof we nooit afscheid hadden genomen in México. Het zijn stuk voor stuk warme mensen en het is ongelooflijk hoe je op zo’n korte tijd deel lijkt uit te maken van de familie. Het zijn die dagen die je onthoudt en even dook die trieste ondertoon op, omdat ik zelf nooit zoiets had mogen meemaken. Maar dat is weer een extra reden om dankbaar te zijn voor alles wat ik nu mag ervaren.

Na alles te hebben ingepakt riep Tod me bij zich. Ik liep op hem toe en daar stond hij plots met een geweer. Hij vroeg me of hij het zich goed herinnerde en ik inderdaad nog nooit een geweer had vastgehouden, laat staan ermee had geschoten. Dat was correct. Dus hij toonde me hoe je het moest laden en vasthouden en toen stond ik daar met een echte shotgun in mijn handen. Hij zette een paar meter verder een blikje klaar voor mij en lei me uit hoe ik moest mikken. Ik legde aan, volgde alle instructies die hij me had gegeven, schoot en zag het blikje meters ver wegvliegen, terwijl ik de terugslag tegen mijn schouder voelde en mijn oor hoorde fluiten. Tod was er van onder de indruk dat ik de eerste keer onmiddellijk raak had geschoten en ik was ergens toch ook wel wat trots.

Nadien reden we richting huis, hadden samen ons laatste avondmaal en begonnen aan de zoveelste valiezenoorlog. Dylan, Emilie en ik bleven maar praten en lachen en toen was het plots 3:00 am en besloten we toch maar drie uurtjes te slapen alvorens we moesten opstaan om te vertrekken. En daar zijn we dan. Het afscheid.

Ik zeg vaak dat wenen niet mijn ding is, maar hier was geen ontkomen aan. Van het moment dat ik de auto uitstapte en mijn valies in de bus zette, had ik een krop in mijn keel die groter en groter leek te worden. Emilie en ik bleven maar afscheid nemen en wegstappen om uiteindelijk terug naar elkaar te lopen. Ik ben zo dankbaar dat ik deze vier dagen met haar heb kunnen doorbrengen, maar ik wou dat er gewoon iets was dat me kon beloven dat dit niet de laatste keer was dat ik haar zou zien. Ik hield haar in mijn armen en we schoten beiden in de lach omdat we allebei aan het schokken waren van het wenen. Het werd uiteindelijk onduidelijk of we nu aan het wenen of aan het lachen waren, maar het was meer dan duidelijk dat we heel veel van elkaar houden.

Afscheid nemen wordt niet gemakkelijker. De busreis naar Minneapolis in Minnesota duurt twaalf uur en ik heb minstens ieder uur getwijfeld of er niet een bus terug naar North Platte zou zijn waar ik nog snel zou kunnen opspringen. Maar ik weet dat dat niet reden is waarom ik hier ben. Mijn reis voert mij verder en ik ben vastbesloten die te volgen. En ik ga ervan uit dat als je iets heel erg wil, je dat zelf maar moet waarmaken. Ook al is het nu hartverscheurend, ik weet – diep in dat verscheurde hart – dat ik haar zal terugzien. En ik ben zo dankbaar en gelukkig dat ik iemand heb zoals zij die afscheid nemen zo hard maakt.

Weer even student

2010-02-26T01:13:00.001+01:00

Alle shows in Colorado Springs verliepen zeer goed, maar nadien was ik volledig leeg. Vijf shows achter elkaar en tussenin Community Service en Educational Workshops, het was een hele, euhm, uitdaging – zullen we maar zeggen. We zijn naast de projecten in de scholen ook gaan helpen in een rusthuis en hebben buiten elkaar ook een paar muren een likje verf gegeven. Maar het interessantste voor mij was de interactie met de kinderen wiens ouders in het leger zitten. Het lijken alledaagse kinderen te zijn, maar van het ogenblik dat je een conversatie met hen aanvangt, merk je heel snel dat ze een andere kijk hebben op bepaalde aspecten van het leven. Heel fascinerend en eerlijk gezegd soms zelfs lichtelijk verontrustend.

De week was eigenlijk zeer snel voorbij en voor we het goed en wel beseften, begon onze lange Travel Day naar Vermillion, South Dakota. Die afstand was zo groot, dat de reis over twee dagen werd gespreid. Zondag reden we een hele dag tot North Platte, Nebraska, waar we overnachtten en nadien reden we maandag door tot Vermillion. Die overnachting was zeer leuk, aangezien we bij onze Host Families verbleven waar we een paar dagen later een tijdje zouden wonen. Na Vermillion gaan we namelijk voor vier dagen naar North Platte en daarom had de organisatie gevraagd of we daar op onze doortocht naar Vermillion één nacht mochten verblijven. Dus nu, op weg van Vermillion naar North Platte, weten we eigenlijk al waar we naartoe gaan en bij wie we gaan verblijven. Dat is een uitzonderlijke situatie en een heel leuk gevoel. Om een of andere reden voelt het aan alsof we terug naar huis gaan.

In mijn geval is dat gevoel nog sterker aangezien ik in North Platte bij Emilie en haar familie verblijf. Emilie is mijn beste vriendin van Cast B’09 en ik beschouw dit dan ook als een cadeau. Na een semester bouw je zo’n sterke band op met mensen en je vraagt je telkens af: “Zullen we elkaar nadien nog zien?” Ik wist dat ik Emilie zeker wou terugzien, maar dat beslis je uiteraard niet altijd zelf. Hoe dan ook, ik had me voorgenomen haar te zien, maar ik wist niet goed wanneer dat zou zijn en hoe ik dat het snelst kon waarmaken. Toen ik te horen kreeg dat de nieuwe UWP tour ook naar North Platte ging, sprong ik dan ook een gat in de lucht. En nu ben ik op weg naar daar met de meest belachelijk grote glimlach op mijn gezicht. De overnachting was al een geweldige tijd en veel te kort, dus ik kijk heel erg uit naar meer tijd samen.

De voorbije drie dagen waren we dus te gast in Vermillion en meerbepaald in de University of South Dakota (USD). Dit was een ideale gelegenheid voor ons om nieuwe studenten te werven, maar voor mij was het ook heel interessant om middenin het studentenleven in de US te zitten. Meer nog, er waren dertig Cast Members die weldegelijk bij studenten werden gehost en ik was daar één van. De andere Cast Members hadden Host Families zoals we gewoon zijn, maar ik verbleef bij een student in een studentenhuis. Het was een fantastische ervaring! Mijn “Host Dad” was Braxton (20) en hij en zijn roommate Jeremy (20) hadden op hun kot een uitklapbare zetel voor mij. Het was niet enkel leuk, maar ook zeer ontroerend te zien hoe een student bereidwillig was iemand in “huis” te nemen. Braxton betaalde namelijk tijdens mijn gehele verblijf voor al mijn kosten. Ik vraag me af hoeveel studenten dat zouden willen doen, maar ik vond het echt meer dan vriendelijk.

Aangezien we voor grootste deel van de tijd echt op de campus waren, hadden we heel veel activiteiten gepland waarin we de studenten konden betrekken. Het grootste evenement dat we gepland hadden, was onze Culture Fair. Vorig semester hadden we er ook al meerdere gedaan, dus ik wist wat ik daarvan kon verwachten. Het lijkt op een minivakbeurs waarbij ieder land een stand krijgt waarop een Cast Member informatie kan verstrekken over zijn of haar eigen cultuur. De studenten van de universiteit gaan dan rond en stellen allerlei vragen of nemen deel aan de activiteiten die aan ieder tafel te doen zijn. Daarbuiten deden we ook vier dansworkshops waar de studenten een choreografie werd aangeleerd die wij in onze show doen.

’s Avonds, terug in de studentenhuizen, kroop iedereen bij elkaar in een kot en was er altijd wel ergens een klein feestje. Braxton en zijn vriendin Jordan (19) zijn op een korte tijd echt heel goede vrienden geworden. Jordan en haar roommate Allison (19) hadden op hun beurt Linn (Norway) als Host Kid en daardoor trokken we vaak samen op. Het was leuk om op die manier Linn beter te leren kennen en ik beschouw haar hierdoor eigenlijk een beetje als mijn roommate voor deze stad.

Maar nu zit ons driedaagse verblijf er dus op en zit ik op de bus op weg naar North Platte. Over een tweetal uurtjes zijn Pieter en Emilie weer herenigd. Hoezee! Emilie heeft ook een geweldige familie. Haar ouders Tod en Dawn zijn heel vriendelijke, warme, open en begripvolle ouders en ik versta me ook heel goed met haar broer Alec (16) en zus Haley (13). De eerste en voorlopig enige nacht dat ik bij hen was, hebben we bijvoorbeeld Twister gespeeld, wat uiteraard uitmondde in een lachbui van formaat.

Ik heb dan ook gezorgd dat ik op voorhand al wat kon slapen op de bus, omdat ik weet dat de nachten eerder kort zullen zijn. Het zou ook gewoon te jammer zijn om een fantastische kans als deze voorbij te laten gaan door te slapen. Alhoewel ik uiteraard mijn portie slaap nodig heb, aangezien we morgen (vrijdag) en overmorgen twee shows hebben met Community Impact in de ochtend. Zondag hebben we dan een Host Family Day, wat de eerste is in twee weken en bijgevolg zeer welkom is. Maandag voert de reist ons naar Minnesota, waar onze eerste stop Minneapolis wordt. De verblijven worden inderdaad korter, waardoor de tijd nog sneller lijkt te gaan, als dat al mogelijk is…

Between Nature and Nurture

2010-02-17T03:27:00.000+01:00

De Travel Day naar Colorado Springs verliep heel vlot. Het was slechts een drie uur durende reis en daarom had de Staff onderweg voor wat Regional Learning gezorgd. Onze eerste tussenstop was in Garden Of The Gods. Daar was ik inderdaad al geweest met Momma en daardoor kon ik er nu nog meer van genieten. Zoals ik voordien reeds gezegd had, is het echt een hemelse plek op aarde. We kregen er een middagpauze van iets meer dan twee uur en het weer, een blauwe hemel met een paar door zon overgoten wolkjes, was ideaal. Het werd een heuse picknick met kaas en crackers, waar ik oh zo op verlekkerd ben. Waarmee ik zowel de maaltijd als het concept bedoel.

Nadien was er een bezoek aan de Cave of Winds (vertaling: Grot der Winden (hmm, nu ik dat neerschrijf, klinkt het een beetje vreemd, maar goed, dat is nu eenmaal de vertaling)) gepland. Deze grot was, in tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden, ontstaan door watererosie. De twee jongetjes van tien en elf jaar, die volgens de legende de grot hebben gevonden, hoorden de wind als muziek op een panfluit door de vele spleten en scheuren in de rotswand en uiteindelijk kwam vandaar de naam. Het was een heel mooie grot, met een speciaal onderdeel waarbij je zelf lantaarns ronddraagt en het donker intrekt. De andere delen van de grot waren allemaal verlicht, maar dat deel helemaal niet. De lantaarns bestonden uit emmers die je zijlings vasthield en waar dan een kaars inzat. Het was leuk en vooral zeer mooi.

Uiteindelijk reden we door naar Colorado Springs, waar we werden opgepikt door onze Host Family. Jef en Renee hebben ervoor gekozen vier studenten te hosten, waardoor ik weer Roommates had, wat toch wel leuk is na een week alleen te zitten. Ik zit nu dus samen met Lance (Hopi Reservation), Sean (California) en Toño (México), wat een leuke, enthousiaste bende was. Toen bij onze aankomst thuis onze Host Father vroeg “How ‘bout a beer?”, wist ik onmiddellijk dat ik me hier thuis ging voelen. Het zijn echt twee supervriendelijke mensen met een interessant leven en overtuigingen.

Het speciale aan ons verblijf in Colorado Springs is dat we de volledige week in Fort Carson verblijven, wat een militaire basis is. Het lijkt alsof het een stad in een stad is. Ten eerste moet je door zeer zware beveiliging, waarvoor ik als buitenlander iedere dag mijn paspoort nodig heb, maar als je uiteindelijk binnen bent, lijk je je in een volledig andere wereld te bevinden. Alle mannen en vrouwen die je ziet rondlopen dragen een uniform, maar voor de rest lijkt het een normale stad. Je hebt er huizen, gebouwen, winkels, tanks, bioscopen, vliegtuigen, bowlingbanen, helikopters en scholen. Echt heel ongewoon.

Wij werden gevraagd om iedere dag naar de scholen te gaan om met de studenten om te gaan. De meeste van die kinderen hebben nu een mama of een papa in Irak of Afghanistan zitten en dat is een eerder vreemde situatie. De scholen zijn dus ook uitzonderlijk voor kinderen van een militaire familie, alsook de rest van alle faciliteiten. Wij gaan de klassen in, spreken met hen, doen spelletjes en het doel is hen te laten zien dat er ook een andere wereld is dan die die zij kennen en dat er een andere manier is om vrede te bekomen. Het is heel fascinerend en soms ook zeer emotioneel om met zo’n specifieke groep te werken.

Nu, omdat wij onze boodschap meestal via muziek overbrengen, houdt dat ook in dat we deze week iedere dag een show doen. Dus van dinsdag tot en met zaterdag, dat betekent vijf voorstellingen in één week. Vrijdag en zaterdag zijn de grote “echte” avondvoorstellingen en de drie weekdagen zijn iets kleiner, aangezien we ze weldegelijk in de scholen zelf uitvoeren. Het publiek bestaat dan ook enkel uit leerlingen, wat voor een totaal andere dynamiek zorgt. Ik vind het super. Vandaag bijvoorbeeld was de show enkel voor kinderen van het vierde, vijfde en zesde leerjaar. En aangezien het gewoon in de sporthal was, zag je alle kinderen zitten en zag je de reacties op hun gezicht. Vreemd genoeg is dat een veel grotere uitdaging dan een grote zaal met drieduizend mensen. Daar zijn namelijk zoveel lichten dat je met moeite je publiek ziet.

Hoe dan ook, ik ben zeer enthousiast over de hele situatie. De conversaties die worden gevoerd zijn op het randje van ongemakkelijk en ik krijg een wereld te zien waar ik tot voordien nog niets van afwist. Het is ongelooflijk te zien hoe ik op één dag tijd een impact maak op zoveel leerlingen tegelijkertijd. En zijzelf hebben totaal geen besef hoeveel impact zij op hun manier op mij hebben…

Verhit ijs

2010-02-16T04:00:00.002+01:00

Ik had een geweldige Host Family Day. Het was een heel rustig en ontspannen dagje onder ons tweetjes. We begonnen aan de dag met onze Valentijnsbrunch, die zeer lekker was en die ik afrondde met een “Belgische wafel”. Ik moet wel zeggen dat het er één was van het soort, waarvan ik niet wist dat we die hadden bij ons, maar het smaakte.

Nadien zijn we gaan wandelen in het Sculpture Park dat, zoals de naam laat vermoeden, een park vol standbeelden is. Het is echt zeer groot en er staan minstens honderd beelden, in de meest uiteenlopende stijlen. Ik vond het zeer aangenaam en het is zeker een plaats waar ik meer zou gaan wandelen, moest het iets korter bij huis zijn. Buiten de standbeelden waren er ook drie vreemde wezens die luid lachend op en neer huppelend voorbij kwamen. Het waren uiteraard drie Cast Members, namelijk Darleen (Liechtenstein), Yuri (Japan) en Ian (Idaho), die ook net met hun Host Family het park aan het bezoeken waren. Het goede aan deze ontmoeting was dat zij ons vertelden dat ze op weg waren naar een ijshockey wedstrijd. En toen Kay, mijn Host Mother, vroeg of ik dat ook zag zitten, stemde ik zeer enthousiast in.

Het was een zoveelste culturele ervaring waar ik heel erg van genoten heb. Het is super als dingen zo spontaan samenvallen. Ik ben gewoon alles op voorhand te plannen en dingen zoals dit verbazen me keer op keer. Hadden we niet naar dat park gegaan op net dat moment dat mijn Cast Mates daar waren, dan had ik deze geweldige ervaring gemist. We hadden fantastische plaatsen op de achtste rij, waardoor ik alles perfect kon zien. Het is een gestoorde sport en ik ging er volledig in op. De wreedaardigheid waarmee de spelers elkaar tegen een muur rammen is van een ongeëvenaarde entertainmentwaarde. Ik weet niet wat het is met mij, maar gewelddadige sporten spreken me meestal meer aan. Ik krijg een adrenalinestoot, waardoor het lijkt alsof ik mezelf midden in het spel bevind. In het begin had ik helemaal geen idee wat de bedoeling was, maar het duurde niet lang voordat ik verhit stond te schreeuwen en op en neer te springen als een halve Neanderthaler.

De teams die het tegen elkaar opnamen, waren de Eagles van Colorado en Rush van South Dakota. Het was een zeer spannende en belangrijke match, aangezien zij respectievelijk de nummer twee en één waren op dit moment. Wij supporterden uiteraard voor de Eagles en het stadium was dan ook te klein toen zij met zeven tegen zes de match wonnen. Het publiek was verbaasd omdat dat blijkbaar een uitzonderlijke hoge score is. Meestal is de eindscore vier tegen twee of drie. Het is heel zelden dat er iemand vijf punten scoort, laat staan zes! Maar deze match eindigde met een gelijkstand, waardoor ze een extra vijf minuten Sudden Death speelden, met enkel vier spelers op het veld, in plaats van vijf. Toen ook dat niet tot uitsluitsel leidde, volgde er Shoot Outs, waarbij al snel duidelijk werd dat onze uitzonderlijk getalenteerde keeper ervoor zou zorgen dat we de overwinning zouden behalen. En dat gebeurde dus ook. En aangezien ze zeven punten scoorden, wat bijna nooit gebeurt, kreeg iedere toeschouwer op vertoon van zijn/haar ticket een gratis maaltijd bij Wendy’s. Hoezee!

Nadien reden we richting huis, waar we ons laatste avondmaal hadden, voordat Kay naar bed ging en ik mijn koffer begon te maken. Dat ging eigenlijk heel vlot. Ik word er beter en beter in. Misschien moet ik wel officieel “valiezenmaker” worden of zo, als zoiets al bestaat. En anders creëer ik de positie gewoon zelf. Oh, de toekomstperspectieven, ze zijn eindeloos met Up With People…

Happy Valentine’s Day!

2010-02-14T20:18:00.001+01:00

Jawel, vandaag is het Valentijn, een big deal hier in de VS. In Europa staan we daar meestal sceptisch tegenover, maar hier gaan ze er volledig voor! Het feit dat ik in Loveland verblijf, maakt dat er natuurlijk niet beter op. Trouwens, bij ons is dat een dag waarop het meestal om die ene speciale persoon gaat, maar hier geldt dat voor iedereen. Je wenst je geliefde, maar ook je vrienden en familie een gelukkige Valentijn. Het is voor hen gewoon een dag waarop je anderen laat zien dat je van hen houdt.

Een groot feest dus. Maar het feest dat ik ondertussen mis, is ons wereldberoemde carnaval in Aalst! Bedankt Cathy en Franky voor deze dag en veel plezier daar in het verre Aalst zonder mij! Vele mensen zien er iets absurds en vreemds in, maar geloof me, op dit moment is carnaval in Aalst niets vergeleken bij Valentijnsdag hier.

Maar vandaag is dus de laatste dag in Fort Collins en bijgevolg ook de Host Family Day. Mijn Host Mom werkt ’s nachts, dus die doet meestal een dutje van 8:30 am tot 11:30 am en nadien trekken we er op uit. Ik weet nog niet wat de plannen zijn, maar het begint waarschijnlijk met een Valentijnsbrunch. Het idee alleen al brengt een glimlach op mijn gezicht.

De show vrijdag ging zeer goed, waar ik blij om ben. Ik was er eerlijk gezegd een beetje bang voor. Meestal gaat de tweede show na een première niet zo goed, omdat mensen het gevoel hebben dat alles wel in orde komt. Het is op zo’n moment dat iedereen wat lakser wordt en er bijgevolg fouten gebeuren. Maar ze hadden ons hier voor verwittigd, dus we waren voorbereid en zijn niet in de val getrapt. Hoezee voor ons! We hebben echt een zeer sterke groep en ik vind de show op zich beter dan die van vorig semester.

Nog een laatste ding dat ik wou delen, is dat ik ben gaan eten in Casa Bonita. Het is een gestoord restaurant en ik heb, denk ik, nog nooit zoveel plezier gehad door gewoon ergens te gaan eten. Ik kan het het beste omschrijven als volgt: Het lijkt alsof de eigenaar van het restaurant het decor van Pirates of the Carribean, de attractie uit Disneyland, heeft overgekocht. Daarin zit je dan te eten terwijl er mensen verkleed rondlopen en voor animatie zorgen. Zo is er bijvoorbeeld een gorilla, een goochelshow, cowboys die plots op elkaar beginnen schieten, een vuurspuwer, jongleurs, een poppentheater, mensen die van rotsen door een waterval duiken in een soort rotsachtig waterbassin, een Marriachi band en noem maar op. Je houdt het niet voor mogelijk. Het was een hilarische avond! Lang leve de Verenigde Staten!

Loveboy in Loveland

2010-02-12T07:05:00.000+01:00

We zijn eindelijk vertrokken! De eerste week on the road. Ihaaa! Het was een pijnlijk, maar eigenlijk vrij overbodig afscheid in Denver. Hetgeen ik het meeste zal missen is uiteraard Momma, maar ik zie haar morgen al terug. Ze komt namelijk kijken naar de show in Fort Collins, de stad waar ik nu een week ben, en ze is van plan ook volgende week te komen kijken in Colorado Springs. Dus het was maar een semi-afscheid. Hoe dan ook, dat maakte het niet minder triest. Ik kijk in elk geval uit naar morgen…

Maar, dus, Fort Collins, onze eerste stad. Dinsdag was Travel Day en op weg naar onze eindbestemming Colorado State University maakten we tijdens de middag een tussenstop in hartje centrum. Het is een prachtig klein stadje, met een zeer mooi en karaktervol centrum. Wat speciaal is aan dit centrum of toch in elk geval noemenswaardig, is dat het blijkbaar de inspiratie was voor Walt Disney voor het ontwerp van Disneyland’s Main Street.

Mijn nieuwe Host Mother heet Kay. Ze is tweeënzeventig jaar oud en woont in Loveland, wat een stadje net buiten Fort Collins is. Nu ja, “net buiten Fort Collins”, het is alsof zij in Antwerpen woont en ik iedere dag in Brussel moet zijn. Ik ben haar enige Host Son, wat ervoor zorgt dat ik echt volledig in de familie wordt opgenomen, aangezien er geen andere input is. Wat ik geweldig vind, voor alle duidelijkheid. Ik heb wel niet-UWP roommates. Kay heeft namelijk een groot huis, waarvan ze bepaalde delen verhuurt. Zo woont hier ook James (18 jaar oud), Doug (50 jaar) en Judy (72). Het is een ongewone, maar zeer leuke woonsituatie en ik leer heel veel bij.

Zoals vorig semester is er ook dit jaar een Love Medley in onze show. Deze medley bestaat uit nummers zoals ‘So Happy Together’, ‘Time Of My Life’, ‘I Saw Her Standing There’, ‘What A Wonderful World’, ‘To All The Girls I've Loved Before’, en nog vele anderen. Het is een tien minutenlang durend “boy meets girl” verhaal, waarin ik de rol van Loveboy speel. Ik vond het dan ook zeer grappig dat ik nu een week in Loveland verblijf. Zoals de titel het zegt ben ik nu ironisch genoeg de Loveboy in Loveland.

Het is zondag trouwens Valentijn, wat hier zeer belangrijk is. Loveland heeft namelijk een wereldberoemd “herpost” systeem. De stad krijgt in die week honderdduizenden brieven van mensen van over de hele wereld. Die brieven worden afgestempeld met de speciale Loveland stempel, die speciaal voor Valentijnsdag een boodschap en een hart heeft en nadien teruggestuurd naar de afzender. Daarvoor worden speciaal een heleboel vrijwilligers ingezet, die een hele dag niets anders doen dan brieven afstempelen. Ik vind het een hilarisch idee!

Woensdagavond, gisteren dus, ben ik met Kay en een hele groep van haar vrienden naar haar wekelijkse activiteit gegaan: karaoke. Man, was dat bevreemdend en leuk tegelijkertijd! Ik heb een paar nummers gezongen en de plaatselijke bevolking – als ik dat zo mag zeggen – was onder de indruk. Niet zozeer van mijn zangkwaliteiten, maar vooral van het feit dat een jongen uit België daar zo maar even voor hen stond te zingen. Ik heb dan ook van de kans gebruik gemaakt promotie te maken voor onze show, dus hopelijk herken ik morgenavond een paar mensen in het publiek.

Vandaag was CI Day en ik was supergelukkig. We zijn met H.E.L.P. International gaan werken in hun grote opslagplaats. Het leek een beetje op de Makro, het is te zeggen, het was een grote plaats vol paletten met dozen op. Al die dozen zaten dan vol met kleren, speelgoed, medicijnen, handdoeken, boeken en noem maar op. De bedoeling was vandaag een container voor te bereiden die naar Haïti zou verscheept worden. Ondertussen hebben we ook andere kleinere projecten gedaan zoals mijn groepje bijvoorbeeld op een moment kleren moest sorteren voor Israel. Het was een hartverwarmende dag, wat goed uitkwam in die grote, koude opslagplaats. In elk geval, moest je meer willen lezen over de organisatie: www.helpint.org

En nu bedtijd, zodat we morgen een fantastische tweede show kunnen brengen! Hoezee! Slaapwel, beste lezers! Trouwens, jullie lezers zijn ondertussen al met 333! Ihaaa!

Toen “gisteren” plots “vorige week” was…

2010-02-08T04:18:00.002+01:00

Er is een week voorbij. In mijn hoofd was dat enkel één dag. Ik stond maandag op, ging slapen, werd wakker en plots was het zondag. Deze hele week bestond uit repetities van ’s ochtends tot ’s avonds. De uren zijn dan ook aangepast, waardoor onze dagen nog langer duren. Het enige waar we nog toe in staat waren, was thuis komen, eten en in slaap vallen. Of dat nu in bed was, in de zetel of zelfs al in de auto op weg naar huis.

Maar de week was zeer productief en dat is maar goed ook. Morgenavond (maandag) is het namelijk onze première. Ik ben er klaar voor en ik heb er zin in! Dus in plaats van bang te zijn zoals zovele studenten, kijk ik er heel erg naar uit! Het was zeer verrijkend met zo’n professioneel team te mogen werken. Ze hebben me een hele week lang uitgedaagd om telkens net die ene stap meer te zetten en verder te gaan dan ooit daarvoor. En ik ben ze zo dankbaar. Onze Director Lynne Morris is een fantastische vrouw en mijn nieuwe Vocal Coach Brett McGuire is buiten mijn nieuwe grootse angst ook mijn persoonlijke held. Zonder hem had ik nooit kunnen doen wat ik nu doe, had ik nooit kunnen staan waar ik nu sta.

Ik moet wel toegeven dat ik tegen donderdag volledig leeg was en dat er dan nog een vrijdag én een zaterdag aankwam. Maar goed, ik heb het overleefd en ik gun mezelf vandaag eindelijk wat rust. Zondag rustdag. Ik ben blij wanneer dat klopt, want tijdens onze tour vallen onze vrije dagen op eender welke willekeurige dag. Dus als we donderdag een vrije dag hebben, is dat in mijn hoofd zondag en bijgevolg is vrijdag in mijn hoofd maandag en ben ik helemaal in de war. Zo besef ik bijvoorbeeld ook helemaal niet dat ik hier al een maand ben. Is dat even voorbijgevlogen…

Vandaag is het vrije dag, morgen Show Day en dinsdag zijn we ermee ribbedebie scampavie en partie. Dan begint de grote reis. Ik kijk er zo naar uit! Maar dus vandaag onze vrije dag. Het was niet zomaar een dag. Het is namelijk Super Bowl in de Verenigde Staten, wat zo ongeveer een nationale feestdag is. Na Thanksgiving is dit de dag waarop het meeste eten wordt verbruikt. Voor de mensen die de Super Bowl niet kennen, dat is de grote finale van het American Football seizoen, waar de twee beste teams het tegen elkaar opnemen en strijden om de titel van beste team in de VS. Je zou het kunnen vergelijken met de Wereldbeker voor voetbal bij ons. Het is een gestoorde dag waarop iedereen feesten organiseert en bij elkaar kruipt om samen naar de match te kijken. Heel gezellig en alweer een nieuwe culturele ervaring.

Aangezien eten een soort rode draad leek, besloot ik mijn handen uit de mouwen te steken en te koken. En hoe anders kon ik mijn Amerikaanse familie veroveren dan door mijn allerliefste Omi eer aan te doen en één van haar toprecepten te maken. Even ter verduidelijking: de meeste mensen zeggen oma, maar dat is lang niet speciaal en respectvol genoeg voor de persoon die mijn Omi is en voor wat zij voor mij betekent In elk geval, ik koos voor mijn favoriete gerecht: Balletjes in Tomatensaus met puree à la Omi. Simpel Belgisch eten, maar ze hebben er van gesmuld. Ze waren gefascineerd door mijn zelfgemaakte puree met echte aardappelen en mijn manier van balletjes maken, namelijk met mijn handen. Als dessert heb ik Omi’s Zandkoekjes gemaakt – weer verbazing over mijn kneedkunsten – wat heel erg in de smaak viel. Mijn missie was met andere woorden geslaagd. Manuel, mijn favoriete Mexicaanse broer, maakte Carne Asada wat grote porties look alsook bier bevat en mij heel erg beviel. We hadden als het ware een heus cultureel eetfestijn. Hoera daarvoor!

En nu is het tijd voor een laatste gezellige familieavond, aangezien morgen wordt opgeslorpt door het hele showgebeuren. Ik probeer er van te genieten en nog even te negeren dat ik dinsdag afscheid moet nemen. Wat waarschijnlijk het enige ding is waar ik tot nu toe niet naar uitkijk…

Flora en Fauna

2010-02-01T04:35:00.001+01:00

Na een welverdiende nachtrust – al zeg ik het zelf – was het tijd om te vertrekken. De meisjes waren niet zo enthousiast met ons vertrek en Amber zei, net voor we de auto instapten, met een betreurd gezicht: “Natuurlijk ben ik triest, mijn beste vrienden gaan weg!” Het was wederom een warm en ontspannen weekendje, zoals meestal met het A-team. Trouwens, ik weet niet of ik dat al heb uitgelegd, maar de vier gezinsleden heten Alan, Amy, Amber en Alana, dus vandaar de bijnaam. En, voor alle duidelijkheid, buiten de naam is er in de verste verte een gelijkenis met de gelijknamige film of serie.

Manuel, Paul, Momma en ik vertrokken met de auto richting huis, met het plan een paar tussenstops te maken. De eerst was in Colorado Springs, waar we de Garden of the Gods (vertaling: Tuin der Goden) gingen bezoeken. Het is een – ondertussen zoveelste – hemelse plek op aarde die ik heb mogen ontdekken. De natuur is even ongelooflijk als onvergetelijk. We wandelden rond en genoten van de onmenselijke bergen en de gemotiveerde mensen die de steile wanden probeerden te beklimmen. De zon scheen, zoals dat gemiddeld driehonderd dagen het geval is in Colorado, en ik waande me in het Aards Paradijs tussen alle prachtige bloemen en bomen.

Na al die adembenemende flora begaven we ons naar onze volgende en onmiddellijk laatste tussenstop op onze heenweg. Tijd voor wat fauna. We gingen van heel dichtbij een paar bovenaardse wezens bekijken, die je over de hele Verenigde Staten kan terugvinden, maar enkel in bepaalde en zeer beperkte communes. Je vindt ze nooit in het wild, maar als je naar hun georganiseerde voederplaatsen gaat, krijg je meestal een kleine kudde te zien. Ze hebben vier poten, maar lopen enkel op hun twee achterste, terwijl ze met hun voorste allerlei voorwerpen heen en weer dragen. Ze hebben meestal lange manen tot voorbij hun nek en diepe duidelijk geaccentueerde ogen. Hun huidskleur is lichtroze, maar ze hebben een wit bovenlichaam en een wel zeer vreemd fluorescerend oranje achterwerk. Ze worden ook altijd vergezeld van een uil en hebben een wel heel geprononceerd bovenlichaam. De wezens gaan door het leven onder de naam Hooters girls. Voor de mensen die dat niet zouden kennen, stel ik voor dat je eens een kijkje neemt op hun website: www.hooters.com

Hooters is inderdaad een Fastfoodketen in de VS, waar schaars geklede meisjes de gasten verwelkomen en bedienen. Vele mensen zien er iets vulgairs in, maar eigenlijk is het gewoon een heel leuk en ontspannen sport café. Er hangen minstens tien schermen waarop tegelijkertijd basketball, American Football en nog andere sporten getoond worden. En hoewel ik verwacht had er enkel mannen aan te treffen, waren er voornamelijk gezinnen met kinderen. Er hangt een zeer hartelijke sfeer en het eten is er heel lekker. En aangezien het echt een culturele ervaring is, raad ik het iedereen aan!

Uiteindelijk kwamen we thuis aan en nu is het tijd om me voor te bereiden voor de laatste week Staging, die vermoedelijk één lange sprint wordt naar onze première op maandag 8 februari…

Mr. Castles

2010-01-31T07:45:00.000+01:00

Drukke dagen voor mij. Maar ik probeer ervoor te zorgen dat ik ’s avonds telkens iets ontspannend te doen heb. Zo is donderdag bijvoorbeeld Tinna from Sweden mee naar huis gekomen om een avondje samen te “hangen”, zoals ze dat hier zeggen. We hebben een gezelschapspel gespeeld, iets wat wel vaker gebeurt ten huize Momma, wat tot veel grappige situaties leidde. Zo heb ik deze week de nickname “Mr. Castles” (vertaling: “Mijnheer Kastelen”) gekregen. Dat is namelijk, grappig genoeg, het dichtst dat ze bij de uitspraak van “Gyssels” geraken. En het staat me eerlijk gezegd best wel aan.

Gisterenavond (vrijdag) zijn we naar een concert van Mark Schultz gaan kijken in Colorado Springs. Dat was een totaal nieuwe ervaring voor mij. Mark is namelijk een Contemporary Christian singer, wat betekent dat de onderwerpen van zijn liederen meestal van christelijke aard zijn. Bijna al zijn nummers zijn echte verhalen die hij zo zou kunnen vertellen, maar die hij dan op muziek heeft gezet. Dit is een typisch kenmerk van de Contemporary Christian Music, die rond de jaren ’60-’70 ontstond in de buurt van Nashville.

Nu, voor alle duidelijkheid, het zijn geen Bijbelse verhalen of een soort preek op muziek. Christian singers schrijven nummers waarin ze zingen over dagdagelijkse situaties, maar met een overtuiging dat God liefde is en iedereen beschermt. Sommige nummers zijn meer een soort lof of dankrede voor iets, maar alles is zeer toegankelijk. Geen enkele keer had ik het idee dat ik in een soort propaganda voor het Christendom zat. Het ging om de basisprincipes van het leven en uiteraard daarbij horend de dood en, ergens tussenin, de liefde. Eerlijk gezegd, als ze deze muziek zouden spelen tijdens een viering, zou ik waarschijnlijk iedere zondag in de kerk zitten.

Mark is heel beroemd in de Verenigde Staten en heeft ondertussen al vijf albums uit. Maar waar is hij ooit begonnen? Jawel, Up With People! Meer zelfs, hij was een host son van Momma in de zomer van 1995. Dat wil zeggen dat we na de show werden uitgenodigd om backstage te gaan en hem te ontmoeten. En ook al is hij nu heel beroemd, hij is nog steeds een even vriendelijke en nederige man. Hij is er in geslaagd om zijn boodschap van liefde en samenhorigheid over te brengen. Zo heeft hij bijvoorbeeld meerdere concerten opgedragen aan goede doelen, zoals ook gisteren het geval was.

Nadien reden we door naar Pueblo, een andere stad in Colorado. Daar wonen Skip en Amy, de dochter van Momma, waar we dit weekend verblijven. We kwamen na het concert uiteraard zeer laat aan en de meisjes sliepen al, dus besloten wij dat ook maar te doen. Ik kreeg Amber’s kamer, waar de kleur Roos koning is en Assepoester koningin. Het was een lekker zacht en warm bed, net naast een kledingrek vol verkleedkleren en een wel heel uitgebreide collectie tutu’s. Ik had een zeer goede nachtrust, iets waar mijn lichaam duidelijk naar gesnakt had.

Vanmorgen waren de meisjes heel blij ons als bezoek te hebben en we hebben dan ook even tijd gehad om samen te spelen. Maar al snel werd het tijd om de auto in te kruipen en op avontuur te gaan. De tocht voerde ons naar Royal Gorge, een prachtige plek in de bergen. Daar hebben ze in 1929 de hoogste hangbrug ter wereld gebouwd. Die brug is nu nog steeds in gebruik, maar dan vooral als toeristische attractie. Er was een soort van stoeltjeslift naar beneden in de ravijn en er was buiten de brug ook een tramlift die over de ravijn ging. Best wel griezelig eigenlijk, maar ook en vooral ongelooflijk mooi.

Na het vele wandelen was iedereen nogal moe en toen besloten we maar een soort picknick te houden met huisgemaakte Chocolate Fudge met pecan noten. Nu ja, niet zozeer een echte picknick, maar eerder gewoon op de grond gaan zitten omdat we allemaal zo moe waren terwijl we iets kleins aten. Uiteindelijk reden we naar huis, waar ik ijverig aan mijn blog ben beginnen schrijven. Morgen een tweede vrije dag. Ik kijk er naar uit!

This is it.

2010-01-28T04:09:00.000+01:00

Dit is wat ik wil doen. Mensen gelukkig maken, de wereld zien, op een podium staan, hard werken… maar vooral: ‘s avonds opgelucht kunnen gaan slapen en liefst met een glimlach op mijn gezicht. En zo weet ik ook dat dat is wat ik hoop te kunnen vinden: een job waarbij ik ‘s avonds met datzelfde gevoel in bed kan kruipen. Een goed gevoel. Een tevredenheid van mijn dag. Hoe fysiek of emotioneel uitputtend het ook mag zijn. Zolang ik maar kan denken, “Ik ben doodmoe na een fantastische dag. Hopelijk volgt er morgen nog zo één!”.

Alhoewel, dit kan nu heel tegenstrijdig klinken, maar er valt echter niet zoveel te vertellen over gisteren en vandaag. Het leek weer even alsof het één enkele dag was. Het is zo grappig dat mijn tijdsbesef echt volledig weg is. Ik dacht dat het vandaag maandag was. Vraag me niet waarom, maar zo gaat het nu eenmaal. In elk geval, we zijn door onze volledige voorstelling geraakt. Dat is goed nieuws, maar tegelijkertijd ook weer niet. Nu pas beseft iedereen hoeveel er nog moet gebeuren. Want, “erdoor geraken” is echt wel de juiste term. Dat is wat ons lukt. Veel meer nog niet echt. Maar dat komt wel. In mijn hoofd hadden we nog twee weken, maar anderhalve week is ook zeker doenbaar. Ik hoop gewoon dat iedereen zijn hoofd erbij houdt.

Gisteren, de 26^ste kwam This Is It, de dvd van Michael Jackson’s laatste show, uit. Momma is een heel grote fan, dus onze planning was dan ook weldegelijk: Na UWP rijden we naar de winkel, kopen de dvd, gaan naar huis, eten en kijken naar de film. Het was fantastisch om hem aan het werk te zien en ik herken veel van hem in mezelf: passie, vastberadenheid, motivatie, perfectionisme, bereidwilligheid om hard te werken... Veel dingen. Buiten zijn neus dan. Ik hou het toch maar liever bij de mijne. Maar ik ben nu een nog grotere fan dan ik al was. De film is echt een aanrader, voor iedereen. Hoe dan ook, ik was niet tot veel meer in staat dan in de zetel zitten en kijken, dus ik heb er heel erg van genoten. En het was zalig om eens “vroeg” in bed te kunnen kruipen.

Vanavond ben ik iets gaan drinken met mijn goede vriendin Geneviève-Aude van Quebec, Canada. Ze is zo’n geweldige jongedame. Even tijd maken om samen te praten en vooral even in een andere sfeer te vertoeven, was echt net waar ik nood aan had. Ook al waren we maar anderhalf uur samen, het was een geweldige avond. Het is ook zeer nuttig voor mij om nog eens een avondje Frans te spreken, want die taal lijkt anders nogal te willen ontsnappen uit mijn hoofd. Zoals ook mijn Nederlands trouwens. Dus vergeef me de soms vreemde zinsconstructies, maar moest ik deze blog niet schrijven, dan denk ik dat ik echt volledig zou vervreemden van mijn eigen moedertaal.

Maar aan mijn Bezoekersaantal te zien, heb ik toch precies een paar enthousiaste lezers, dus doe ik maar gewoon lekker verder met het neerpennen van mijn avonturen. Ik wil bij deze ook nog even alle mensen bedanken die een dag hebben gekocht via mijn “Koop de dag” actie. Het is dankzij die mensen dat ik nu hier ben en kan doen wat ik nu doe. Zij zijn die mensen die me met een belachelijk grote glimlach op mijn gezicht laten gaan slapen. En uiteraard zou het leuk zijn om nog meer dagen zien verkocht te worden… Alle hulp is welkom. Al wil je met tien mensen samenleggen voor één dag, het maakt me niet uit. Ik ben iedereen eeuwig dankbaar voor deze kans. En nu, de symbolische veer weer in mijn potje inkt en tot schrijfs!

Over hotels en oesters

2010-01-26T07:05:00.000+01:00

Zondag was onze Host Family Day en als ik het me goed herinner had ik mezelf voorgenomen om te slapen… wel… euhm, slapen kan ook volgend semester. Toch? Het is enkel, dat dacht ik vorig semester ook, dus uiteindelijk ga ik misschien met een klein slaaptekort komen te zitten. Maar ach, wat is dat, een slaaptekort? Ik zie het liever als “meer tijd om te leven” in plaats van “minder tijd om te slapen”.

Hoe dan ook, ik werd wakker, nam een douche en toen ik de keuken in kwam gewandeld, kreeg ik te horen dat we binnen vijftien minuten zouden vertrekken. Dus, ik neem een snel ontbijt, trek mijn jas aan en stap in de wagen. Ik kreeg te horen dat we naar Estes Park gingen, wat net buiten Denver ligt. In mijn hoofd klonk dat als volgt: we rijden een half uurtje of zo, bezoeken die stad en als we terug komen kan ik dan nog alle dingen doen die ik wou en vooral moest doen. In realiteit ging het als volgt: we reden anderhalf uur tot daar, bleven daar meerdere uren en reden achteraf anderhalf uur terug om thuis te komen toen het al donker was…

Ik heb met andere woorden drie uur in de auto gezeten, wat hier totaal normaal is. Het is zo’n grappig verschil met ons petieterig landje. Als wij drie uur rijden, zitten we sowieso, of we het nu willen of niet, in Frankrijk, Duitsland, Nederland of Luxemburg (of eigenlijk, beter gezegd, voorbij Luxemburg). Toen we vorig weekend bijvoorbeeld een museum “buiten Denver” gingen bezoeken, moest Colleen en co heel erg lachen toen ik plots luidop in de auto zei: “En we zijn in Parijs.” Echt waar, ik had thuis de auto kunnen nemen om zomaar even het Louvre te gaan bezoeken. Het zou op hetzelfde neer komen.

Maar versta me niet verkeerd, ik bedoel daar niets negatiefs mee. Ik was heel blij en ik zit graag in de auto en ook, Colorado is zo’n prachtige staat. Ik kan uren naar de natuur staren. De onmetelijk grote velden, de grote huizen die her en der verspreid staan, de gigantische bomen en op de achtergrond de alomtegenwoordige majestueuze en ongelooflijk mooie bergen.

Nu, om terug te keren naar mijn verhaal van zondag. Na een idyllische rit door de bergen kwamen we aan een groot meer, waar ik onze bestemming van ver zag opdoemen: Het Stanley hotel. Dan pas drong het tot me door wat dit hotel echt was. Het was inderdaad de plaats waar Stephen King ooit was verbleven en waar hij de inspiratie had opgedaan om zijn boek The Shining te schrijven, wat nadien zou verfilmd worden door Stanley Kubrick. Het prachtige decor was dus, tot mijn grote verbazing, echt. Meer nog, het hotel bleek een soort spookhotel te zijn met een zeer grote paranormale activiteit. Het was daardoor dat King tijdens zijn verblijf op dergelijk griezelig verhaal was gekomen.

We bezochten het hotel en daarbij hoorde de “Ghost and History Tour” waarbij een gids je rondleidt en allerlei griezelverhalen vertelt. Zo zou er een geest ronddwalen die met zijn vingers door de (jonge)dames hun haar gaat, in hun nek blaast of hen streelt. Hotelgasten zouden ook regelmatig op de vierde verdieping kinderen horen lachen en door de gang hollen, terwijl er helemaal geen kinderen zijn. Er zijn ook verscheidene foto’s waarop je vreemde schimmen kan zien die zogezegd net voorbij kwamen zweven toen de foto werd genomen. Ik ben te sceptisch voor dergelijke dingen, maar ik heb er heel erg van genoten en me soms toch vragen gesteld bij bepaalde dingen.

Nadien zijn we iets gaan eten in het stadje dat aan de voet van het hotel ligt. Daar heb ik kunnen proeven van de Rocky Mountains Oysters, wat dus de Oesters van de Rocky Mountains zijn. Ik kan me inbeelden dat enkele onder jullie nu beginnen denken: Hmm, ik wist niet dat ze daar oesters hadden in de bergen. Wel, ik ook niet. En eigenlijk zijn het niet echt oesters zoals wij het kennen, maar het gaat hem meer om de naam. Die zogenaamde “oesters” zijn namelijk de testikels van een stier die je op een mooi bordje worden voorgeschoteld. Ik dacht eerst: “Oh help, dit kan ik niet.” Maar je kent mij, het duurde niet lang voor ik dacht dat dit waarschijnlijk de enige kans was dat ik zoiets kon proeven… Dus, ik ging ervoor! En het was eigenlijk lekker, zolang je er maar niet bij nadacht wat je aan het eten was. Vervolgens heb ik als hoofdgerecht edelhert gegeten, wat ook uitmuntend lekker en mals vlees was.

Na de maaltijd hadden we plots zin in een fotoshoot. Vraag me niet waarom, maar soms gebeurt dat nu eenmaal. Estes Park heeft namelijk een speciale fotostudio waar ze je aankleden alsof je terug in het Wilde Westen bent. Je komt binnen, kiest ongeveer wat je wil qua stijl en dan begint het grote verkleedfestijn. Ze hebben een uitgebreid assortiment aan kleren: salondames, cowboys, serveuses, gentlemen,… Nadien wordt iedereen geplaatst in een bepaald decor, in ons geval een saloon en dan nemen ze een namaak oude foto. We hadden zoveel plezier! Het duurde al bij al maar dertig minuten, maar we hebben echt zoveel en hard gelachen. Wederom een onvergetelijke ervaring en de foto is een mooie herinnering. Na het stadje bezocht te hebben, vertrokken we dan terug naar huis, waar we na een lange, mooie dag toekwamen en nog net genoeg energie hadden om in bed te kruipen.

Vandaag dan, begon de race naar onze première, wat wil zeggen dat we voor de eerste keer het eerste deel van de hele show achter elkaar hebben gezet. Ik kreeg de kans voor het eerst met de nieuwe Director te werken, die uit Las Vegas komt en het was super. Heel professioneel, heel verruimend en heel leerrijk. Maar, na een dag als deze ben ik echt zo moe. Daarbij kwam dan nog eens dat we vanavond met een hele groep Michael From Belgium zijn verjaardag zijn gaan vieren in Denver’s Hard Rock Café. Het was een heel leuke en ontspannende avond en ik kruip nu tevreden in mijn bedje, klaar om er morgen weer tegenaan te vliegen!

Van huisloos tot dakloos

2010-01-24T07:03:00.000+01:00

Vandaag hadden we ons eerste Community Impact project. Ik ben nu al een paar weken huisloos en daar kan ik perfect mee leven, maar dakloos worden zie ik precies toch iets minder zitten. Niet dat ik daar op neerkijk, helemaal niet, maar na vandaag ben ik toch wel overtuigd dat dat iets is wat ik liever niet zou willen. In elk geval, het thema van het gehele project was dus dakloosheid, wat verder werd opgedeeld in kleinere projecten. We konden ons op voorhand inschrijven voor één van de zes opties, waaronder onder andere eten verdelen, provisie inventariseren, in een gespecialiseerde shelter voor kinderen gaan eten maken en met hen buiten spelen, in een gespecialiseerde shelter voor mensen van Afrikaanse origine gaan helpen of de straat opgaan en daklozen aanspreken.

Alle projecten leken me interessant, maar het ongeorganiseerde van dat laatste project sprak me het meeste aan. Alle andere groepen gingen naar een bepaalde organisatie waar verantwoordelijken ons zouden begeleiden bij het werk dat we verwacht werden te doen. Mijn groep daarentegen kreeg een korte training door twee vrijwilligers die gewoon waren dat werk te doen en nadien werden we de straat op gestuurd in groepjes van twee of drie. De bedoeling was dat we ieder een ander deel van de stad voor onze rekening namen en daar iedere dakloze, meerbepaald iedere dakloze die aan het bedelen was, aanspraken die we tegenkwamen.

We hadden een vragenlijst meegekregen die we per dakloze moesten proberen in te invullen. Ik gebruik bewust het woord “proberen”, omdat het helemaal niet gemakkelijk is om zomaar even een gesprek aan te knopen met een dakloze, laat staan ze te overtuigen om een vragenlijst te beantwoorden. Zeker niet als er vragen bij zijn als, “Hoeveel verdient u gemiddeld per dag?” en vooral “Waar spendeert u dat geld aan?”. Tot mijn verbazing echter leidde deze actie tot vele interessante en zelfs bijna warme gesprekken.

Ja, er zijn altijd diegenen die je negeren, weglopen of zelfs boos worden, maar dat is niet de enige reactie die je krijgt. De enige ongemakkelijk reactie die we kregen, was een man die op ons begon te roepen dat we hem met rust moesten laten en dat we alle Mexicanen terug naar Mexico moesten sturen, zodat hij ten minste als echt Amerikaan een job zou kunnen hebben. En daarnaast was er ook één man die, terwijl ik alleen op hem afliep, plots, zonder me aan te kijken, zei: “You take one more step and you’re dead meat”, waarop ik wijselijk besloot me onmiddellijk om te draaien en op mijn stappen terug te keren. Maar dat was een uitzondering en zoals ik zei, waren de meeste gesprekken, positief of negatief, heel fascinerend.

Na de gesprekken werden we verwacht in de Denver Resue Mission shelter op de Lawrence street in hartje Denver. Deze daklozenshelter werkt samen met andere instanties aan het tienjarenplan ‘Denver’s Road Home’. De stad Denver heeft zich namelijk de missie gegeven om tegen 2015 een einde te brengen aan de dakloosheid in de stad. Dit houdt in dat ze 3193 permanente woonmogelijkheden willen creëren, een preventiecampagne op poten willen zetten om mensen weg te houden van de straten, een opleiding willen aanbieden aan 580 mensen om hen betere spelers te maken op de arbeidmarkt en zo verder. Ik had er totaal geen besef van dat zestig percent van de daklozen families met kinderen zijn en dat veertig percent eigenlijk een job heeft, maar dat die inkomsten niet voldoende zijn om van te leven. Hoe dan ook, moest je hier meer over willen lezen, verwijs ik je graag door naar de zeer duidelijke en informatieve website van dit project: www.denversroadhome.org

In de shelter kregen we een rondleiding van een fantastische gids, die achtenveertig jaar oud is en zijn hele leven lang in en uit ontwenningsklinieken en daklozenshelters geraakt is. Nu werkt hij zelf in zo’n shelter en helpt hij dag in dag uit andere daklozen met het overwinnen van hun drank- en/of drugsverslaving. Tijdens de rondleiding kregen we onder andere de slaapzaal te zien waar ze iedere nacht driehonderd mannen een bed aanboden, alsook de keuken die normaalgezien voorzien is voor het bereiden van vierhonderd maaltijden, maar waar er rond de duizend mensen per dag een maaltijd wordt aangeboden. Verder is er ook een kapel waar ze iedere morgen en avond een viering houden, die niet verbonden is aan een specifieke Godsdienst en waar iedereen dus vrij is te bidden voor wat hij gelooft. In diezelfde ruimte worden ook cursussen gegeven over allerlei onderwerpen die de daklozen moet bewust maken van hun situatie en hen wil helpen hun eigen leven terug in handen te kunnen en durven nemen. Eerder confronterend waren de toiletten, waar nergens deuren aan zijn, omdat er anders zich mensen in opsluiten om drugs te nemen en de douches die eigenlijk gewoon uit één grote ruimte bestaat met veertig douchekoppen. Na de rondleiding kwamen we met alle groepen weer samen voor een nabespreking en een getuigenis van één van de werknemers en toen zat de zowel fysiek als mentale zware dag erop.

Het was een fantastische en onvergetelijke ervaring en op de terugweg naar huis herbeleefde ik plots alle CI projecten van vorig semester. Hoe we ooit met Cast B’09 in een vluchthuis voor vrouwen hadden gewerkt en nadien betraande glimlachende gezichten te zien kregen die ons omhelsden en onophoudelijk dankten. Hoe we op de pediatrische afdeling van een ziekenhuis cliniclowns hadden gespeeld of met straatkinderen in Mexico hadden gewerkt. Hoe we de bewoners van een rusthuis een onvergetelijke dag bezorgden of simpelweg een kerk of gemeenschapscentrum gingen schilderen. Hoe we een strand opkuisten, paden heraanlegden, bomen plantten… Het zijn stuk voor stuk dingen die me altijd zullen bijblijven. Je een hele dag kapot werken, omdat je weet dat je zoveel mensen gelukkig maakt, je ongetwijfeld een impact hebt gemaakt op de rest van hun leven en omdat je ergens hoopt dat je hen hebt doen inzien dat zij zelf hun toekomst kunnen bepalen. Het gevoel is onbeschrijflijk.

TGIF!

2010-01-23T03:46:00.000+01:00

Hmm, misschien was ik iets te enthousiast met mijn “Tot snel!”. Maar ik was er dan ook niet op voorzien dat ik plots een week lang zonder internet zou komen te zitten. Maar laat ik niet bij de pakken blijven zitten, want nu dat probleem van de baan is, heb ik wat inhaalwerk te doen.

Vorig weekend verliep heel goed en het was (zoals alles hier) veel te snel voorbij. Ik had veel plezier met de meisjes en het voelde zo goed aan om eindelijk nog eens met Amy te kunnen spreken. Ze is echt een fantastische vrouw en een onwaarschijnlijk goede moeder en ik ben dankbaar dat ik op zo’n korte tijd weer zoveel van haar heb kunnen leren. Het is hartverwarmend te zien hoe trots Momma op haar dochter is en hoe Jug rondloopt met pretoogjes als zijn kleindochtertjes in huis zijn. Ik kwam trouwens net te weten tijdens het avondeten dat ze dit huis gekocht hebben op Valentijnsdag, dus misschien vandaar dat er zo veel liefde heerst in dit huis. Of zoiets.

We zijn zaterdag naar het museum van Westerse kunst gegaan. Een prachtige plaats met een grote, mooi onderhouden tuin vol standbeelden waar je in kan wandelen en binnen is er een zeer grote collectie schilderen en beeldhouwwerken van voornamelijk Amerikaanse landschapsschilders te bewonderen. Ik was heel erg onder de indruk van Bill Hughes en John Schoenherr en maakte een aangename nieuwe ontdekking met de expressionistische Fritz Scholder. Verder snap ik nu eindelijk de subliminal feeling en liep een hele dag met een grote glimlach op mijn gezicht terwijl menig quote uit twintigste-eeuwse postmoderne cursussen door mijn hoofd flitsten…

Maandag was een belangrijke dag. Het was namelijk Martin Luther King Day, wat een nationale feestdag is in de Verenigde Staten. Wij, met Up With People, hebben deelgenomen aan de grote Marade die ze ieder jaar houden. Een Marade is een combinatie van een March en een Parade, dus een politieke mars maar dan met veel kleuren, gelach, muziek en gezang. Het was een zeer vernieuwende ervaring voor mij om deel te nemen aan een mars en ik heb erg genoten van alle interessante gesprekken die ik heb gevoerd met mensen van alle mogelijk culturen. Ik vind het geruststellend te weten dat zovele mensen nog steeds dezelfde droom nastreven als die van Martin Luther King.

Nadien ging alles zeer snel, wat volgens mij niets nieuws is, maar goed ik wou het toch maar even vermelden. Het is vreemd hoe het soms lijkt alsof de dagen in elkaar overvloeien. Ik ben doodop, maar zo gelukkig met alle kansen die ik krijg en dan ook met beiden handen aanneem. Het gevolg is dat ik ondertussen wel al vier avonden in slaap ben gevallen in de zetel terwijl we allemaal samen in het salon zaten, maar dat werd me met een lieve glimlach vergeven. Ik kijk uit naar zondag, onze vrije dag, die ik volgens mij grotendeels ga opvullen met dat ondertussen mij vreemd in de oren klinkende werkwoord “slapen”. Of dat zeg ik nu toch.

Een hoogtepunt van de voorbije week was Up With People’s Culture Jam, die plaatsvond op woensdagavond. Het is een soort mini spektakel waarin alle studenten iets mogen brengen dat iets te maken heeft met zijn/haar cultuur, of dat nu zang, dans of een sketch is. Aangezien er veertien Belgische studenten zijn (jawel, dat leest u goed, veertien!) was er het idee om iets samen op poten te zetten. Nu, het is belangrijk om te vermelden dat ik de enige Vlaming ben van die veertien studenten. Dus, had ik het voorstel dat zij hun groot Franstalig geweld loslieten op de groep, terwijl ik koos voor een sober en integer Vlaams lied. Het werd, tot mijn eigen grote verbazing, Afscheid van een Vriend van onze alom geliefde Belgische groep Clouseau. Het fascinerende was dat ik nadien heel veel positieve reacties kreeg van het publiek. Mensen die op me afkwamen om me proficiat te wensen en te zeggen dat ze kippenvel hadden gekregen tijdens mijn optreden. Ook al hadden ze helemaal geen idee waarover ik zong, toch raakte het hen. Maar dat lag uiteraard ook voor een groot deel aan mijn broer Paul, die me begeleide op zijn gitaar en zelf een nieuwe intro had gemaakt.

Verder niets speciaals noemenswaardig of toch niets dringends en dat zeg ik vooral ook omdat ik nog zoveel dingen moet doen, terwijl mijn bed me nu reeds roept. En hoewel ik morgen een dag ga werken, ben ik toch blij dat het nu vrijdag is. Ik weet niet wat het is met die dag, maar het geeft mensen een goed gevoel. In de VS hebben ze daarvoor zelfs een uitdrukking, namelijk “TGIF!” wat ze dus echt uitspreken als [tie djie aai ef] en de afkorting is van “Thank God It’s Friday!” Een zoveelste nieuw klein detail van deze enorme, verrassend blijvende en hoogst interessante cultuur. Ik krijg er niet genoeg van!

Kleine-meisjes-invasie

2010-01-15T07:15:00.004+01:00

De week verloopt heel vlot, zo vlot dat het weer lijkt voorbij te vliegen. De semi-audities verliepen goed, de eerste lessen ook en de workshops zijn weer lekker verrijkend en uitdagend. Ik probeer me aan te passen aan de nieuwe situatie en kijk er naar uit wat te kunnen genieten van de tijd hier. Nu lukt dat nog niet, omdat er nog iets teveel stress in mijn hoofd zit. Up With People heeft namelijk beslist om de show dit semester nog een niveau hoger te brengen en het nog professioneler aan te pakken. Daarvoor hebben ze speciaal twee mensen aangenomen, die bekend zijn omdat ze shows die al geweldig zijn nog geweldiger maken. Ik vond het in elk geval heel grappig te horen dat één van de twee in Las Vegas woont. Hoe dan ook, ik ben heel tevreden met het professionalisme, ook al is dat soms wat hard. Ze zeggen dat we het meer de Broadway-style gaan doen, dus ik ben heel benieuwd.

Zo heb ik bijvoorbeeld morgen nog een extra auditie, waarbij ik een zelfgekozen nummer moet brengen. Uit de vijf nummers die ze me hebben gegeven, mag ik er één uitkiezen, voorbereiden en dan morgen komen brengen voor de verantwoordelijke. Dat filmpje wordt dan opgestuurd naar Las Vegas, waar het blijkbaar zal bekeken en besproken worden. Het is best wel griezelig, maar ik vind het een leuke nieuwe ervaring. Ik probeer mezelf er ook blijven aan te herinneren dat ik niets te verliezen heb, dus ik ga me morgen gewoon volledig geven (gewoon “gáán!” als het ware) en dan zien we wel waar dat uitkomt.

Vanavond zijn Momma’s dochter Amy en schoonzoon Skip toegekomen, met hun twee aanbiddelijk schattige dochtertjes Amber (4 jaar oud) en Alana (volgende maand 2 jaar). Ga zeker eens kijken op de blog die Amy over hen bijhoudt, het doet me keer op keer glimlachen! Je vindt de link ‘Amber & Alana’ bij mijn favoriete links, rechts op deze pagina. Ze komen voor het weekend naar hier, dus dat wordt weer een lekker warm en druk huis.

De titel van dit bericht verwijst dan ook gedeeltelijk naar hen, maar ook naar dat andere kleine meisje, dat aan de andere kant van de wereld op mij zit te wachten… Ik ben nu namelijk bezig aan een heuse tiendaagse, die gesponsord werd door mijn petekindje Lara. Zij heeft via mijn ‘Koop de dag!’-actie tien opeenvolgende dagen gekocht, van 13 tot en met 22 januari, een tijd waar ik heel erg van geniet en waar ik haar heel dankbaar om ben. Dankjewel Laraatje, Pepi (zo noemt het kleine monster mij, het is een zelf uitgevonden samenvoegsel van PEter PIeter) denkt aan jou en ik kijk er naar uit samen te spelen als ik terug ben. En zoals ik tegen haar en iedereen zei toen ik vertrok, sluit ik nu ook dit blogbericht af met de enthousiaste woorden: Tot snel!

Een goede start!

2010-01-12T05:24:00.002+01:00

De Opening Session verliep zeer goed en de receptie achteraf was gezellig. Cast A’10 bestaat echt uit heel leuke mensen en het ziet ernaar uit dat we een sterke groep gaan worden. Vandaag, de eerste “echte” dag, verliep dan ook zeer vlot. We hadden onze eerste lessen, psychologische sessies en zelfs al een uur repetitie om de nieuwe studenten een voorsmaakje te geven van de show. Er zijn nieuwe, heel leuke nummers in de show en ik kijk er al naar uit weer uren te staan dansen. Niet alleen omdat ik nu ontdekt heb dat dat echt een passie is van mij, maar ook omdat er, na drie maand stilliggen door mijn gebroken, wat vetmassa is bijgekomen dat er dringend weer afmag.

Maar voor de vele dansworkshops er weer aankomen, is het morgen eerst tijd voor de gevreesde “modules” (lees: audities-die-we-geen-audities-willen-noemen-want-anders-klinkt-het-te-griezelig). Dus kruip ik maar op tijd in bed, zodat ik morgen scherp sta om het beste van mezelf te geven. Maar voor ik dat doe, wou ik nog snel even iedereen bedanken die nu reeds een dag heeft gekocht. Ik had niet durven hopen dat mijn “Koop de dag!” idee zo snel zou aanslaan. Echt heel erg bedankt! Check jullie naam op de kalender, die jullie vinden door op de “Koop de dag!” link te klikken. Zo weten diegenen die een dag willen kopen nu welke dagen er niet meer beschikbaar zijn. Ik herhaal nog eens dat suggesties ook altijd welkom zijn. En nu: Bedtime!

Koop de dag!

2010-01-10T06:16:00.001+01:00

Vandaag was onze eerste Host Family Day. Momma Colleen besloot om onze maand Denver te starten met het traditionele bezoekje aan Costco. Mijn nieuwe roommate Paul (Florida) was er ook volledig klaar voor en stond zonder problemen op, klaar om aan een nieuwe dag te beginnen. Ik zit ondertussen na drie nachten nog steeds met een jet lag en ik heb het gevoel dat ik het moeilijker heb dan hem om me de dag door te krijgen. Dus, respect voor Paul! Maar zeker niet enkel om die reden. Paul zingt, speelt gitaar en piano en heeft al muziek gemaakt die hij verkocht heeft via iTunes als sponsoring voor UWP. Hij lijkt me echt een geweldige jongen en het klikte onmiddellijk tussen ons.

Na Costco zijn we gaan eten in een heel mooie Fifties Diner. Je stapt er binnen en het lijkt echt alsof je een stapje terugzet in de tijd. Een fantastisch jaren vijftig décor met personeel met bijhorende outfits. Echt super! Ik moet toegeven dat ik het wat moeilijk had een hamburger door te spoelen met een chocolademilkshake, maar je kent mij, ik ga nooit een culture ervaring uit de weg! We rondden onze dag af met een bezoekje aan Cherry Creek, wat het meest prestigieuze winkelcentrum van Denver is, om uiteindelijk Manuel (México) te gaan ophalen aan de luchthaven. Het was een zeer warm en broederlijk weerzien.

We zijn inderdaad veel gaan kopen vandaag, maar daar verwijst de titel van dit blogbericht niet naar. Het is eerder een soort persiflage op de levensleuze: Pluk de dag! Namelijk, geniet van het leven, van ieder moment dat je kan, grijp elke kans die je kan met beide handen en maak er het meeste van! Wel, dat is precies wat ik aan het doen ben. Ik beleef hier de tijd van mijn leven, net als vorig semester. Ik kijk er naar uit om weer een half jaar lang een impact te hebben op zoveel mensen. Hen te helpen inzien dat iedereen de kans en het recht heeft zijn leven in eigen handen te nemen en zelf zijn toekomst te bepalen. Ik wil mensen zien groeien terwijl ik ervaar hoe ik ondertussen zelf meegroei en mijzelf overstijgen door me iedere dag weer uit te dagen en te dwingen om verder te gaan dan alles wat ik ken, alles wat ik ooit gedaan heb.

Spijtig genoeg is zo’n ervaring niet gratis en daarom wil ik graag jullie hulp inroepen. Het eerste semester was al zeer moeilijk om budgettair rond te krijgen, maar dit tweede semester is echt een nog grotere uitdaging. Zo heb ik nu zelfs een lening genomen om hier te kunnen zijn, is mijn spaarrekening leeg en mijn zichtrekening ook bijna. Ik kwam daarom op het volgende sponsoridee: Koop de dag!

Jullie kunnen beslissen een dag te kopen van mijn tijd hier. Je koopt een dag van mijn semester, waardoor ik de kans krijg om hier te zijn. Je kiest een dag uit waarop jij zegt: dit is mijn dag, de dag dat ik ervoor heb gezorgd dat Pieter daar kan zijn waar hij nu is en kan doen wat hij nu doet. Dankzij jou kan ik die dag beleven en weet ik dat die dag een geschenk is van jou dat ik nooit zal vergeten.

Hier rechts op de pagina vind je onder de rubriek “Mijn favoriete links” de link “Koop de dag!”. Als je daarop klikt, word je doorverbonden met mijn Google Agenda. Daar kies je de dag die jij wil sponsoren, die jij mij wil geven en laat me dat weten. Je stuurt me dan een mailtje op pietergyssels@hotmail.com waarin je je naam vermeldt, alsook de dag die je wil sponsoren. Voor iedere dag die je wil kopen, vraag ik een minimum van tien euro. Uiteraard mag je er ook meer dan één kopen of mag je samen leggen met meerdere mensen om een dag te kopen. Zorg gewoon dat ik dan zeker alle e-mailadressen krijg van mijn fantastische weldoeners. Ik stuur je dan een e-mail terug met het rekeningnummer waarop je het geld kan storten en zet je naam op de agenda. Zo kan iedereen zien wiens dag het is en welke dagen er daardoor ook genomen zijn. Op die manier kan iedereen zien dankzij wie ik die bepaalde dag aan het beleven ben.

Ik hoop echt dat dit systeem werkt voor mij. Ik weet dat het in het verleden reeds gebruikt is door andere studenten. Hoe dan ook, moest je vragen of suggesties hebben, laat het me dan zeker weten via een mailtje op het bovenstaand adres. Ik apprecieer alle hulp!

Goed, tot zover dit bericht. Morgen is het Opening Session, wat telkens een zeer groot event is en ik ben heel benieuwd te zien wat ze allemaal voor ons in petto hebben. Ik wou ook nog even zeggen dat ik dankzij de bezoekersaantalmeter die ik op mijn blog heb geplaatst (zie rechterkolom) nu een zeker idee heb hoeveel mensen mijn blog bezoeken en ik moet zeggen dat ik nu reeds indrukwekkend vind. Bij deze bedankt daarvoor en gewoon in het algemeen bedankt voor al jullie steun.

Aankomstdag (The Sequel)

2010-01-09T06:13:00.003+01:00

Vandaag was het aankomstdag. Voor mij was het de tweede, na vorig jaar. En vreemd genoeg was het nu eigenlijk moeilijker dan vorig jaar. Het is zeer leuk om alle nieuwsgierige en enthousiaste nieuwe studenten te zien binnenstromen, maar ergens was het zeer ongemakkelijk. Ik zat echt met een dubbel gevoel, omdat ik enerzijds heel blij was mijn nieuwe cast te ontmoeten, maar anderzijds gewoon heel erg “mijn” cast miste.

Er was trouwens een groot deel van de studenten van mijn cast aanwezig (en dan spreek ik dus over Cast B’09, voor alle duidelijkheid). Zo waren er Leslie (Arizona), Annie (Arkansas) en Breton (Nebraska) die nu deel uitmaken van de road staff en dus zes maand lang met mij zullen rondtrekken. Ook Dylan (Washington) en Caitlin (Wyoming) zullen mee rondtrekken als Second Semester Students, net als ik. Verder waren er Tinna (Zweden), Kyle (South Dakota), Sarah (Colorado) en Aude (Canada) die zullen helpen tijdens staging. Dan nog Drew (Colorado) en Shelsea (California) die op voorpost zullen gaan om steden voor te bereiden waar wij naartoe trekken. En uiteindelijk waren Kelsey (Colorado) en Gifford (Idaho) gewoon op bezoek.

Het was echt super om hen allemaal teruggezien en er werd dan ook duchtig geroepen, gelachen, geknuffeld en in-elkaars-armen-gesprongen. Het zijn stuk voor stuk fantastische mensen en ik ben zo blij dat ik de kans kreeg ze terug te zien. Maar zoals ik zei, is het vreemd om nu met twee groepen mensen te zitten. Hoewel het één cast is, bestaat het voor mij uit het deel dat ik al ken en het overgrote deel dat ik nog zal leren kennen. Alhoewel het in al mijn sociale enthousiasme al goed gelukt is om toch even met het merendeel van de groep te praten. En met bepaalde mensen klikte het zelfs onmiddellijk. Zo was ik heel erg verbaasd dat de persoon die ik nu al een vriend zou durven noemen, een jongen uit Brussel is, meerbepaald Jette, die Michael heet.

Ik kijk er naar uit weer zoveel nieuwe mensen te leren kennen en ieders verhaal te ontdekken. Het wordt zonder twijfel wederom een verrijkende ervaring en hopelijk één die deze keer een volledig semester mag duren…

Game Over. Try Again.

2010-01-08T08:05:00.000+01:00

In tegenstelling tot het Duracell konijn, ben ik niet blijven doorgaan… Alhoewel, in bepaalde opzichten dan weer wel, maar dat is voor later. Eerst is het mijn plicht het verhaal af te maken, waar ik zo enthousiast aan begonnen was. Ja, ik besef dat ik plots meer dan drie maand heb stilgelegen en daar wil ik mij voor verontschuldigen. Hieronder zal ik de verklaring geven voor mijn plotse stilte, maar eerst ga ik voort waar ik gestopt was:

Na Veracruz bracht de reis ons naar Puebla, een wondermooie stad die terecht op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staat en zeker een aanrader is voor iedereen die van prachtige architectuur houdt. Daar kwam ik terecht bij een alweer fantastische familie met twee coole dochters, Lorena en Ana Fernanda, waar ik het onmiddellijk goed mee kon vinden. Mijn roommate was Paul, de Dance Captain en dat klikte uiteraard voordien al zeer goed, maar die week gaf ons echt tijd om ook eens rustig te kunnen praten in plaats van enkel samen te repeteren.

Nu, het belangrijkste voor mij tijdens die week was mijn Intern Project, mijn “afstudeerproject” als Music Intern. Ik en mijn mede-Production-Interns, zijnde Leslie (Dance Intern) en Sarah (Show Intern), hadden hier weken naartoe geleefd en waren er echt klaar voor om de cast en staff een supershow voor te schotelen. De extra stress was dat we die week bezoek hadden van Choreograaf Ken en Musical Director Michael, wat Leslie en mij toch nog nét iets meer het gevoel gaf dat dit zeer goed moest zijn. Wel, het was ook zo. Al zeg ik het zelf. We kregen een staande ovatie, iedereen was dolenthousiast, cast zowel als staff. En onze groep had echt een geweldig optreden gegeven, waarvoor ik hen eeuwig dankbaar zal zijn.

Maar. En dit is niet zomaar een maar. Na deze grote overwinning, die toch wel één van de grootste is uit mijn tot nu toe nog redelijk korte leventje (de Musical Director kwam me persoonlijk proficiat wensen met wat ik bereikt had en me zeggen dat hij vond dat ik talent had) kwam de grote ommekeer. Ze zeggen altijd: hoe hoger je gaat, hoe lager je kan vallen. En dat is dan ook exact wat ik deed… In al ons enthousiasme begonnen Leslie, Sarah en ik roepend, joelend en klappend op en neer te springen terwijl we onze groep tegemoet liepen. Wij hadden de hele tijd achteraan gezeten om de reactie van het publiek te kunnen zien en begaven ons nu dolenthousiast naar het podium, over de lange rij trappen…

Zoals de meeste weten, is enthousiasme bij mij meestal een understatement. In mijn geval is dat meestal nog nét iets meer dan een doorsnee persoon en toen was ik echt door het dolle heen. Maar aan mijn vreugd kwam zeer snel een einde, toen ik om een of andere reden de laatste trap miste, mijn voet omsloeg en er met mijn hele gewicht op terecht kwam, zodat ik een, in slow motion waarschijnlijk zeer vermakelijke en spectaculaire, val maakte. Emilie heeft nadien in elk geval nog zeker een half uur de slappe lach gehad, omdat volgens haar standpunt van op het podium zij mij dartel zag komen aanhuppelen en dan plots met een filmisch “Noooooo…”-gezicht zag verdwijnen in het niets. Achja. Het moet in mijn geval ook allemaal net iets dramatischer.

Hoe dan ook, daar lag ik dan. Een oorverdovende pijnscheut ( ) ging door mijn lichaam. Maar ik stond op, glimlachte, hinkte het podium op met mijn lieftallige collega’s en boog voor het meer dan vriendelijke publiek dat ons bleef toejuichen. Nadat het applaus was uitgestorven, sleepte ik mezelf van de scene en viel backstage neer van de pijn. Leslie, die verpleegster is in het dagelijkse leven, kwam naar me toegelopen, knielde neer en had onmiddellijk door dat dit niet “zomaar” een boboke was. Paul werd er bijgehaald en Timothy, die studeert voor dokter en er werd besloten er een man met een witte jas bij te halen. Puur informatief, we waren ongeveer twee uur verwijderd van de show, want jawel het was weer tijd voor een geweldige Show Day. Of zoiets.

Ik werd onderzocht en de dokter zei dat ik gewoon een verstuikte enkel had of misschien iets aan mijn ligament, maar dat het niet zo ernstig was. Er werd zalf op gedaan tegen de zwelling, ik kreeg een verband rond mijn enkel en tot slot kreeg ik een paar pijnstillers toegestopt. Hoewel het nu leek dat alles was opgelost, werd er bijna iets belangrijks over het hoofd gezien: de show. Ik kon onmogelijk het podium op, aangezien ik niet op mijn voet kon steunen. En me in mijn rolstoel op scene rijden had nu misschien net iets teveel geleken alsof we op het gevoel van het publiek wilden inspelen. Er werd dus beslist dat ik die avond niet zou meedoen, maar vanuit de zaal zou kijken. Het Production Team begon aan de interessante nieuwe uitdaging om mij in alle nummers te vervangen en het was zeer fascinerend te zien hoe ze daar op zo’n korte tijd in zijn geslaagd. Bepaalde nummers zoals de Love Medley werden zelfs helemaal omgebouwd tot een puur gezongen stuk, aangezien ze niet opeens een jongen konden aanleren het geheel te zingen en dansen tegelijkertijd.

Hoe het ook zij, het kwam er dus op neer dat ik in de zaal zat te kijken naar mijn ongelooflijke cast, die een prachtprestatie leverden. Ik moet wel zeggen dat het een zeer vreemd gevoel was om daar te zitten. Hoewel ik er enerzijds van genoot, was er anderzijds ook een zeer grote frustratie daar zelf niet te staan. Maar dat had echt niet gelukt. Ik sukkelde namelijk nadien nog een dag met mijn host family toen we een mooi klein stadje gingen bezoeken. Dat stadje had een piramide waarop, na de overname van de Spanjaarden, door diezelfde cultuurbarbaren, een kerk was op gebouwd. Koppig als ik was, besloot ik de hele piramide te beklimmen met mijn krukken, die ik tegen dan had gekregen.

In diezelfde toestand maakte ik ook de overgang naar mijn nieuwe familie in México City en ik had medelijden met hen dat zij een semi-gehandicapt jongetje in handen moeten nemen. Voor mensen die weten dat ik een zeer groot probleem heb met het verlies van controle over dingen en het afhankelijkheid zijn van mensen, was dit voor mij emotioneel een ramp. Verder, was het ook gewoon fysiek onhandelbaar. En hoewel mij werd gezegd dat ik geduld moest hebben (nog zo één van mijn slechte eigenschappen) en dat de pijn wel zou wegtrekken, besloot ik naar het ziekenhuis te stappen.

Daar kreeg ik, na vijf dagen te hebben afgezien, te horen dat ik de basis van mijn vijfde metatarsaal had gebroken. Op dat moment had ik totaal geen besef wat dat betekende, maar ik kan je zeggen dat ik wel doorhad dat dat geen goed nieuws was. Mijn voet was dus gebroken en de dokter was heel erg verbaasd te horen dat ik daar nog vijf dagen mee had kunnen rondlopen. Aangezien ik niet wou overkomen als de kleinzerige jongen en ik ben opgevoed niet te zagen over het kleinste pijntje, had ik maar flink op mijn tanden gebeten. Hmm. Misschien had ik dat beter niet gedaan. Achja.

Ik kreeg dus te horen dat ik een gebroken voet had en daarmee vier tot acht weken in het gips moest. Ik denk dat dat het meest afschuwelijke nieuws was dat ik ooit heb gekregen. Ik zou kunnen zeggen dat ik triest was of boos of verward of teleurgesteld of gefrustreerd. Wel, ik denk dat ik dat allemaal tegelijk was. En nog veel meer. Op de koop toe werd ik ongeveer gegijzeld in het ziekenhuis. Ik kreeg namelijk geen factuur mee, maar moest daar onmiddellijk betalen. Ik probeerde hen duidelijk te maken dat ik geen 2000 peso’s bij me had, wat ze ergens nog wel konden begrijpen. Maar als ik dan mijn Visa bovenhaalde en wou betalen, bleek hun betaalautomaat niet te werken. Met andere woorden, ik kon dus niet betalen.

Toch, wilden ze me niet laten gaan. Ik vroeg hen me de overschrijving mee te geven en zei hen dat ik dat thuis wel zou betalen, maar ze geloofden me niet en zeiden dat ik dan gewoon ging weglopen zonder te betalen. Hen verzekeren dat ik dat niet zou doen, dat ik een betrouwbare jongen was, hielp niet. Dus, stelde één van de personeelsleden voor met mij naar een bank te rijden, zodat ik geld kon afhalen. Maar het is niet mogelijk om 2000 peso’s in af te halen, aangezien er limiet op mijn bankrekening staat. Daarenboven vond ik het gewoon al vreemd en ergens gevaarlijk dat er iemand met mij naar een bank zou rijden en dat ik hen dan wel zou moeten vertrouwen om samen geld te gaan afhalen. Dus, dat idee werd afgekeurd.

Het kwam er dus op neer dat we vastzaten. Ik kon niet betalen omdat hun automaat niet werkte en zij lieten me niet gaan voordat ik betaalde. Er stond ook echt een security agent voor de deur die ervoor moest zorgen dat ik niet plots zou weglopen. Blijkbaar waren ze even het kleine detail vergeten dat mijn voet op dat moment net in de gips zat, maar goed.

Er werd een manager bijgehaald. Die manager kon geen Engels. Even terzijde, zo kon ook geen enkele, maar dan ook geen enkele van al de andere mensen die mij “geholpen” hadden. Ik stond daar dus, ondertussen al meer dan twee uur, een discussie te voeren in het Spaans… terwijl ik geen Spaans spreek! De manager dreigde de politie te bellen. Ik… was laaiend enthousiast! En zei haar dat de politie zeer blij zou zijn te horen dat ik daar gegijzeld werd. Vraag me niet hoe ik dat verwoord heb met mijn zelf-aangeleerd-namaak-Spaans, maar het moest duidelijk zijn, want aan haar gezicht te zien, besefte ze dat zij hier in de fout was. Ik wou betalen. Zij hadden gewoon de middelen niet.

Er werd een tweede manager bijgehaald. Tot mijn grote verrassing, kon deze ook geen enkel woord Engels. En raar maar waar, zelfs de derde sloeg er niet in ook maar één samenhangende zin te produceren. Ondertussen, na vijf weken México, verstond ik wel genoeg Spaans om te weten wat ze tegen elkaar zeiden en dat speelde in mijn voordeel. Hoe leuk het is om te reageren op wat mensen over jou zeggen in een andere taal, terwijl zij denken dat je hen niet verstaat! Daar zat ik dus. In een klein, afgesloten lokaaltje waar ze mij speciaal hadden binnengeloodst omdat ik mijn stem was beginnen verheffen in de lobby (wat wil je, na ondertussen al meer dan vier uur behandeld te worden als één of andere crimineel), zodat ze mij daar rustig konden duidelijk maken dat ik moest betalen of ze lieten me niet gaan.

Dan, plots, was hij daar. De redder in nood. Een toevallige passant in dit verhaal, doch op dat moment werd hij getransformeerd tot een held in een semi-episch verhaal. Eén of andere technicus, die één of ander defect toestel was komen repareren, werd het lokaaltje binnengeleid. Jawel, daar was hij dan: De Man Die Engels Kon Spreken! Halleluja! Er werd eindelijk een dialoog gevoerd. Je weet wel, zo eentje waarbij de ene persoon iets zegt en de andere daar op reageert. Maar het interessante aan deze conversatie was, dat de andere nu wist wat de ene zei en daardoor dan ook een relevant antwoord kon geven. De wondere wereld van taal. Daarom heb ik mij dan vier jaar door Taalkunde aan de universiteit gesleurd, denk ik dan.

Het duurde tien minuten. De man leidde me naar het eerste verdiep van het ziekenhuis. We stapten samen de onafhankelijke apotheker binnen, die in hetzelfde gebouw als het ziekenhuis was gevestigd. Ik stak mijn kaart in hun betaalautomaat en betaalde het gevraagde bedrag, dat zij op hun beurt zouden doorstorten aan het ziekenhuis. En na bijna vijf uur verliet ik het ziekenhuis, met waarschijnlijk de meest interessante culture shock ooit en, geef toe, een fantastisch verhaal voor achteraf.

In elk geval, gebeurde nadien alles zeer snel. Voor ik het wist, werd ik gerepatrieerd door EuropAssitance en na een vlucht in business class (wat zeker niet onaangenaam was) met Air France en een taxi vanuit Parijs, kwam ik een dag later thuis aan.

En dat, is waar ik tot woensdag heb gezeten. Eerst zei men mij vier weken gips, dan werden het zes, plots waren het er acht. De hoop die er eerst nog was om te kunnen terugkeren naar mijn cast en hen te vervoegen in Polen of Duitsland, werd de grond ingeboord. Ik bleef thuis. Mijn avontuur zat er op. Game Over.

De periode thuis was heel verwarrend, van het begin tot het einde. Ik denk dat het enige toepasbare woord liminaliteit is. Dagenlang, wekenlang, maandenlang werd ik door al mijn eigen slechte eigenschappen, die me nu als een soort van horde demonen kwamen teisteren, achtervolgd: geen controle hebben, afhankelijk zijn en geduld. Ik ging er kapot aan. De eerste twee weken heb ik gewoon… gelegen. Van ’s ochtends tot ’s avonds. In combinatie met mijn jetlag leek dat alsof ik altijd en tegelijkertijd nooit aan het slapen was. Maar, mijn bed was alomtegenwoordig. Ik ga het niet mooier doen lijken dan het is, vraag maar aan mijn gezin. Het begon stilaan op een depressie te lijken. Ik zag het nut er niet meer van in nog uit mijn bed te komen. Ik was bijna constant moe en kon tegelijkertijd toch niet slapen. Ik had geen honger, maar toch had ik de neiging me vol te proppen met alles wat ik tegenkwam. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets meemaakte en daar zou ik liever niet nog eens in terecht komen.

Uiteindelijk, heb ik me uit mijn eigen vijver van zelfmedelijden gesleurd door mezelf een doel te geven: ik ga mijn thesis afmaken en een job vinden. En tegen dat mijn kinesitherapie erop zit, kan ik dan eindelijk aan mijn leven beginnen. Ook al heb ik mijn UWP programma niet kunnen afmaken. Ik heb al meerdere keren gelezen en gehoord dat alles gebeurt om een reden. Dus, ik keek er naar uit te ontdekken waar deze situatie heen zou leiden…

Dus, ik begon naarstig te werken en te zoeken. Dat leidde trouwens ook tot de ontdekking van wederom een interessant aspect van ons bureaucratisch ontwikkeld landje. De RVA en de VDAB zijn mijn beste vrienden. Ik kan iedereen aanraden om op een moment van verveling eens te gaan opzoeken hoeveel formulieren je bij de RVA zou kunnen invullen, moest je daar zin in hebben Wauw. Ik was onder de indruk. Echt, geen idee wie dit heeft gecreëerd, maar proficiat. Ofzo.

In elk geval, alles leek goed te gaan. Mijn leven kreeg weer een zekere regelmaat. Totdat hij verscheen… Neen niet diezelfde technicus vanuit dat Mexicaans ziekenhuis, ik probeer ergens nog een beetje realiteit te behouden. Eric, de Producer van Up With People contacteert mij. Ik vond het wel heel sympathiek dat zo’n drukbezette man de tijd nam om me even te zeggen dat het spijtig was wat er gebeurd was. Maar dat was niet de reden van zijn toenadering. Hij vroeg mij of ik wou terugkomen voor een nieuw semester. “Jij bent een goede jongen, je hebt de juiste instelling, je bent heel getalenteerd, ik vind het zo jammer voor je dat je de kans niet hebt gehad je programma te kunnen afmaken, wat zou je zeggen van een nieuwe kans?” Try again.

En jawel, na veel nadenken heb ik besloten om op zijn voorstel in te gaan. En nu. Nu zit ik al in Denver. Mijn tweede semester is reeds begonnen. Ik kan het zelf met moeite geloven, maar ik ben hier en ik heb er zin in. Een nieuwe start, een nieuwe kans, een nieuwe reis, (een nieuw kapsel), een nieuwe levensveranderende ervaring. Ik kijk er zo naar uit! En ik ben er helemaal klaar voor!

Hopelijk zijn jullie dat ook…

¡Viva México!

2009-09-17T05:18:00.000+02:00

Maandag kwam ik, na een 24 uur durende Travel Day (bus van Lake Havasu naar Phoenix, vliegtuig van Phoenix naar Mexico City, bus van Mexico City naar Léon), eindelijk aan in het zonnige Mexico! ¡Olé!

Ondertussen verblijf ik hier al meer dan twee weken en het is fantastisch om eindelijk die droom in vervulling te zien gaan. Ik kan me ook niet meer inbeelden dat ik dit land ooit op m’n eentje wou bezoeken, wat zou betekend hebben dat ik een zoveelste toerist in een hotel geweest zou zijn. Na twee fantastische ervaringen in twee al even fantastische host families in León en Querétaro, ben ik nu in Veracruz in een paleis beland met, jawel, een internetverbinding! Het is de eerste keer dat ik toegang heb tot mijn blog, dus er is wat inhaalwerk. Laat ik het daarom weer chronologisch aanpakken.

We kwamen na een nachtelijke busreis rond 6.00 am aan in León en iedereen was doodmoe. Wat ons te wachten stond was een leeg auditorium, bekleedt met vast tapijt en een hele hoop linnen stoelovertrekken. Het duurde dan ook slecht vijf minuten voor iedereen zijn eigen plaatsje had gevonden, op de grond, onder een stoelovertrek en het auditorium er plots uitzag als een grote, eerder ongeordende, slaapzaal. Zoals ik in een vorig blogbericht reeds had gezegd: het concept is “slapen”. Waar of hoe maakt niets meer uit.

We begonnen onze eerste dag in México, na de hierboven vernoemde korte siësta en een snelle douche, rond 11.00 am met een optreden dat werd opgevoerd door studenten van de universiteit waar we een hele week zouden verblijven. We kregen ook een drietal speeches van directeurs en sponsors, gevolgd door een heerlijke Mexicaanse maaltijd, met muzikale begeleiding van een plaatselijke Mariachi groep. Na de maaltijd barstte het feest los en al snel stond iedereen lachend te dansen met de plaatselijke jongeren die heel enthousiast waren ons op bezoek te hebben.

Terwijl dit alles gebeurde, vind ik het ook belangrijk te vermelden dat we de hele tijd door werden gefilmd en gefotografeerd. Overal waar we ondertussen zijn geweest worden we overstelpt door paparazzi. Een heel vreemd gevoel is dat. We staan iedere dag in de krant en dan niet met een klein artikeltje, maar soms zelfs tot twee of drie pagina’s vol foto’s en interviews. Up With People heet in México namelijk Viva la Gente en dat is hier veel bekender. Het lijkt bijna alsof we een of andere rockgroep zijn die dan ook, zoals het hoort, onthaald wordt door een menigte schreeuwende enthousiaste fans en bijhorende fotografen en journalisten.

We kregen die eerste dag ook een blad met enkele basiszinnetjes Spaans, maar ze verzekerden ons dat het merendeel van de host families wel een mondje Engels sprak. Ik ben fier Nederlands, Frans, Engels en wat Duits en Italiaans te beheersen en keek er naar uit om hier hopelijk wat Spaans te kunnen leren. Ik zou zeer snel ervaren dat het niet echt een keuze was of ik Spaans wou leren… Toen mijn familie me kwam oppikken was ik heel trots dat ik op een half uur tijd had kunnen leren zeggen: “¡Hola! Mi nombre es Pedro y soy de Bélgica. Tengo 22 años. ¿Habla Inglés?” Wat zoveel betekent als: “Hallo, mijn naam is Pieter en ik kom uit België. Ik ben 22 jaar oud. Spreekt u Engels?” Mijn hart stopte heel even toen ik luid, duidelijk en zonder enige ironie hoorde: “No.”

Wat alles nog interessanter maakte is dat ik voor de eerste keer alleen in een familie terecht kwam. Hoezee! De eerste avond was meer dan ongemakkelijk. Ik kwam aan in een klein, gezellig huisje en maakte kennis met mijn nieuwe familie die uit Antonio en Leti bestond, met hun twee kinderen Michel, 11 jaar oud, en Carolina, 8 jaar oud. Michels bed werd mijn bed en hij sliep een hele week naast mij op de grond. In het begin was het heel frustrerend dat ik niets kon vragen of antwoorden of wat dan ook. Maar het dwong me om me zo snel mogelijk de taal machtig te maken. Ondertussen voerden we conversaties met handen, voeten en tekeningen en dat leverde best wel grappige situaties op. Zo probeerde ik bijvoorbeeld iets te zeggen en gebruikte ik in de zin “…, maar…” wat “pero” is in het Spaans. Maar blijkbaar was mijn uitspraak nog niet helemaal hoe het moest zijn, want voor ik het wist zaten we midden in een conversatie over honden, wat vertaald wordt als “perro”…

Hoe dan ook, ondanks het feit dat we met een primair communicatieprobleem zaten, had ik een geweldige week! Het waren zo’n vriendelijke mensen en ze gaven me de perfecte inleiding tot het concept “Mexicaans leven”. Ik moet wel toegeven dat ik heel blij was toen mijn host vaders collega op bezoek kwam en die zijn zoon van 16 jaar oud had meegebracht. Deze jongen, Eduardo genaamd, sprak namelijk Spaans (uiteraard) en ook wat Engels. En man, was dat een opluchting! We hebben elkaar die week drie keer gezien en hadden de ideale combinatie gevonden: Ik hielp hem met zijn Engels en hij hielp mij met mijn Spaans. Dankzij hem had ik toch een zekere notie van de grammatica en dat heeft me al heel wat geholpen. Hij werd, samen met zijn hele familie, een goede vriend en ik ben hem eeuwig dankbaar.

Hoewel ik hier nu alles lekker vrolijk vertel, wil ik er toch even op wijzen dat dit een heel vermoeiende en frustrerende week voor me was. Het feit dat ik Eduardo vernoem, is ook echt om dat hij op dat moment mijn redder in nood was. Je kan je niet inbeelden hoe het is om vast te zitten in een huis met vier mensen, waarmee je gewoon niet kan praten. En het meest frustrerende is dat je die frustraties dan zelf niet kan uitdrukken! Maar, ik ben heel blij dat het zo is verlopen en het is voor mij weer het bewijs dat dit de beste leermethode is. Want, nu, louter twee weken later, spreek ik Spaans. Uiteraard niet vloeiend en waarschijnlijk vol afschuwelijke grammaticale fouten, maar ik kan mezelf redden en daar ben ik meer dan tevreden mee!

Het afscheid van Leti in León was zwaar. Hoewel we niet veel hadden kunnen spreken, hadden we een heel sterke gevoelensband opgebouwd. Ze is zo’n sterke en lieve vrouw en gaf me echt het gevoel dat “su casa” (haar huis) “mi casa” (mijn huis) was. De ochtend van het vertrek vond ik het vreemd te zien dat ze plots een zonnebril droeg, hoewel er eigenlijk niet echt zon was. Maar toen ze me na een lange omhelzing losliet en ik de tranen van onder haar zonnebril zag rollen, begreep ik waarom en kreeg ook ik het heel moeilijk. Veel tijd voor gemis was er echter niet, want in Querétaro aangekomen werd ik in een nieuwe al even warme familie opgenomen. Dat is tot nu toe trouwens een rode draad: México is een land met voornamelijk warme, lieve mensen. Iedereen die ik tot nu toe ben tegengekomen was ongelooflijk vriendelijk.

Mijn nieuwe familie bestond uit Gloria en zonen Ricardo (19 jaar oud) en Axel (18). Beide jongens spraken een beetje Engels, tot mijn grote vreugd, maar toch voerden we het grootste deel van de conversaties in het Spaans. Ik had een heel leuke week en het was een interessant verschil qua leeftijd in vergelijking met mijn “hermanos” (broers en zussen) van de voorbije week. Met Michel en Carolina was het eerder “Pedro, de grote broer”, maar er was niet zoveel mogelijkheid om dingen te doen. Met Ricardo en Axel daarentegen, kon ik conversaties voeren over verschillende onderwerpen, tot soms laat in de nacht, waar ik heel erg van genoot.

In beide families maakte ik ook kennis met de grootouders. Familie is hier het belangrijkst. Iedereen kent iedereen, iedereen zorgt voor iedereen, iedereen houdt van iedereen. En de familie is overal. Te pas en te onpas komen ze het huis binnengewandeld en ik kan me blijven afvragen wie ik nu allemaal ontmoet heb. Een tante, een broer, een nichtje, een oma, een beste vriend, een leerkracht, een collega, een weetikveelwat, in elk geval heel veel mensen. En zoals ik al zei, was iedereen even vriendelijk en warm.

Een andere erg interessante bemerking dat ik hier maakte, is het weggebruik. Ik ervaar het namelijk als volgend: In ons land rijden we rechts van de baan, in het Verenigd Koninkrijk links en in México simpelweg in het midden. In het algemeen zijn verkeersregels niet echt “regels”, maar eerder “suggesties”. Je kan ze volgen, maar dat hoeft niet echt en daarom doet het merendeel van de bevolking dat dan ook maar niet. Richtingaanwijzers zijn bijvoorbeeld een totaal overbodig accessoire aan een wagen en de bestuurders steken liever hun arm uit het raam om, net als een fietser, aan te duiden dat ze gaan afslaan. Het is ook verrassend dat, in tegenstelling tot de meeste landen, de regel hier blijkt te zijn dat auto’s voorrang hebben op voetgangers. Sommige onder jullie weten dat ik vaak zeg “Ach, Brussel is een oerwoud”, maar oh help, ik kan geen gepast woord vinden voor México…

Verder maakt het eten natuurlijk een zeer groot deel van de Mexicaanse cultuur uit. Ik eet hier de meest vreemde dingen en zeg nooit dat ik het niet wil proberen. En tot nog toe is er me nog niets slecht bevallen. Er is wel iets in me dat zegt dat ik nu wel genoeg maïs, bonen en chili heb binnengekregen… Ach ja. Chili is ook terug te vinden in eender welk gerecht. Ze hebben hier tientallen verschillende soorten, in alle mogelijke kleuren en ieder met zijn eigen graad van pikantheid. Ik heb ook al geleerd dat ik telkens moet vragen naar de versie zonder chili of diegene die het minst pikant is, want zelfs dat brengt tranen in mijn ogen. Ik snap echt niet hoe ze het doen.

Hoe dan ook, ondertussen bevind ik me, zoals gezegd, in Veracruz. Het is een zeer mooie stad aan de Golf van México en dat merk je aan het klimaat. Lake Havasu in de Verenigde Staten vergeleek ik met een sauna (dat was het echt, ik herinner het me levendig). Veracruz daarentegen is een hammam. Dit is blijkbaar een van de meest vochtige plaatsen over de hele wereld. Interessant, denkt u? Misschien, maar vooral degoutant. Je lijkt de hele dag te zweten, of je nu beweegt of niet. Je staat gewoon met iemand te praten en je ziet van dichtbij hoe het zweet op iemands voorhoofd begint te parelen, zomaar, uit het niets, omdat het hier zo nu eenmaal gaat.

Mijn familie bestaat uit Gonzalo en Martha, met kinderen Ricardo (21 jaar oud en inderdaad weer een Ricardo), Yolanda (17 jaar oud) en Martha (15 jaar oud en jawel bewust dezelfde naam als haar moeder). Zoals ik al zei is het de eerste keer dat ik in een mooi en groot huis terecht kom. In León en Querétaro kreeg ik duidelijk te zien dat México geen rijk land is. Ik had meerdere interessante discussies met mijn beide hostfamilies en dat gaf me echt een duidelijk beeld over de economische situatie. Deze familie is een uitzondering op dat vlak, maar het verandert niet veel aan de ervaring. Buiten het feit dan dat ik nu internet heb en hierdoor dus eindelijk dit bericht kon posten.

Ik vind het eigenlijk toevallig ook zeer toepasselijk dat ik net nu een bericht post. Het is vandaag namelijk de Onafhankelijkheidsdag van México en de titel van dit blogbericht wordt te pas en te onpas door menig trots Mexicaan doorheen de straten geschreeuwd. Ze vieren dit jaar hun 199^ste verjaardag en overal in het land zijn elektronische klokken aangebracht die aftellen naar de 200^ste verjaardag. Een feest als dit is echt groot. Onze Nationale Feestdag is er niets bij vergeleken. Niets. Ik herhaal: niets. Overal mensen op straat, de hele nacht door, dansend, zingend, drinkend, lachend,… Het is een amusant gezicht.

Ikzelf ben gisterenavond, op de overgang van de 15^e naar de 16^e, ook met mijn familie gaan vieren. Ik moest hen rond 2.30 am wel duidelijk maken dat ik, in tegenstelling tot alle Mexicanen, de dag nadien (vandaag dus) wél moest gaan werken… Vandaag was voor mij dus een zeer zware dag en na de noeste arbeid van dit bolgbericht kruip ik nu “vroeg” onder de wol, want om 7.00 am morgenvroeg zijn we alweer aan het werk! Jawel, Viva La Gente/Up With people is zoals het alom bekende Duracell konijn. Het blijft maar gaan en gaan en gaan…

What’s happening to me?

2009-08-26T08:46:00.000+02:00

Er is zoveel gebeurd en ik besefte zelfs niet dat ik nu al drie weken achter sta met mijn blog. Dus laat ik even proberen een chronologisch overzicht te geven.

Het begon met ons eerste optreden in Denver, dat onmiddellijk heel goed verliep. Uiteraard moest er nog zoveel verbeterd worden, maar we stonden er. We kregen een daverend applaus, een staande ovatie en ik kreeg veel persoonlijke complimenten van mensen uit het publiek. Het was een hele opluchting toen het voorbij was en tegelijkertijd was er iets in mij dat schreeuwde: “Nog, nog! Meer, meer!” En oh, ik kreeg meer, want de avond nadien stonden we alweer op de scene.

Nu, het is belangrijk te vermelden dat zo’n dagen ongelooflijk druk zijn. ’s Ochtends zijn er workshops om dingen “op te kuisen”, te verbeteren, zoals liederen en choreografieën. In de namiddag is het doorloop, waarbij alles tezamen komt en dan heb ik het niet enkel over de inhoud van de show zelf, maar ook kostuums, belichting en noem maar op. Dan volgt er een nabespreking met notes van de Show Manager, Dance Captain, Musical Coordinator en dan avondeten. Nadien is er tijd om ons in onze kostuums te hijsen en voor de dames om hun haar grootse proporties te laten aannemen en hun gezicht te beschilderen, tot ze er allemaal als pareltjes uitzien. Dan volgt de Green Room, waarin we nog enkele laatste notes krijgen en we elkaar oppeppen door samen te zingen of enkele teambuilding spelletjes te doen. Na de show volgt de afbraak en vergadering voor het Show Team en dan zijn we meestal rond 1.00 a.m. klaar om naar huis te gaan.

Om terug te keren naar mijn ietwat chronologische verloop van de voorbije weken: na de show op woensdag ging ik met Momma naar huis, nu ja, niet zozeer naar huis maar naar een “Diner” voor een soort uitgesteld laatste avondmaal. Timothy, Manuel, Emilie, Momma en ik zijn echt heel hecht geworden en we hadden een fantastische avond/nacht. Toen we naar huis gingen, hadden we dan ook al bijna onuitgesproken unaniem beslist dat er niet veel tijd zou verspild worden aan het concept genaamd “nachtrust”. Ik begon de was te doen, te strijken, mijn valies te maken, in afwisseling met leuke spelletje, conversaties en heel veel gelach, soms in combinatie met een traan. We voelde allemaal heel duidelijk aan dat deze geweldige maand erop zat en dat vanaf nu alles anders zou gaan zijn. Voor we het goed en wel beseften was de nacht om en was het tijd om in de auto te stappen en te vertrekken naar het vertrekpunt van de bus. Momma liet vele traantjes en na vele knuffels en “Goede reis!”-wensen vertrokken we dan uiteindelijk richting Aspen.

Aspen, voor de mensen die dat niet kennen, is een soort high society skioord waar mensen zoals Will Smith, J.Lo en Bruce Willis graag vertoeven tijdens de wintermaanden. Dat zijn in elk geval enkele voorbeelden die mijn nieuwe host mom gaf van de mensen die zij reeds over de vloer had gekregen in de winkel waar zij werkt. Het was een onwaarschijnlijk dure winkel met enkel luxe artikelen voor je huis. Een glas van 350 euro, een bestekset van 500 euro, een onderbord van 1000 euro, een tafel van 13000 euro,… noem maar op, je houdt het niet voor mogelijk. Ik kon mijn ogen niet geloven en was doodsbang om ook maar ergens tegenaan te lopen! Zoals zo vaak het geval is, zijn de werknemers zelf niet in staat om iets uit de winkel te kopen waar ze werken en zo is het ook onmogelijk om zelfs maar in dezelfde stad te wonen, die trouwens voor het grootste deel louter uit vakantiehuisjes en hotels bestaat.

Mijn host familie woonde in Carbondale, een klein rustig dorpje, een half uur verwijderd van Aspen. Ze bestond uit Natalia, een geweldig sterke en lieve jongedame van 24, die samenwoont met haar man Sergio, 30 jaar oud. Zij zijn beiden uit Mexico afkomstig en spreken daardoor dan ook een mengeling van Spaans en Engels, wat ze zelf lachend de term “Spanglish” geven. Ze hebben het helemaal niet breed en na Momma’s kasteel, hadden ze echt een klein huisje. Dit vooral omdat 2 maanden geleden Natalia’s moeder plots was overleden en zij had beslist haar zus Viviane van 20 en haar broertje Adrian van 12 jaar oud bij haar in huis te nemen. Ik was heel ontroerd door de situatie en vond het geweldig hoe ze erin slaagde om zowel zus en moeder tegelijkertijd te zijn.

Toen wij er waren hadden ze broer en zus samen in een kamer gelegd, zodat mijn nieuwe roommate Phil (uit Denver) en ik in de andere kamer konden slapen. Het was pakkend om te zien dat mensen die zo weinig hebben toch alles willen delen dat ze hebben. Ik heb geweldige conversaties met ze gevoerd en was zo geraakt door de manier waarop zij hun leven leiden en heb echt heel veel van ze geleerd. Ik ben zondag zelfs meegegaan naar de misviering in het Spaans, omdat ik wist dat dat voor hen heel veel betekende. Ik verstond er uiteraard bijna niets van, maar ik zag dat zij dat heel erg apprecieerden en ervan genoten mij voor te stellen aan hun vrienden en kennissen.

Tijdens mijn enige vrije dag wou ik dan ook zoveel mogelijk tijd met ze doorbrengen, aangezien ik iedere dag zo druk en tot heel laat bezig was. Phil en ik hadden een hele leuke en mooie dag met Sergio en Adrian. Natalia en Viviane hadden er heel graag willen bij zijn, maar ze verontschuldigden zich omdat ze moesten werken, ook al was het zondag, maar Natalia zei dat ze het geld gewoon echt nodig hadden. Maar ’s avonds, na een prachtige dag vol bezoekjes aan onder andere het natuurlijk Paradijs op aarde (een wondermooie plek genaamd Belroom Mountains), gingen we allemaal samen op restaurant om onze laatste avond te vieren. Ik probeerde ze duidelijk te maken dat dat echt niet nodig was, maar Natalia stond erop omdat ze zo blij was met ons als gasten en blijkbaar ook zij een fantastische tijd had gehad en dat in schoonheid wou afsluiten.

We gingen naar een Mexicaans restaurant en vierden onze vierde en laatste avond samen, alsook mijn 22^ste verjaardag. Ik begreep er niets van toen Natalia plots zei: “Jeeej, het is Pieter zijn verjaardag!”, ik probeerde ze duidelijk te maken dat dat niet het geval was, maar toen de hele familie enthousiast riep: “Oh ja, wat een goed idee! Jeeej, het is Pieter zijn verjaardag!”, had ik al snel door dat ze iets van plan waren, dus speelde ik maar enthousiast mee, benieuwd wat me te wachten stond. We hadden een heerlijke maaltijd met al even heerlijke conversaties en heel veel gelach. Ik kreeg “voor mijn verjaardag” een Margharita, een sombrero op en een lied gezongen door het gehele personeel van het restaurant. We hadden superveel plezier en ik had een grote glimlach op mijn gezicht totdat, plots, voor ik het goed en wel besefte, mijn gehele gezicht onder de slagroom zat. Mijn host familie proestte het uit en zoals jullie me allemaal kennen, schoot ook ik in een lachbui. Daarop kwam de vriendelijke serveuse me, buiten de rest van de slagroom ook, wat servetten brengen, verontschuldigde zich met een grote glimlach op haar gezicht en wenste me een onvergetelijke verjaardag, wat het zeker en vast was!

Maandagmorgen was het alweer tijd voor een afscheid en deze keer zette de bus koers richting Durango, Arizona. We reden een hele dag door een ongelooflijk mooi landschap en amuseerden ons rot met allerlei busspelletjes, afgewisseld met hier en daar een uurtje slaap, om toch ietwat dat slaaptekort proberen in te halen. Maar met een grote glimlach op mijn gezicht dacht ik aan wat Momma eens had gezegd: “Och, slapen kan volgend semester nog”.

We kwamen aan in Durango, een prachtig idyllisch dorpje en ik werd voorgesteld aan mijn nieuwe host mom Micki. Het klikte onmiddellijk, zelfs die eerste ongemakkelijk avond werd achterwege gelaten. Ik besefte dat iedere dag dat we traag gaan om elkaar rustig te leren kennen, een dag minder is dat we plezier kunnen maken en dat is zeer kostbaar als je zo weinig dagen hebt… Maar met Micki ging alles als vanzelf. Ze is een leerkracht en weet ongelooflijk veel, wat urenlange conversaties tot gevolg had. Deze keer was mijn roommate Rafa (van Brazilië) en ook dat was een goede combinatie.

Nu, in Durango hadden we een heel druk schema. Maandagavond kwamen we aan, gingen we naar huis, was er net tijd voor een maaltijd, een korte kennismaking en dan was het bedtijd. Rafa viel ook gewoon met al zijn kleren en het licht aan in slaap op zijn bed. Ik merk dat dat ook bij mij het geval is. Het concept is: slapen. Of dat nu met of zonder licht, op of onder het laken, met of zonder kleren, op het bed of ergens in een zetel of zelfs op de grond is,… maakt allemaal niet zoveel meer uit.

Dinsdag was het tijd voor een hele dag Community Service, wat echt heel veel voldoening bracht. Woensdag was er een tweede CI Day (wat staat voor Community Impact), maar ik werd uitgeschreven voor workshops. Er was ondertussen namelijk iets anders belangrijks gebeurd: Net voor we vertrokken “on the road”, werd ik uitgekozen als stagiair van Laura Lynn (Nebraska), de Musical Coordinator, die, zoals de titel al laat vermoeden, instaat voor de muzikale kwaliteit van de show. Dit houdt in dat ik mee workshops geef voor solisten, kleine groepjes of soms zelfs de hele cast. Zo heb ik vanaf Durango bijvoorbeeld de stemopwarming overgenomen en kijkt Laura Lynn gewoon toe hoe ik haar job overneem, zodat ze zeker is dat ik niets vergeet of geen grove fouten maak.

Het is tot nu toe het beste onderdeel van het hele programma. Ik geniet er echt superhard van om andere mensen te helpen een lied te leren zingen, meer nog dan het lied zelf te zingen. Ik breng urenlang door met mensen met een geweldige stem en geef ze feedback terwijl ik ze begeleid op de piano om naar ze te luisteren. Ik snap nu waarom David, Marina, Greet en alle andere mensen die mij ooit les gaven, zo erg van hun job genieten. Het is wonderbaarlijk een onderdeel te zijn van iemands leerproces. Zien hoe die persoon de eerste keer het lied hoort, meezingt, de tekst leert, werkt aan het brengen van het lied, zelfzekerder wordt, openbloeit en uiteindelijk stralend op scene staat. Wauw! Echt, het meest toepasbare woord is simpelweg: wauw!

Natuurlijk houdt dit in dat ik er weer zoveel werk extra bij krijg, wat leidt tot nog meer werk ’s avonds als ik al doodmoe thuiskom. Workshops voorbereiden, maar ook gewoon puur administratief allerlei tracklijsten bijhouden en helpen bij het opstellen van de Showlist, die zegt wie wat zing, waar die persoon moet staan, welke microfoon hij of zij moet gebruiken,… Maar het is ongelooflijk! Het geeft me ook een nog beter inzicht in de show, aangezien ik nu ook de andere kant zie. Zo maak ik iedere ochtend en avond deel uit van de Staff vergadering en ben ik na iedere show aanwezig op de showevaluatie.

Hoe dan ook, om terug te keren naar het overzicht, was het donderdag en vrijdag Show Day. Jawel, twee shows na elkaar. Superdruk. Superspannend. Superleuk! Vrijdag was een zeer goede show en tot mijn grote verrassing prijkte ik op de voorpagina van de krant in het midden van een van de solo’s die ik zing. Nadien weer een drukke en lange avond vol opruim en vergadering, zorgen dat we alles bij elkaar kregen en zaterdagmorgen hupakee weer de bus op! Het was ook fantastisch te zien dat we vrijdag een speciale gast hadden, namelijk Momma! Ze was donderdag vertrokken, had in totaal acht uur gereden met een tussenstop bij haar dochter om te overnachten, gewoon om ons nog eens te kunnen zien. Ik was zo blij haar terug te zien en het was bijna niet te geloven dat we vrijdagavond weer gewoon met onze kleine familie samen konden zitten om te eten en te lachen.

Uiteraard was het zaterdagochtend dan tijd om afscheid te nemen van twee host moeders tegelijkertijd, Micki en Momma, maar dat liep al bij al vrij vlot. Er is ook gewoon geen tijd om te blijven stilstaan bij dingen. Alles gaat zo snel. Soms word ik wakker en voor ik het weet is het alweer tijd om in bed te kruipen. Maar, hoe druk het ook is, hoe snel het ook gaat, ik geniet van iedere seconde! Alleszins, dat probeer ik toch. Zo was het bijvoorbeeld fenomenaal om die dag, ergens rond te middag, plots de bus te voelen stoppen, uit te stappen, je hart voelen versnellen, je voetstappen ook, om dan stil te staan, je mond te laten openvallen en een half uur vol ongeloof te staan staren naar de Grand Canyon. We hadden de kans om daar twee uur te vertoeven en te beseffen dat dat veel te kort was, maar om tegelijkertijd toch dankbaar te zijn voor elke minuut die we gekregen hadden om dat te mogen aanschouwen.

Nadien bracht de bus ons verder naar Chino Valley waar ik kennis maakte met mijn nieuw gastgezin, zijnde Carole en Bud en mijn nieuwe roommate Brandon (Colorado). Zondag was een vrije dag, dus mijn plan was om dan eindelijk wat e-mails te kunnen versturen en iets op mijn blog te posten, maar zij hadden al andere plannen. We zijn samen allerlei mooie plaatsen gaan bezoeken zoals het zeer aangename stadje Prescott en om 3.00 p.m. hadden zij met vrienden afgesproken voor een barbecue waarop ook wij uitgenodigd waren. Die vrienden waren namelijk ook zelf een host familie en zo hadden we een onvergetelijke namiddag en avond met Emil (Zweden), Renee (Arizona) en Willemijn (Nederland) vol leuke gezelschapspelen en veel te veel lekker eten.

Maandag was het al onmiddellijk Show Day, voor de eerste keer in een High School, wat echt heel interessant was en ook voor de eerste keer leidde tot signeersessies. Supergrappig om meisjes van 14 en 15 jaar op je zien af te komen met een pen, je foto en een grote lieve glimlach, vragend of “you would be so kind to sign this, please?” Na de show en de opruim volgde een nieuwe Travel Day (het was echt een minibezoekje aan Chino Valley) en nu bevind ik me in Lake Havasu. Ik verblijf bij Pauline, een enthousiaste en energieke jongedame van 80 jaar oud, samen met roommate Scott (Arizona). We zijn samen de grote trots van deze stad gaan bezichtigen, namelijk de London Brigde. Voor de mensen bij wie er een belletje gaat rinkelen: jawel, dat is inderdaad de brug die ooit in Londen over de Thames stond, totdat een gekke Amerikaan besloot ze over te kopen voor $2,5 miljoen, om ze dan te laten afbreken, verschepen en weer opbouwen over de Colorado rivier in Lake Havasu en dit alles voor nog eens $7 miljoen. Die Amerikanen toch…

En nu, na een eerste gezellig avond en drie uur op de computer te werken aan dit hele lange blogbericht, is het tijd voor mij om in bed te kruipen. Tot slot, nog even vermelden dat Lake Havasu onze laatste stad is in de Verenigde Staten en dat we zondag op het vliegtuig stappen richting Mexico, dus mijn volgend bericht zal vermoedelijk van daar komen… Olé!

Tempus fugit...

2009-08-02T01:26:00.010+02:00

Iedere keer doe ik mijn best om sneller iets te publiceren, maar het lukt gewoon niet. Zeker nu we minder dan twee weken verwijderd zijn van ons eerste grote optreden. Het schema is dan ook zo aangepast dat we extra sessies hebben tot 7.30 pm, waardoor ik pas om 8.30 thuis ben. Als ik dan nog iets instudeer of herhaal en tussenin nog even probeer te praten met mijn gastgezin, is de avond zo om.

Het wordt nu ook echt spannend. Donderdag was de eerste doorloop. Enerzijds denk ik dat we echt wel al iets hebben, maar anderzijds is er nog zoveel te doen. Daarbij komt dat we de komende week voor de eerste keer een vrijwilligersproject gaan doen, dus dat is zoveel tijd dat we niet kunnen repeteren. Maar ik ben heel blij dat ik ook eindelijk met dat aspect van het programma ga mogen kennis maken. Ik kijk er heel erg naar uit.

Ik besefte vorige week, toen ik mijn eigen blog herlas, dat ik eigenlijk nooit heb uigelegd wat ik nu net aan het doen ben. Er ontbreekt namelijk een blogbericht, meerbepaald de week voor mijn vertrek. Ik had dat bericht al getypt om het dan te kunnen publiceren, maar ik ben dat toen vergeten en aangezien ik mijn computer heb verkocht, ben ik dat nu dus kwijt. Maar dat is helemaal geen probleem, dan doe ik dat nu gewoon even:

Het programma waaraan ik deelneem, heet Up With People. Het is een organisatie die jongeren van over de hele wereld samenbrengt om als groep rond te trekken. Op die manier willen ze een boodschap overbrengen van samenhorigheid en tegelijkertijd de schoonheid van die diversiteit. Iedere week trekt de groep naar een andere stad om daar een impact teweeg te brengen op de lokale gemeenschap. Dat wordt enerzijds verwezenlijkt door het vrijwilligerswerk (dat gaat van watterputten graven, over huizen en/of scholen bouwen, tot cliniclowns spelen voor kinderen die op palliatieve zorgen liggen) en anderzijds door de show die we iedere week opvoeren, waarin muziek centraal staat als universeel communicatiemiddel. Een derde aspect is dat dit een studieprogramma is, waarbij ik les krijg in verschillende vakken, die ik reeds in een vorig blogbericht heb opgesomd. Als student kan je dan ook credits krijgen voor dit half jaar en eigenlijk is het zelfs meer waard dan een semester universiteit. Een laatste aspect is het feit dat ik iedere week (buiten de eerste maand, waar ik me nu nog steeds in bevind) bij een ander gastgezin woon om zo volledig ondergedompeld te worden in de cultuur.

Mijn groep bestaat uit 72 studenten van 22 verschillende landen, waarbij de Verenigde Staaten van Amerika als een land wordt beschouwd. Het is superinteressant om een discussie te voeren over een bepaald onderwerp en te zien hoe iemand van Japan helemaal anders denkt dan iemand van Ethiopie, Venezuela, Zweden, Texas of Duitsland. Ik leer ongelooflijk veel bij over al die culturen en daardoor ook over mezelf. En het feit dat het soms tot confrontaties leidt, is niet enkel moeilijk, maar ook net heel leerrijk.

Door de intensiteit van dit programma, heb ik op een zeer korte tijd ook al hechte banden opgebouwd met verschillende mensen. Zo weet ik nu al dat ik ooit eens een reisje ga moeten ondernemen om mensen zoals Wei van China, Aude van Canada, Kristine van Noorwegen, Celiana van Venezuala, Andrea van Mexico of Nao van Japan te gaan bezoeken. En uiteraard lijkt het nu al onmogelijk om ooit afscheid te moeten nemen van Manuel (Mexico), Timothy (Chicago) en Emilie (Nebraska), mijn roommates voor deze maand. Tot slot, lijkt het me zelfs overbodig te vermelden dat ik sowieso Momma Colleen en Dad Jug ga moeten komen opzoeken in dit idyllische Denver. Het zijn twee van de meest gelwedige mensen die ik ooit heb leren kennen. Ik had me geen beter gastgezin kunnen inbeelden!

I [have] the time of my life!

2009-07-26T18:55:00.006+02:00

Deze week was voorbij voor ik het goed en wel besefte. Ik duik van het ene avontuur in het andere. Het is supervermoeiend, maar echt fantastisch! Iedere dag zijn er minstens 3 workshops zang en dans. Vrijdag spande de kroon met dans van 9.00 tot 12.00 am en van 1.00 tot 5.15 pm, met een zangworkshop tussenin (als ontspanning zullen we maar zeggen) van 4.00 tot 4.00 pm. Ik leer zoveel bij op zo'n korte tijd, het is ongelooflijk. En voor we vrijdag naar huis gingen, kregen we te horen: "Rust alsjeblief allemaal goed dit weekend, want nu beginnen de twee drukste en zwaarste weken. Denk eraan dat jullie op 12 augustus voor het eerst op een podium staan voor een groot publiek."

Het is echt geweldig. Zo hebben we bijvoorbeeld een workshop gekregen van een externe choreografe, die ons moest leren "Indisch" dansen, als voorbereiding op de choreografie van 'Jai Ho'. Ik ging door mijn dak! Het gaat abnormaal snel en mijn schouders schudden langs alle kanten tegelijk, maar ik amuseer me rot! Ik kijk al uit naar de kostuums die ermee gepaard gaan... Verder was er woensdagavond ook een optreden waar alle studenten iets mochten brengen. Ik werd al snel gerekruteerd als cowboy voor het Georgia-team en stond enthousiast het beste van mezelf te geven in mijn eerst line-dancing, waarna ik meerdere keren de reactie kreeg: "Pieter, are you sure you aren't American?"

Alle andere avonden zaten ook vol met vanalles en nog wat, maar het spectaculairste was ongetwijfeld maandagavond. Ik heb van dichtbij een Amerikaanse storm meegemaakt, met alles erop en eraan. We zaten allemaal stil (en toch ietwat bang) in de woonkamer rond te kijken en te luisteren, toen we plots het alarm hoorde afgaan. De televisie die tot op dat moment constant het nieuws bleef uitzenden met satelietbeelden, werd plots zwart en in witte letters verscheen de boodschap "Tornado Warning". Nadien kwam er een hele gebruiksaanwijzing, die zei dat je alles moest achterlaten en naar de kelder moest gaan en indien je geen kelder had, je zo ver mogelijk weg moest blijven van de buitenmuren. Dat was toch wel even schrikken. Gelukkig heeft dit veel te grote huis een al even grote kelder. De storm ging voorbij zonder enige schade aan te richten bij ons, maar de dag nadien hoorden we van andere studenten hoe het huis van hun host family was toegetakeld. Het was een culturele ervaring van formaat. Of zoiets.

Vrijdagavond hebben we gezelschapspelletjes gespeeld en heel hard gelachen. Het was superleuk, maar ook afschuwelijk tegelijk. We hebben namelijk als laatste een spel gespeeld, dat je niet bepaald doordeweeks kan noemen. In Amerika zijn de Jelly Belly snoepjes heel bekend. Het zijn kleine snoepjes met alle mogelijk smaken: banaan, kiwi, mango, chocolade, pina colada, koffie, appel crumble, kokosnoot,... alles door elkaar en ieder met een eigen kleurtje. Maar er zijn natuurlijk meer smaken dan kleuren, waardoor je soms moet afwachten of die rode nu aardbei, tomaat, framboos of kers is. Hoe dan ook, er is ook een speciale versie van deze snoepjes (voor diegenen die Harry Potter hebben gelezen, zal dit bekend in de oren klinken). Er bestaan namelijk doosjes met "Weird and Wild Flavours". Een kleine greep uit het assortiment: Oorsmeer, rotte eieren, braaksel, potloodslijpsel, snot, pampers, beschimelde kaas,... Wal. Ge. Lijk. En hoewel ieder van ons wel een paar keer bijna echt moest overgeven, hebben we ons kapot gelachen. Manuel (mijn Mexicaanse Host Brother) had ook het ingenueuze idee om ons te filmen terwijl we de meest afschuwelijke gezichten maakten. Hilarisch om dat nadien te bekijken en opnieuw mee te maken!

Gisteren zijn we weer op familie-uitstap geweest en deze keer naar Boulder, een heel mooi stadje met een openlucht mall, eigenlijk gewoon een winkelstraat dus. Op weg naar daar zijn we eerst gestopt in FlatIrons, een gigantisch winkelcentrum, waar je volgens mij urenlang in kan rondlopen of zelfs gewoon in kan wonen. Het centrum heet zo, omdat het naast de Flat Iron Mountains van de Rocky Mountains ligt. Dit zijn zes bergen die eruit zien alsof ze platgestreken zijn en daarenboven lijken ze gewoon op zes enorme strijkijzers naast elkaar. Heel vreemd, maar zeer mooi. In Boulder zelf, hebben we rondgewandeld op de Boulder Mall, dat je zou kunnen vergelijken met onze Rue Neuve in Brussel, maar dan veel groter (uiteraard, in Amerika moet alles groot zijn) met bomen en kunstwerken in het midden van de straat. Heel rustgevend en aangenaam. Het had ook iets weg van de Ramblas in Barcelona, want er stond om de zoveel meter (of moet ik nu feet zeggen?) een straatartiest.

Zo zat er bijvoorbeeld een jongen op een buffetpiano te spelen in het midden van de straat en het duurde dan ook niet lang of ik zat achter de piano. Ik deed dit uiteraard gewoon zodat die jongen, hij heette Ben en was 23 jaar, even een rustpauze kon nemen. Hij vertelde me dat hij een overeenkomst had met StarBucks (die vind je hier trouwens in iedere straat of soms zelfs meerdere per straat) waar de piano heel de tijd stond. Als hij kwam, rolde hij de piano naar buiten en mocht er op spelen. Ik wou dat ik ook zoiets kon versieren in Brussel... Het was ook heel grappig dat ik aan het spelen was en er mensen bleven staan kijken en geld in het potje kwamen stoppen. Ik was zo verbaasd. Dat potje zat trouwens al goed vol met zeker meer als $50 en Ben zei dat hij daar nog maar twee uur zat.

Gisterenavond hebben we naar 'Dirty Dancing' gekeken, waar ik heel erg van heb genoten. Vandaag gaan we naar Denver Zoo en nadien gaan we gaan picknicken in het park, waar er een gratis Jazz festival is. Het gaat allemaal snel, maar het was weer een supermooie week!

De eerste week zit erop!

2009-07-20T06:09:00.011+02:00

Ik heb een geweldige eerste week achter de rug. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel dingen tegelijkertijd meegemaakt en gevoeld. Het is dan ook geen gemakkelijke opdracht om er een kort overzicht van te geven. Maar voor ik daarmee begin wil ik even iedereen bedanken die me een lieve e-mail heeft gestuurd en me verontschuldigen dat ik niet heb terug gestuurd. Ik ben blij dat ik jullie verwittigd had dat ik geen tijd zou hebben. En, heel eerlijk, het is nog erger dan ik dacht...

Iedere dag begint hier met een alarmklok die om 6 uur afgaat. Na een ochtendlijke wasbeurt en een lekker ontbijt dat meestal bestaat uit "cereals" en fruit, vertrekken we met de auto richting hartje Denver waar het Sherman Centre gelegen is, waar we een maand verblijven voor de Staging en Orientation.

Om 8.00 am begint de vergadering met alle aankonigingen en opmerkingen en om 9.00 am start de eerste les. Om 10.30 hebben we een kwartier pauze om dan een tweede sessie tot 12.00 te volgen. Dan is het middagpauze tot 1.00 pm, waarin we iedere middag opnieuw verwend worden met een geweldige warme maaltijd, die verzorgd wordt door een extern catering bedrijf. Er is altijd een slaatje als voorgerecht, een lekker hoofdgerecht (Mexicaanse burrito's, Italiaanse pasta, een Amerikaanse hamburger en gisteren kalkoengebraad met zoete aardappelen) en tot slot een dessert, dat meestal een stuk fruit is, maar soms ook een heerlijke brownie of ander verderfelijk lekkers.

De volgende sessie is dan van 1.00 tot 3.00 pm en tot slot van 3.15 tot 5.15 pm. Dan volgt er een korte "wrap up" en om 5.30 pm vertrekt iedereen richting huis. Om 6.30 aangekomen, praten we even, zetten onze spullen weg, helpen bij het dekken van de tafel en dan eten we om 7.oo pm. Nadien, rond 8.00 pm, beginnen we aan een "ontspannende" avond. Soms gaan we iets bezoeken, of gewoon naar de winkel, we spelen een gezelschapspel, kijken naar een film, praten en lachen gewoon wat of ik werk nog tot 10.00 pm of later omdat er zoveel werk is.

Het is namelijk zo dat alle hierboven genoemde sessies ingevuld worden met zangles, dansles, acteerles of echt een hoorcollege psychologie, sociologie, cultuurwetenschappen, communicatie, geschiedenis,... Nu, normaalgezien volgt de hele groep die lessen samen, maar tijdens deze algemene groepslessen (we zijn uiteindelijk met 70) worden er soms groepjes van 4, 6, 8 of 10 studenten uitgehaald voor speciale prive lessen of workshops. Je voelt het waarschijnlijk al aankomen...

Maandag begon als een heel open dag met vooral infosessies en kennismakingsspelen. Dinsdag echter, was de grote dag waar iedereen over sprak en sommige zelfs al op voorhand nerveus voor waren, namelijk de audities. En niet zomaar een beetje... Op een dag tijd hadden we vijf verschillende modules waar we in groepjes van 4 naartoe moesten om iets te brengen voor een jury die telkens uit drie tot zeven personen bestond. Er was een auditie voor zang, dans, spreken, techniek en kostuums (dat laatste was het minst schrikwekkende en voelde echt aan als een rustmoment tussen al het geloop en gestress voor de andere).

Tijdens de audities werd ons iets aangeleerd, bijvoorbeeld een choreografie (of eigenlijk meerdere en ieder in een verschillende stijl, waaronder hip hop, ballet, ballroom, latin en noem maar op) of moesten we iets brengen dat we voorbereid hadden, zoals een lied. Alles ging aan een hels tempo en ze wouden dan ook te weten komen wie er in staat was om op een zeer korte tijd veel leerstof te verwerken. Zo kregen we bijvoorbeeld bij de auditie "spreken" onder andere een monoloog die we op 5 minuten vanbuiten moesten leren en voorbrengen voor de groep.

Iedere auditie eindigde ook teleurstellend hetzelfde: "Okay, thank you guys, you can go now. Good luck with the other modules!" Geen feedback, geen enkele "goed" of "het kon beter", niets. Het was een lange, vermoeiende en heel frustrerende dag. Ik ben kapot thuisgekomen, met barstende hoofdpijn en had zo kunnen beginnen wenen. Gelukkig was Momma er om ons op te vangen, zoals enkel zij dat kan doen. Ze zit ondertussen dan ook al aan host kid 130, dus ze heeft ervaring genoeg.

Hoe dan ook, woensdag begon en voor ik het wist was het zaterdagavond. Ik werd uit iedere mogelijke groepsactiviteit gehaald voor zang- of dans"workshops" (zo noemen ze het graag). Iedere dag wordt er in de inkomhal een lijst opgehangen met de "workshops" van die dag en of het nu 10, 8 of maar 4 namen waren die op de lijst stonden, de mijne was er altijd bij. Ik heb ondertussen al 12 uur dansles achter de rug en mijn hele lichaam schreeuwt: "Wil je vandaag alsjeblief eens NIET dansen!?!" Het doet overal pijn, maar vooral mijn rechterschouder is half verlamd. Maar ja, mijn lichaam is het dan ook niet echt gewoon om op 2 uur tijd meer dan 25 keer een jongedame op te tillen en 8 tellen op mijn schouder te laten zitten terwijl ik ronddraai. Maar hey, ik kan nu de lift op 'Time of My Life' uit 'Dirty Dancing', dus dat was het zeker waard (en ja, dat zeg ik nu gewoon om Charlipop even te laten gillen ;) ).

Ze zeiden ons in het begin van de week dat we uitgedaagd zouden worden. Wel, dat is zeker het geval. Na de eerste 2 uur dansles (een supermoeilijke hip hop choreografie dat uit een videoclip van Justin Timberlake zou kunnen komen) was ik blijkbaar nogal zichtbaar gefrustreerd, want de choreograaf riep me bij zich om te vragen of alles in orde was. We hadden net op 2 uur de hele choreografie aangeleerd gekregen en het ging echt veel te snel. Hij zei dan ook aan het begin van de les: "Jullie zijn de beste, dus dan kan ik ook snel doorgaan. Denk eraan dat we binnen een maand met een twee uur durende show op scene moeten staan." Het was dan ook letterlijk 8 tellen voordoen, die 8 tellen samen doen, nog eens herhalen en dan doorgaan naar de volgende 8...

De choreograaf zei me: "Dit ben je precies niet gewoon, he Pieter? Je kijkt nogal boos. Wil je erover praten?" Dus ik zei hem dat ik dit helemaal niet gewoon was, omdat ik misschien een acteur was, misschien een zanger, maar zeker geen danser en dat ik niet snapte waarom ik in deze les zat en daarom heel gefrustreerd was (je kent me, ik ben nogal direct). Daar zei hij simpelweg op: "Kijk Pieter, ik ben de choreograaf, ik doe dit al meer dan 25 jaar en als ik zeg dat jij een danser bent, ben je een danser. Ik ben thuisgekomen en heb een tijdje gejammerd, maar ben uiteindelijk gewoon heel hard beginnen werken. En wat een geluk want de dag nadien waren er al weer 2 nieuwe workshops met bijhorende nieuwe choreografie...

Daarbij komen dan ook nog eens alle prive zanglessen kijken, want volgens de leidende zangcoach ben ik een van de sterkste stemmen. Als ik zeg dat ik soms tot na 10.00 pm werk en moe ben, dan is dat ook zo. Ik ben dan ook vaak tot niet veel meer in staat buiten in de zetel ploffen en blij zijn dat ik even wat kan praten en lachen met mijn host family. Maar het is geweldig, ik leer zoveel bij en ik geniet (tussen alle frustraties door) met volle teugen! Ik kijk al uit naar morgen, naar een nieuwe week. Maar misschien kijk ik nog meer uit naar het volgend weekend, want dan hebben we zowel zaterdag als zondag vrij.

Het was echt vreemd, zo'n zes-dagen-week. En de enige vrije dag vandaag zat dan ook bomvol. Opruimen, de was doen, achterstallig werk inhalen en dan hebben we een familieuitstapje gemaakt naar Red Rocks, Georgetown en Idaho Springs. Red Rocks is een amfitheater uitgehouwen in roodkleurige rotsen (wauw, wat een verrassing), waar bijna alle beroemde sterren al hebben opgetreden. Georgetown en Idaho Springs zijn twee oude Gold Mining Cities uit de tijd van de Gold Rush (waar de tijd ook lijkt stil te staan) die midden in de Rocky Mountains liggen. Echt ongelooflijk mooi!

Toen we thuiskwamen (het was ondertussen al 7.00 pm) hebben we gegeten en traditional American chocolate chip cookies gemaakt. En nu, na deze drukke week (geloof me, ik heb het bij een kort overzicht gehouden) heb ik dus eindelijk de tijd gevonden om iets op mijn blog te posten. *Zucht* Ik hoop dat het volgend bericht er iets sneller komt. Ik doe in elk geval mijn best.

Liefs uit het boeiende en broeierige Denver

En dan was het zover.

2009-07-12T09:04:00.006+02:00

Zaterdagochtend gebeurde wat ik een maand geleden had gezegd dat ging gebeuren: Ik werd wakker in een ander bed, in een ander huis, in een andere stad, in een ander "land", in een ander werelddeel.

Het leuke is dat ik nu, een maand later, die zin ook mooi kan invullen: Ik werd wakker in een koninklijk bed met 4 lakens en 2 kussens, in een kast van een huis met 5 woonkamers (waarvan 1 met piano), 6 slaapkamers en 3 badkamers, in Denver, in Colorado, in Noord Amerika. En hoewel ik doodmoe was na een dag van 24 uur reizen, werd ik 's ochtends toch al om 7 uur wakker.

Na me nog een paar keer proberen te draaien, ben ik dan uiteindelijk toch maar om 8 uur opgestaan, gedouchet (in een van de badkamers) en dan mijn eerste American breakfast gegeten, dat uit courgettebrood en fruit bestond en overheerlijk was! Dan heb ik verder het huis ontdekt (er is ergens ook een fitnessruimte, een garage voor 3 wagens (maar ook fietsen, allerlei materiaal en ontelbare ijs- en koelkasten), een bureau met kasten van Belgische makelij (jawel), een tuin in Xeriscape en vele kamers die eigenlijk geen kamers zijn, maar gewoon kasten met een binnendeur waardoor ze kamers lijken) alsook de familie. Dit weekend is mijn gastouders hun dochter Amy op bezoek, samen met haar man Skip en hun twee dochtertjes Amber (3 jaar) en Alana (1 jaar). Het is hier dus lekker vol en gezellig.

De eigenaars van dit grote, doch zeer warme huis zijn Colleen en Jug Eastman, twee schatten van mensen. We hebben al heel veel gesproken en gelachen en Momma Colleen heeft me al veel geleerd over de streek en het leven hier. Bovendien is ze niet zomaar een gastmoeder, maar de gastmoeder aller gastmoeders, die voor de eerste keer in 1987 haar huis openstelde voor vrijwilligers zoals ik en dus (hoe toevallig) nu aan haar 22ste jaar toe is. En dat is niet alles. Ze is namelijk een van de directeurs bij Up With People en ik had haar naam al tientallen keren onder brieven en e-mails gevonden. Ik was dan ook heel erg verbaasd en voelde me om de een of andere reden vereerd toen ik haar naam op mijn gastgezin-kaartje vond.

Deze ochtend, na het ontbijt, de douche etcetera, nam ze me mee voor mijn eerste Amerikaanse ervaring, namelijk het Costco Warehouse. Een kilometersgrote winkel, waar je enkel dingen kan kopen waarmee je kast in een keer gevuld is. Het lijkt een beetje op onze Makro, maar dan meer de Makro van de Makro, zeg maar de Makro maal de Ikea maal de Cora, maal de Mediamarkt, maar de Colruyt of zoiets. Er is ook het vreemde concept dat je tijdens het winkelen (of dat nu kleren, meubels, eten, tuingereedschap of dvd's zijn) aan iedere hoek van een gang iets te eten krijgt toegestopt, waardoor je niet enkel richting huis vertrekt met een (over)volle kar, maar ook een volle maag. En alsof de "hapjes" (ijs, pannekoeken, brood, fruit, pasta, bizonvlees, koekjes, kaas,...) nog niet genoeg waren, vond Mama Colleen dat ze me moest trakteren op mijn eerste hotdog, in het restaurant dat zich ook om een of andere reden in dat winkelparadijs (je vond er alle mogelijke romans voor slechts 4,95 dollar) bevond.

Na thuis te hebben uitgepakt, verder mensen te hebben leren kennen, was het tijd voor mijn tweede grote Amerikaanse ervaring: een Marching Band Contest in het Football Stadium of Denver. De tien beste teams streden om de nationale titel en uiteindelijk is California gewonnen. Wat moet je je voorstellen bij zo'n Marching Band Competition? Het is niet zomaar een wandelend harmonieorkest zoals je bij ons soms terugvindt op kermissen, maar een heel team van blazers en percussiemuzikanten in combinatie met dansers en vlaggezwaaiers die ingewikkelde choreografieen uitvoeren aan een hels tempo terwijl ze zichzelf live begeleiden. Ongelooflijk. Nog nooit had ik zoiets gezien of er zelfs ook maar van gehoord en daar is het een logisch onderdeel van het schoolleven en cultuur.

Ik ben hier nog maar heel even, maar ik val van de ene verbazing in de andere. Benieuwd wat er morgen volgt...

22 dagen.

2009-06-18T16:11:00.002+02:00

Nog 22 dagen en ik ben ervandoor. Het gaat snel. 22 dagen lijkt niet lang meer. Of het kan ook net heel lang zijn. 22 dagen in een rubberboortje ronddrijven op de Ionische Zee met enkel Laura Lynn als metgezel lijkt me eindeloos lang te duren. Maar wat zijn 22 dagen op een leven van 22 jaar (zelfs al is het dan om in een rubberboortje rond te drijven op de Ionische Zee met enkel Laura Lynn als metgezel). Niet dat ik hier een traktaat over de relativiteit van tijd ambieer. Neen, gewoon, het zijn nu eenmaal de dingen die door mijn hoofd flitsen, misschien zelfs spoken.

“Action is consolatory. It is the enemy of thought and the friend of flattering illusions.”[1] Spijtig genoeg (nooit gedacht dat ik dit ooit zou schrijven) valt er plots veel “action” weg nu de examens erop zitten. Dinsdag had ik mijn laatste examen en dan wel over een zeer toepasselijke onderwerp, namelijk ‘Exilliteratur’. Bovendien kan het zwaartepunt van de cursus, zijnde ‘Bertolt Brecht’, enkel nog beter aansluiten bij het “bevreemdende” van heel deze situatie. Of, hoe Pieter een mooi voorbeeld is van “de mens” die in al de chaos op zoek is naar betekenis en bij gebrek daaraan er dan maar gewoon dwingend een betekenis op vastpint.

Hoe dan ook, na deze laatste grote stap in mijn niets beduidende academische carrière, ga ook ik in “ballingschap”. En het was niet zomaar het laatste examen van een examenperiode of een academiejaar, het was het laatste laatste examen. Het allerlaatste. Nooit geen examens meer. Afgehandeld. Gedaan. Schluss damit. En ik geef toe dat ik het eigenlijk wel jammer vind. Begint dan nu de aftakeling? Gaan mijn hersenen nu door gebrek aan nieuwe input langzaam aan verder en verder afsterven? Ach, ik ken mezelf, ik zal altijd nog wel iets vinden om te leren, om die grijze massa te blijven prikkelen en stimuleren.

Trouwens, er is nog steeds die andere donkere schaduw die boven mijn hoofd blijft hangen, de grote boze thesis zeg maar, waar ik tot op dit moment geen gehoor heb aan kunnen geven. Dus, moest ik het willen is er “action” genoeg. Het probleem is gewoon dat dat niet het enige is dat er nu te doen valt. Zo’n half jaar weg zijn, is allemaal goed en wel. Maar die voorbereidingen… Ik zou echt het liefst gewoon op dat vliegtuig stappen, zonder te moeten nadenken, zonder maandenlang heen en weer te hebben moeten lopen tussen allerlei autoriteiten, de ene al beter georganiseerd als de andere, maar allemaal toch minstens één keer zeggende: “Ja, manneke, daarvoor gade toch nog is moete terugkomme zenne.” Achja, het mooie Belgische bureaucratische landschap heeft ook wel zijn charmes (ofzoiets).

In elk geval, het lopen van hot naar her (om nog zo’n prachtig “Hendiadyoin” te gebruiken) zit er spijtig genoeg nog altijd niet op. Neem daar ondertussen nog een valiezenoorlog van formaat bij (ja, wat neem je zo mee in een rugzak voor een half jaar?) en de duizenden formulieren die ik mag invullen en het lijkt alsof ik zelfs niet ga toekomen met die 22 dagen. Tenslotte, is het nu zeker stilaan tijd aan het worden om aan mijn afscheidsronde te beginnen. Hoewel onze goede vriend Marco in al zijn semi-negationisme het fenomeen “afscheid nemen” ontkent, is het voor mij toch pijnlijk tastbaar. Maar wederom, laten we daar geen onnodig drama aan vasthangen. Wat is een half jaar? Het is verwaarloosbaar. (Alhoewel, een half jaar in een rubberbootje…)

[1] Joseph Conrad, Deel 1 ‘The Silver of the Mine’, Hoofdstuk. 6 uit ‘Nostromo’ (1904)

Nog één maand...

2009-06-11T00:55:00.000+02:00

Over een maand ga ik nu slapen om wakker te worden in een ander bed, in een ander huis, in een andere stad, in een ander “land”, in een ander werelddeel.

Jawel, onze goede vriendin Tiny deed me al voor hoe boodschappen te doen, naar de dierentuin te gaan, een fiets te krijgen, ja, ze leerde me zelfs zeilen. Maar nu is het tijd om die volgende grote stap te zetten en in haar voetsporen te treden, namelijk Pieter Gaat Op Reis.

Het is een “bevreemdend” idee, om het zacht uit te drukken, dat ik over een maand ergens rondhuppel op een onontdekte plaats, tussen onontmoete mensen. Het brengt veel gevoelens met zich mee, sommige positief, andere iets minder positief, maar ik probeer me vooral op de eerste soort te focussen. Het is een verzameling van enthousiasme, interesse, leergierigheid, benieuwdheid, veroveringszin en eigenlijk gewoon, tout court, die goede veelbetekenende “zin”. Zin om al die nieuwe dingen te ontdekken, te zien, te doen, bij te leren.

Dat die tweede groep gevoelens er ook is, is uiteraard logisch. Ik zou liegen, moest ik zeggen dat ik niets voel zoals pre-gemis en pre-heimwee, maar ook angst en onzekerheid voor al wat komen zal. Wat doe ik daar, langs de andere kant van de wereld, als er even geen impulsen zijn om die positieve gevoelens op te wekken of als die er net teveel zijn en ik ze graag zou willen delen met de mensen om wie ik geef?

Zoals ik zei, probeer ik me te focussen op die eerste groep. En eigenlijk is al het (melo)drama wat overbodig, als ik bedenk wat een geweldige kans ik krijg. Ik voel ook gewoon dat dit nu even nodig is voor mij. Een half jaartje “rust”, wat tijd voor mezelf om dingen af te sluiten, dingen op een rijtje te zetten en te beslissen wat ik nu wil gaan doen als ik in december weer land op die vertrouwde Belgische bodem.

En wat jullie betreft. De mensen die ik ga missen, weten dat ik hen zal missen en de mensen die ik onnoemlijk veel ga missen, weten dat zeker. En de mensen die ik niet zal missen, wel, weet dat dat niet noodzakelijk negatief is. Maar aan jullie denken zal ik sowieso doen. Jullie, diegenen die ik achterlaat, diegenen die ik ken, diegenen die dit nu lezen, diegenen die ik over een half jaar hopelijk terug zie met evenveel vriendschap en/of liefde en liefst minstens evenveel enthousiasme.

Jullie aller,

Pieter